is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Of zijn uithoudingsproef officieel tot het genre van de topsport hoort, weet ik niet, maar mijn vader liep in de Hongerwinter van 1944 als jongen van 14 in drie dagen van Rotterdam naar De Weere, in de kop van Noord-Holland. Hij keerde na de oorlog geregeld terug naar zijn nieuwe vrienden en trof tijdens de kermis mijn moeder, een deerne uit Schagen.
Geduld, lieve lezers, we komen vanzelf bij de sport. Eerst een aanloop, om straks een verre sprong te maken naar de toekomst. Het toeval wil dat ik geregeld nieuwe, maar eigenlijk oude foto’s van mijn vader krijg, via collega Natasja Weber. Haar moeder is afkomstig uit het gezin waar mijn vader verbleef tijdens de oorlog. Het wordt steeds gekker met die foto’s, want af en toe ruimt iemand het archief op, en vinden ze weer een foto met Adrie Vissers.
Onlangs stuurde Natasja een foto met mijn vader als barkeeper in het plaatselijke café, tijdens de kermis, van na de oorlog dus. Alleen al omdat hij een stropdas draagt, weet ik zeker dat de foto echt is. Nog vreemder is dat mijn zus van de foto een filmpje heeft laten maken. Het duurt vijf seconden en ik heb het inmiddels een keer of tachtig bekeken. Mijn allang overleden vader beweegt opeens, in zwart en wit. Hij veegt de bar schoon. Eerst soepel met de rechterhand, daarna neemt hij de theedoek handig over met links. Hij kijkt even de camera in.
AI, schreef mijn zus. Vijf minuten werk. Het is verbijsterend, mooi en angstig tegelijk. Het is zeker dat Artificiële Intelligentie onze levens ingrijpend zal gaan veranderen. Mits je die kunstmatige intelligentie gezond voedt met nuttige informatie, zal hij de mens overtreffen in kunde. Hij of zij zal op den duur beter schrijven dan Willem Vissers, die oude ziel van vlees en bloed.
Wat doen we straks, met grote delen van ons leven? En wat is nog echt en wat niet, van al die miljoenen filmpjes die we zien over oorlogen, met politici en wat dies meer zij? Oh ja, nu landen we in de verspringbak, na deze lange aanloop. Misschien trekt onder meer de sport profijt van al die kunstmatige intelligentie. Misschien gaan we extra genieten van iets dat echt gebeurt, gewoon rechtstreeks voor onze ogen.
Tallon Griekspoor komende week op Wimbledon, nadat hij op Mallorca een gefrustreerde Fransman versloeg en in topvorm bleek. Opwinding om 3x3 basketbal, hoe na de olympische euforie met Worthy de Jong opeens de vrouwen de aandacht trokken, met de wereldtitel. Kwestie van AI zeker? Nee, het was helemaal echt, vanuit Ulaanbaatar nota bene, in Mongolië, en ze speelden nog tegen Mongolië ook in de finale.
Vanaf volgende week: Tadej Pogacar in de Tour. Allemaal echt. Ik hoop dat het mijn tijd zal duren met dat AI, al is dat onwaarschijnlijk. Vandaar alvast dit stukje over AI, Adrie en 3x3. En als het dan toch moet, verwacht ik binnenkort een filmpje waarop mijn moeder het café inloopt, zenuwachtig een drankje bestelt en aan Adrie Vissers vraagt of hij straks even wil dansen, als hij eindelijk klaar is met dat poetsen van de toog.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns