De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Deze week: dankzij de tafeltennistafel in haar geboortedorp maakt de Roemeense Ioana Neicu het hele arbeidsmigrantenhotel in.
is economieredacteur. Ze is specialist arbeidsmarkt en sociale zekerheid.
Naam: Ioana Neicu
Leeftijd: 21
Komt uit: Potelu, Roemenië
Woont in: Putte, Noord-Brabant
Beroep: tomatendraaier
In Nederland sinds: januari 2024
Heel Nederland zucht deze zondag onder de hitte, maar in de tuin van het arbeidsmigrantenhotel in Putte lopen de gemoederen nog wat hoger op. De Roemeense tomatendraaier Ioana Neicu (21) staat tegenover landgenoot Michail aan de tafeltennistafel. ‘Ik heb geen tactiek’, zegt ze, terwijl ze haar lange haar bijeenbindt met een elastiekje. ‘Ik win gewoon.’
Dat Ioana vandaag iemand kon vinden om tegen haar te spelen, mag een wonder heten. Niet alleen omdat de junizon het een stuk aanlokkelijker maakt om onder de luifel van het West-Brabantse hotel een loom sigaretje te roken of naar huis te bellen, zoals veel bewoners doen. Maar vooral omdat Ioana nogal een reputatie heeft hier: ze is onverslaanbaar.
Voor de Roemeense is tafeltennis dan ook meer dan een spelletje. Het is een vlucht uit dat immer denkende hoofd van haar. Een vlucht van de grote levensvragen die de twintiger zo kunnen bezighouden: wie ben ik? En wat wil ik? Haar collega Michail, die als tomatenplukker bij dezelfde teler werkt, is wat dat betreft de ideale tegenstander: momenten van onoplettendheid straft hij direct af met een laagvliegend balletje in de linkerhoek.
In de eerste ronde weet de zwijgzame Roemeen het zelfs te schoppen tot een 10-10 tussenstand. Dichter bij een overwinning is hij nooit geweest. Ioana kucht en wuift zichzelf nog wat koelte toe met haar tafeltennisbatje. Haar bruine ogen staan nog altijd kalm. Met twee foutloze serves weet ze vervolgens de prille hoop van Michail in de knop te breken. ‘De eerste set is voor mij’, concludeert ze.
Dat Ioana zo bedreven is in het spel, dankt ze aan het winkeltje in haar Roemeense geboortedorp Potelu. Daar stond, onder een overkapping, een tafeltennistafel. Als tiener was Ioana er niet weg te slaan. Het was ‘de beste tijd van mijn leven’. ‘Het was zo zorgeloos, ik hoefde alleen maar naar school te gaan en te spelen’, vertelt ze. ‘Nu heb ik verantwoordelijkheden: werken en voor mezelf zorgen.’
Er was in het dorp één iemand van wie Ioana nooit kon winnen: haar inmiddels 17-jarige broertje. ‘We hebben een heel speciale band’, zegt ze. ‘Hij is een jongen van weinig woorden, maar tegen mij durft hij alles te zeggen.’ Sinds de Roemeense anderhalf jaar geleden via uitzendbureau NL Jobs naar Nederland kwam om hier in een tomatenkas te werken, verloopt hun contact vooral via WhatsApp en TikTok.
Daar wisselen ze dagelijks filmpjes uit van alles en niets in het bijzonder: over honden, katten, films. ‘We kunnen heus ook ruzie hebben, hoor’, verzekert ze. ‘Toen mijn ouders in de zomer van 2023 een paar maanden samen naar Duitsland gingen om te werken en ik voor hem moest koken en schoonmaken, werd ik bijvoorbeeld echt gek van hem, hij deed helemaal niets in huis.’
Een smerig balletje. Net nu Michail dacht een kans te maken bij een tussenstand van 5 tegen 7 schiet Ioana genadeloos op de rand van de tafeltennistafel. Het witte balletje stuitert in het gras. Ioana kan een genoegzame glimlach niet onderdrukken. Haar tegenstander begint zo zachtjes aan te hopen dat zijn verlies aan zijn batje ligt en vist een ander exemplaar uit zijn plastic shopper. Misschien brengt dat meer geluk.
En er is nog iets waar Ioana zich nu al enorm op verheugt: met haar broertje in de bijrijderstoel door het Roemeense landschap scheuren met trap (een hiphopgenre) door de speakers. Van tafeltennissen zal het in Potelu helaas niet meer komen: het winkeltje is inmiddels gesloten.
Die zomer van 2023 was niet de eerste keer dat haar ouders voor werk naar het buitenland reisden. Al sinds Ioana een jaar of 6 is – Roemenië was net lid van de EU – reist haar moeder net als miljoenen landgenoten naar Spanje en Duitsland, waar de lonen tot wel twee keer zo hoog zijn. Ioana’s vader bleef aanvankelijk in Roemenië, waar hij werkte als houtvester. ‘Natuurlijk was het jammer om mijn moeder te missen, vooral voor haarzelf’, zegt Ioana nuchter. ‘Maar dat is het leven.’
Met diezelfde nuchterheid bekijkt de Roemeense ook haar eigen migratie naar Nederland. Natuurlijk mist ze haar familie, maar ze heeft er in Putte een groep vrienden voor teruggekregen met wie ze samenwoont. Bovendien reist ze binnenkort terug naar Potelu om daar een maand vakantie te vieren. ‘Mijn zus is zwanger en krijgt in augustus haar eerste kindje’, glundert Ioana. ‘Ik kan niet wachten om mijn neefje te ontmoeten.’
Dus neemt Ioana het er in Putte nog maar even van. Al zal ze wel op zoek moeten naar een nieuwe tegenstander: na drie verloren wedstrijden geeft Michail het op. Teleurgesteld stopt hij de tafeltennisbatjes terug in zijn shopper. ‘Hij is wel goed, hoor’, glimlacht Ioana als hij zich uit de voeten heeft gemaakt. ‘Maar ik ben gewoon beter.’
Over deze serie
De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Alle afleveringen vindt u hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant