Zanger Douwe Bob liep zondag weg bij een Joods voetbaltoernooi in Amsterdam waar hij zou optreden, vanwege zionistische folders bij een kraampje. VVD-leider Dilan Yesilgöz beschuldigde hem daarop van antisemitisme. Volkskrant-lezers reageren.
De reconstructie van de rel rond Douwe Bob levert het onomstotelijke bewijs: VVD-leider Yesilgöz en haar BBB-collega Caroline van der Plas varen voor hun digitale oprispingen blind op opiniemakers van De Telegraaf. Want die reconstructie komt voor hun politieke doeleinden veel te laat en is veel te genuanceerd: eerst moet zo snel mogelijk de onderbuik van de achterban bediend worden.
Hans Hoes, Hengelo
Dat Douwe Bob wegloopt bij een voetbaltoernooi voor Joodse kinderen is stuitend. Kinderen die in Nederland Joods opgroeien zijn natuurlijk al in de minderheid, maar hebben de laatste jaren ook te maken met de nodige negativiteit.
Dat zij niks te maken hebben met het beleid van de Israëlische regering snapt iedereen. Dus waarom kies je er dan voor als vader van drie om juist op een evenement voor hen een statement te maken? En waartegen precies? Het ging om pamfletten voor een jongerenclub met een liberaal Joodse signatuur. Niet bepaald vaandeldragers van rechts beleid. Integendeel zelfs.
Hebben deze jongeren dan niet juist te weinig reclame gemaakt? Inderdaad. In een tijd van oplopende spanning kijken ze wel uit om overal in het nieuws te komen. Een doelwit worden is het laatste wat je wil. Maar juist op een Joods evenement zouden ze zich veilig moeten weten. Dat dit hierom in het geding komt is een gotspe.
Rachel Postma, Delft
Als kind van een Turkse vader en een Nederlandse moeder leef ik al 55 jaar met twee culturen. Dit beschouw ik zelf als een verrijking van mijn leven. Toen Dilan Yesilgöz jaren geleden op het toneel verscheen, was ik blij verrast dat een vrouwelijke politicus met roots in het land van mijn vader een positief verschil kon gaan maken.
Dit heeft niet lang geduurd. Zelden heb ik een politicus gezien die haar eigen afkomst zó verloochent als zij. In plaats van een verbindende rol te spelen, weet zij als geen ander de polarisatie in onze samenleving zo te vergroten als zij.
Zondag zag ik een nieuw dieptepunt nadat zanger Douwe Bob besloot niet te willen optreden op het Joodse Jom Ha voetbaltoernooi na politieke statements aldaar. Yesilgöz was er als één van de eersten bij om dit te kwalificeren als Jodenhaat. Een dag later gaf zij een statement dat bedreigingen die de zanger en zijn gezin inmiddels ontvangen, ontoelaatbaar zijn.
Het wordt tijd dat Dilan Yesilgöz in gaat zien dat juist zij één van de mensen is die dit soort dingen in de hand werkt en die er voor zorgen dat groepen tegen elkaar opgezet worden door politici die jagen op stemmen. Het is jammer dat Dilan Yesilgöz haar eigen afkomst niet heeft gebruikt om verbinding te vergroten in onze multiculturele samenleving, een hele grote gemiste kans.
Désirée Tirkes, Nieuwegein
Gezien bij de talkshow Renze afgelopen zondag: Douwe Bob die op een evenement zou optreden waarbij afspraken zijn gemaakt over de afwezigheid van religieuze, zionistische of politieke uitingen. De organisatie schond deze afspraak (er bleken toch pamfletten te liggen) en Douwe Bob weigerde op te treden.
Hulde voor deze kerel, een vent met een ruggengraat die zich niet laat piepelen.
Peter de Haan, Dieren
Deze vrijdag bevestigde de Israëlische krant Haaretz dat Israëlische soldaten bevel krijgen om willekeurig te schieten op ongewapende Palestijnen die wachten op voedselhulp. Dagelijks vallen hierbij tientallen doden. Vanuit het demissionaire kabinet is het vooralsnog stil gebleven over deze zoveelste oorlogsmisdaad van Israël.
Waar de politiek wel op aanslaat? Afgelopen zondag besloot zanger Douwe Bob een optreden af te breken op een voetbalmiddag voor Joodse kinderen. Hoewel hij aangaf graag te willen verbinden, kon hij de zionistische uitingen op dit evenement voor kinderen niet met zijn eigen principes verenigen.
‘Recht is recht en krom is krom’, legde Douwe Bob in alle kalmte en redelijkheid uit. Politici van VVD en BBB buitelden vervolgens over elkaar om als eerste Jodenhaat en antisemitisme te kraaien. De selectieve verontwaardiging en het doorzichtige effectbejag zijn werkelijk van het allerlaagste niveau.
Wouter Schaart, Utrecht
Douwe Bob is met stip gestegen in mijn achting. Ik ben geen fan van zijn muziek en ik zie hem veel te vaak vliegreizen aanprijzen op tv, maar wat blijkt; hij heeft een goed moreel kompas wat Gaza betreft én hij is een man van zijn woord.
Eigenschappen die door de VVD blijkbaar niet gewaardeerd worden.
Michiel Kotterman, Heiloo
De manager van Douwe Bob begrijpt niet dat bij gevoelige thema’s politici niet drie keer nadenken voordat ze iets zeggen. Nadenken dat kun je toch echt niet verwachten van Dilan Yesilgöz, Caroline van de Plas en al helemaal niet van Ulysse Ellian en Wierd Duk.
Hubert Offermans, Schinveld
Veel rumoer rond het afzeggen van het optreden van Douwe Bob. Maar hij geeft hiermee wel een politiek statement af. Een statement waar ons demissionaire kabinet niet toe in staat is.
De reactie van Dilan Yeşilgöz van onze geliefde VVD spreekt boekdelen. Iedereen die tegen zionisme is, is meteen antisemiet. Het is nog steeds een mysterie waarom bepaalde politieke partijen hun kop in het zand steken als het gaat om het lot van de Palestijnen.
Durf je eens uit te spreken voor mensenrechten. Politiek is een spel waarin een mensenleven niet telt. Douwe Bob en vele anderen zijn zich ervan bewust dat er grenzen zijn aan wat kan en wat niet kan. Wat er in het beloofde land gebeurt, kan niet.
Pim Koeman, Almere
Dilan Yesilgöz had ook gewoon kunnen wachten. Even bellen. Even vragen wat er nou echt gebeurd was. Maar ze deed wat politici tegenwoordig doen: ze zag een moreel frame, drukte op verzenden, en liet de rest over aan de verontwaardiging.
Volgens haar had Douwe Bob geweigerd op te treden voor Joodse kinderen, ‘om wie ze zijn’. Dat was niet waar, maar het klonk goed. Het was snel. Het deugde lekker. En dus stond er een artiest publiekelijk te boek als Jodenhater. Zonder gesprek, zonder context en zonder rem.
Dat was geen vergissing. Dat was een keuze.
Want de verklaring van Douwe Bob liet niets aan duidelijkheid te wensen over: hij wilde niet optreden op een kinderfeest dat werd aangekleed als politiek manifest. Daar kun je iets van vinden. Maar wat mevrouw Yesilgöz deed, was geen kritiek. Het was karaktermoord in morele verpakking. Een beschuldiging die zich niet liet terugfluiten, ook niet toen de feiten inmiddels bekend waren.
In plaats van een rectificatie kwam er een nieuwe post. Met meer woorden. Ze was ‘tegen bedreigingen’, wist ‘hoe het voelt’ en stelde ‘een kop koffie’ voor. Alsof een cappuccino iets gladstrijkt wat ze zelf heeft opgeroepen.
Want de bedreigingen zijn reëel. De schade is aangericht. En die ontstond niet ondanks haar woorden, maar dóór haar woorden. Niet in een opwelling, maar in het volle bewustzijn van haar positie en bereik.
Het is een patroon geworden. Eerst groot praten, dan terugkrabbelen, dan menselijkheid veinzen. Alsof je je handen wast in iets dat je zelf hebt laten overstromen.
En dat is het werkelijke probleem. Niet alleen de schade aan één artiest, maar aan het publieke gesprek zelf. Aan de zorgvuldigheid die plaatsmaakt voor de retoriek van de morele uppercut. Aan het gemak waarmee woorden als “haat” en “antisemitisme” worden ingezet als decorstukken in het eigen narratief. Zonder bewijs. Zonder aarzeling. En zonder gevolgen.
Ik heb de VVD geen brief gestuurd. Misschien doe ik dat nog. Misschien ook niet. Misschien is het al te laat voor brieven. Te laat voor nuance. Voor correctie. Het enige wat ik dacht, toen ik haar tweets las: dit ís hoe het nu werkt. Eerst beschadigen. Dan nuanceren. Dan koffie.
En de rest kijkt toe. Roept iets op X. Scrollt door. Tot het weer iemand anders is. Tot het jou treft. Of mij. En dan noemen we het geen incident meer.
Dilan had ook gewoon haar mond kunnen houden. Maar dat deed ze niet.
Daan Schilstra van den Nieuwenhof, Britsum
Zanger Douwe Bob zag af van een optreden bij een Joods voetbaltoernooi vanwege zionistische uitingen. Het kwam hem op veel kritiek te staan, naar mijn mening geheel misplaatst. Zorgelijk zijn de doodsbedreigingen die hij ontving. Kritisch zijn op zionistische politiek, waaronder het nederzettingenbeleid, waarin het maar de vraag is of er voor de Palestijnen letterlijk ruimte is, heeft niets met Jodenhaat te maken. Het heeft wel alles te maken met de wens van een tweestatenoplossing.
Tekenend vind ik hoe politici als Dilan Yesilgöz (samen met partijgenoot Ulysse Ellian) en Caroline van der Plas (heeft Wilders eigenlijk al getrompetterd?) bij deze polarisatie meteen politiek garen denken te spinnen: van der Plas in haar onwetendheid(?), Yesilgöz in haar zo zichtbare doortraptheid. Het is haar ‘stuk rood vlees’ om met Mark Rutte te spreken. Van der Plas zou wel eens écht kunnen menen wat zij zegt, bij Yesilgöz is dat zeer de vraag.
In het huis van leugenachtigheid en schaamteloos politiek opportunisme is zij het kind aan huis. Zij speelt verontwaardiging, maar dit incident rond Douwe Bob is voor haar VVD een welkome electorale hap. Laten we vooral op die hypocrisie kritisch blijven.
Ruud Joppen, Nijmegen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant