Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Hugo Tienhooven: ‘Dat Rusland Oekraïne binnenviel in 2022 was voor mij echt een holy fuck-moment.’
is verslaggever van de Volkskrant. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
Hoe ben je opgegroeid?
‘In Utrecht, met mijn ouders en zusje. Geen ruzies thuis, geen scheiding of andere ellende; helemaal zorgeloos. Alles kon en bijna alles mocht.’
Wat ben je na de middelbare school gaan doen?
‘Ik ging rechten studeren in Amsterdam. Het strafrecht vond ik leuk, maar dat is maar een klein onderdeel van de opleiding. De rest interesseerde me eigenlijk niet. Ik haalde ieder jaar met de hakken over de sloot en heb uiteindelijk vier jaar over die bachelor gedaan.’
Waarom rechten?
‘Eigenlijk gewoon omdat ik niet wist wat ik anders moest studeren. Pap had vroeger hetzelfde. Hij is na twee jaar met rechten gekapt en uiteindelijk in de creatieve sector beland.
‘Dat ik doorging, had ook te maken met de kliek waarin ik me bevond. Ik was lid van studentenvereniging Lanx binnen mijn dispuut studeerde bijna iedereen rechten, bedrijfskunde of geneeskunde.
‘Het heersende idee aan het begin van onze studietijd was: we gaan rechten studeren, dan worden we advocaat of consultant en gaan we vijftien jaar lang 80 uur per week powerpoints in elkaar klussen op de Zuidas. Daarna zijn we partner bij een kantoor en kunnen we lekker drie keer per jaar op wintersport. Dat is life. Ik dacht: oké, dit ga ik ook doen.’
Wat sprak je aan in dat toekomstbeeld?
‘Geld verdienen, dat was het beeld van succes.’
Maar inmiddels denk je daar anders over?
‘Zeker. Na die bachelor wilde ik verder met iets wat ik écht interessant vind. Dat werd een master militaire geschiedenis. Ik heb eerst een premaster gedaan. Dat ging meteen goed. Ik vond het leuk en haalde ineens wél hoge cijfers.’
Hangt die studiekeuze samen met de geopolitieke ontwikkelingen van nu?
‘Deels wel. Ik volgde dit semester een vak Mass Violence in Africa, over allerlei vormen van geweld in landen als Congo en Rwanda, over hoe de wortels van veel geweld daar in kolonialisme liggen, en over hoe honger in bijvoorbeeld Zuid-Sudan wordt ingezet als wapen. Dat zie je ook gebeuren in het Israël-Palestinaconflict.
‘Dat Rusland Oekraïne binnenviel in 2022 was voor mij echt een holy fuck-moment. Ik weet nog precies waar ik was toen ik het NOS-pushbericht opende.’
Heb je de indruk dat we die oorlog hier als een ver van ons bed-show beschouwen?
‘Dat vind ik moeilijk te zeggen. Ik denk zelf dat je Oekraïne onmogelijk als ver van je bed kunt zien, omdat een paar duizend kilometer niet ver van ons bed ís.
‘Van andere dingen, zoals klimaatverandering, heb ik wel sterk het idee dat we het minder serieus nemen dan nodig is. Terwijl met klimaatverandering ook zo veel andere kwesties samenhangen, zoals migratiestromen. En wat gaan mensen doen als ze niet genoeg eten kunnen krijgen? Dan gaan ze knokken, en zit je weer in de defensiehoek.
‘Het is niet zo dat ik elke dag de haren uit mijn hoofd zit te trekken over deze thema’s. Volgens mij is het al een belangrijke stap om te weten dat het aan de hand is, je blik er niet van af te wenden en niet in nepnieuws of extreemrechts populisme te trappen.’
Hoe komt het dat je bent afgeknapt op dat corporate vooruitzicht?
‘Dat is eigenlijk pas net gebeurd, dat ik heb bedacht dat zo’n leven echt niks voor mij is.
‘Ik heb een paar mensen om me heen die echt ongelukkig werden van dat Zuidas-leven, en burn-outs kregen. Toen dacht ik al: waarom zou ik dit eigenlijk willen?
‘Ik ben erachter gekomen dat het mij veel voldoening geeft om ergens te werken waar je het gevoel krijgt iets voor de samenleving te betekenen. Sinds januari ben ik werkstudent bij defensie. Ik doe Defensity College, een traject voor WO-studenten die willen kennismaken met de defensieorganisatie. Ik werk twee dagen in de week in Breda bij de luchtmacht.’
Wil je na je master ook iets in die richting doen?
‘Dat is niet per se de insteek van Defensity College, maar bij mij heeft het er wel voor gezorgd dat ik overweeg om als beroeps bij defensie aan de slag te gaan.’
Hebben meer mensen in je omgeving zo’n omslag gemaakt?
‘Ja, gelukkig wel. Een dispuutgenoot met wie ik rechten heb gestudeerd gaat nu bij de Europese Commissie in Brussel werken om het treinnetwerk in Europa te verbeteren, zodat we niet meer naar Parijs vliegen voor 70 euro.’
Vind je het achteraf jammer dat je niet meteen geschiedenis bent gaan studeren?
‘Nee, want het heeft me ook laten inzien dat je altijd wel je weg vindt. Dat vind ik een prettig idee. Stel dat ik over een jaar toch niet verder wil bij defensie, dan heb ik dat in mijn achterhoofd: er komt wel weer iets. Je hoeft helemaal niet nu al precies te weten waar je naartoe wil in het leven, of vanaf het begin de route te kennen.
‘Ik vind het goed dat mijn ouders me vrij lieten om het allemaal zelf te ervaren. Dat hebben ze altijd gedaan, bij alles.’
Ben je nog steeds actief bij Lanx?
‘Nee, daar ben ik nu een jaar klaar mee. Je bent in principe vijf jaar lid, daarna word je reünist. Ik heb een ‘harde knip’ gezet: het was vijf jaar lang leuk en lange leve de lol, nu begint het serieuze leven.’
Je zat niet bij het ‘naai een emmer in de steeg’-dispuut waarmee de vereniging in het nieuws kwam?
‘Nee. Dat soort dingen vind ik erg, in de eerste plaats natuurlijk voor de meiden over wie zulke dingen worden gezegd, en het straalt ook negatief af op de vereniging. Wij zijn echt een nerdendispuut, we hebben zelfs geen vrouwonvriendelijke liedjes. Maar als ik dat aan anderen uitleg, krijg ik te horen: wat een gelul, dat doen jullie echt wel. Dat is niet terecht, maar ik snap wel hoe het werkt.
‘Mijn dispuutgenoten zijn nog steeds mijn huisgenoten. We wonen met z’n vieren, in een jarentachtigflat met vier slaapkamers.’
En blote vrouwen aan de muur?
Begint te lachen. ‘De wc hangt er vol mee. Keurige Playboys hoor, geen rare Duitse porno ofzo.’
Vieze keuken?
‘Ja, natuurlijk. We hebben een vaatwasser. De regel is: als-ie vol is moet je ’m aanzetten, als-ie klaar is moet je ’m uitruimen. Maar dat gebeurt natuurlijk niet.’
Hoe ben je aan dat huis gekomen?
Met enige schroom: ‘Pap en mam hebben het gekocht.’
Denk je dat je er uiteindelijk alleen gaat wonen?
‘Voorlopig niet. Het lijkt me saai. Ik zie het ook helemaal nog niet om me heen gebeuren. Niemand van mijn vrienden heeft een eigen huis. Stel dat ik een vriendin had, dan zou ik echt nog niet met haar willen samenwonen. Ik ken een paar mensen die samenwonen. Zij zijn 26 en zitten dan ’s avonds Oogappels te kijken met z’n tweeën.’
Dat is een schrikbeeld?
‘Daarvan denk ik in ieder geval echt nog: nee!’
Lijkt het je leuk om kinderen te krijgen?
‘Ik weet niet of ik kinderen wil. Een kind kiest er niet voor om geboren te worden, en het kan ook depressief worden, of ongeneeslijk ziek. Dat kun je allemaal voorkomen door niet eens dat kind te krijgen.’
Een kind kan ook op z’n 24ste in de Volkskrant vertellen over z’n zorgeloze jeugd.
Lacht. ‘Dat is ook zo. Ik vind vooral dat je er echt goed over moet nadenken voordat je er eventueel aan begint.’
Hoe bevalt de overgang naar het serieuze leven?
‘Ik heb er vijf jaar lang alles uitgehaald wat erin zat, was overal bij, altijd klaar om dingen te organiseren. Dan is het ook wel relaxed als je op een gegeven moment niet meer hoeft.
‘Ik dacht: als ik dat straks niet meer heb, dan is mijn leven misschien wel heel leeg. Maar het tegenovergestelde is het geval: ik heb tijd om allemaal andere leuke dingen te doen.
‘Bij die ‘harde knip’ hoort ook dat ik gezonder ben gaan leven.’
Welke ongezonde dingen deed je?
‘Nou, gewoon veel drinken en veel kapsalons eten. Ik woog 105 kilo op een gegeven moment. Sinds januari ben ik 12 kilo afgevallen.’
Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?
‘Hardlopen, kickboksen, trainen, gewichten door het dak gooien en stoppen met allemaal troep eten. Ik drink nog steeds hoor, maar het is allemaal iets normaler.’
Niet meer elke dag?
‘Nee, nee, nee, zeker niet. Het is best wel een ontdekking dat ik controle heb over hoe ik in mijn vel zit, hoe ik eruit zie, wat dat mentaal met me doet. Ik ben zelfverzekerder.’
Heb je nog meer inzichten opgedaan?
‘Ik dacht altijd dat je op deze leeftijd je sociale kring rond zou hebben. Zo van: dit zijn mijn vrienden totdat ik doodga, daar komt niemand meer bij. Maar ik kom er dus achter dat je nieuwe vrienden blijft maken.
‘Ik heb ook vrienden met wie ik naar krakerscafés ga. Dat zijn vrienden die zo ver afstaan van de studentenvereniging dat ze mij soms ridiculiseren. Ze vinden het bijvoorbeeld raar dat we elkaar binnen ons dispuut met de achternaam aanspreken. Zij doen dat ironisch: ‘Tienhooven!’.’
Verandert het iets aan bestaande vriendschappen dat jij een andere afslag neemt?
‘Nee, helemaal niet. Iedereen moet doen wat-ie voor zichzelf goed vindt.’
Je voelt je niet verwijderd van degenen die nog wél vol voor het grote geld gaan?
‘Nee hoor.’ Met een grijns: ‘Die mensen moet je te vriend houden!’
Hugo Tienhooven wordt 25 op 1 december 2025
Woonplaats: Amsterdam
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘6, 7. Wel echt volwassener dan op mijn 18de. Van mij hoeft het geen 10 te worden. Een 8 zou ik goed vinden. Als mijn huis schoon is, ben ik een heel eind.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Nee. Wel van de samenleving als geheel.’
Waar ben je over 7 jaar? ‘Dan heb ik een baan die ik naar mezelf toe kan verantwoorden, ik denk bij defensie of Buitenlandse Zaken. In ieder geval ben ik niet aan het harken op de Zuidas.’
25 in ’25
In de serie 25 in ’25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant