Abdelhak Nouri zal altijd de voetballer van verbinding blijven. Zondag was bij amateurclub DCG in Amsterdam een toernooi om hem te eren.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Zelfs nu Abdelhak Nouri (28) al bijna acht jaar leeft met een laag bewustzijn, met 24 uur per etmaal zorg van familie en vrienden, is hij in heel zijn wezen aanwezig op de velden van DCG in Amsterdam-West. Een zonnig toernooi draagt zijn naam, op een paar ‘nouriaanse’ dribbels van huis.
‘Hier is het allemaal begonnen’, zegt zijn oudere broer Abderrahim met een glimlach, als hij vanuit de kantine over het veld kijkt. ‘Tien minuutjes lopen van huis naar de club. De hele dag voetbalden wij, Mo, Appie en ik, en daarna namen we een frietje. Op zondag keken we op televisie in de kantine naar Ajax.’
‘Als je met Appie praat, weet hij wie je bent. Hij lacht altijd’, zegt voormalig topvoetballer Oussama Assaidi, die het publiek net nog heeft verwend met een paar mooie schijnbewegingen. ‘Hooohooooo’, leven ze dan mee vanaf de tribune. ‘Ik ga nog geregeld bij hem op bezoek.’ Dan zitten ze samen, praat Assaidi en luistert Nouri, op zijn manier.
DCG was de eerste echte club van Nouri, ver voordat hij bekendheid verwierf als technisch begaafde, speelse, goedlachse middenvelder van Ajax. Bij DCG in Amsterdam Nieuw-West sparen ze voor een nieuwe hoofdtribune en deze dag, met een toernooi voor voetballers van wie velen officieel in ruste zijn, is bedoeld om geld in te zamelen. Kijk naar de rugnummers van het team ‘Vrienden van Nouri’, allemaal met 34, voor altijd zijn nummer, met voormalige sterren als Mounir El Hamdaoui, Oussama Assaidi en Anouar Diba, met Willem van Hanegem als coach.
Kijk naar zijn vader Mohammed, die onophoudelijk mensen omhelst. ‘Ik ben trots’, zegt hij. ‘Abdelhak wilde iedereen blij maken, en ik zie veel blije gezichten vandaag.’ Hij wil best praten over zijn zoon, die thuis leeft als middelpunt van het gezin, al heeft hij voortdurend zorg nodig. Appie rust veel, kijkt soms op zijn manier naar voetbal op tv en communiceert zonder te praten. Ze begrijpen elkaar, zonder woorden. ‘Zijn situatie is stabiel’, aldus zijn vader. Vriend van de familie Hassan Elhadji benadrukt het sterke geloof, waardoor het lot van de door een hartinfarct getroffen Nouri te dragen valt.
Het toernooi voltrekt zich op twee velden, al zijn de sterren van toen tegenwoordig wat oudere, stramme mannen die alleen bij het gebruik van veel fantasie nog lijken op de spelers die ze waren in hun hoogtijdagen. Hoewel? Eljero Elia is nog bijna net zo snel als vroeger. Hij oogt hartstikke fit en wil dat graag blijven, nu hij deze week begint als assistent-trainer van ADO O19. El Hamdaoui, voormalig kampioen met AZ en Ajax, glijdt met een voor hem typische sleepbeweging langs een doelman. Althans, dat is zijn wens, maar de doelman duikt de bal van zijn voet, met bewondering van het publiek tot gevolg.
Verbinding is het centrale woord. Saamhorigheid. Geloof. Bescheidenheid. Toegankelijkheid. De deelnemers dragen de waarden van de familie Nouri uit. Twee volksliederen weerklinken voor de aftrap. Nederland en Marokko. Gezang. Diverse muziek. Het gaat om samenzijn, om het samenvloeien van culturen en gewoonten, om het letten op elkaar.
Hicham Ouarbya, een toeschouwer uit Utrecht, schrok van zichzelf toen zich onlangs iets afspeelde in zijn leven dat hem waarschuwde voor afstomping. ‘Ik woonde al jaren naast een stel. Aardige mensen. Man en vrouw. Op een gegeven moment viel het me op dat ik de man al een tijdje niet had gezien. ‘Hoe is het met je echtgenoot?’, vroeg ik aan de vrouw. Ze antwoordde dat hij drie maanden eerder was overleden. Ik wist van niets. Drie maanden…’
Wat hij wil zeggen met zijn verhaal: we raken elkaar kwijt, als burgers. Ouarbya is coach van personeel op Schiphol en constateert hoe moeilijk met name de jongere generatie werknemers het soms heeft om mee te doen met als normaal beschouwde sociale omgang. Hun identiteit is deels bepaald door het parallelle universum van mobiele telefoon en sociale media, waar ze contact leggen met mensen die ze verder helemaal niet kennen, die ze ook nooit zullen leren kennen.
‘Waarom heb je het verhaal van je oma nog nodig, als je duizend verhalen op je telefoon hebt staan? We hebben meer eenheid nodig in het leven, meer verbinding. Veel mensen zijn losgekoppeld van elkaar. Het ritme van het leven ligt te hoog. Families zien elkaar minder. En dat terwijl we juist geschapen zijn om samen te zijn. Weet je nog toen de vader van Appie kort na het ongeluk in die open auto stond en openbaar rouwde in de buurt, met al die verschillende mensen rondom de auto, uit al die culturen? Dat was connectie in de puurste vorm.’
Mede daarom is het wezen van Abdelhak belangrijk, voor altijd, want hij was al van de verbinding voor de opkomst van de smartphone. De Amsterdamse wethouder Sofyan Mbarki kende Nouri al van school, van het Calvijn College. Hij herinnert zich zijn humor, de intelligentie, de ondeugendheid ook op zijn tijd. ‘Als er eens een streek was uitgehaald, bleef hij slim onder de radar. Nee, zei hij dan met een onschuldig gezicht, ik heb hier niets mee te maken. Helemaal niets.’ Maar hij kon ook serieus zijn, discussies aangaan, leerlingen met minder mogelijkheden betrekken bij activiteiten. En hij bracht altijd positiviteit, hij stond tussen culturen in. Hij kreeg iedereen mee. Mbarki: ‘Hij was een bijzondere jongen.’
Mbarki wijst naar het veld, naar al die voetballers. ‘Dat we hier nu zijn met zijn allen, voor hem, bijna acht jaar na het ongeval, dat zegt genoeg.’ Nouri was populair bij alle supporters, van alle gezindten. Ouabya: ‘Abdelhak is nog steeds verankerd in ons hart en in onze ziel.’
Appie Nouri zakte in elkaar op een veld in Oostenrijk, op 8 juli 2017, na een hartinfarct, in de voorbereiding op het seizoen waarin hij een serieuze kans zou krijgen in het eerste elftal van Ajax. Mbarki weet nog dat hij de speler had geappt, een paar weken eerder, met de vraag of hij een kans zou krijgen van de nieuwe trainer, Marcel Keizer. ‘Appie antwoordde met een lach dat iedere trainer het in hem zou moeten zien zitten.’
Maar in plaats van een glorieuze loopbaan, was zijn leven als voetballer voorbij, onder meer vanwege een verkeerde diagnose op het veld, met een foute behandeling als gevolg. Door zuurstoftekort liep hij schade op aan de hersenen. Sindsdien leeft hij met laag bewustzijn.
Het toernooi van zondag was een privé-initiatief, maar er is ook nog een stichting. De Nouri Foundation zet zich in voor meer hartveiligheid rond de sport, onder meer door cursussen reanimatie en het aanbrengen van zogenoemde AED’s, waarmee mensenlevens kunnen worden gered. Zo is komende woensdag in Breda zo’n installatie van een apparaat.
‘Ik heb nooit met hem gevoetbald’, zegt Elia, bijna vijftien jaar nadat hij in de WK-finale met Oranje speelde tegen Spanje. ‘Maar het is fijn om hier te zijn voor hem, en voor zijn lieve familie, om lekker te voetballen.’ Vrienden van Nouri, Moroc du France, een team uit Duitsland, een ploeg met influencers, ze spelen een vrolijk toernooi met veel techniek en frivoliteit, met muziek, met een toespraak van de Marokkaanse ambassadeur. Cabaretier Najib Amhali moedigt het publiek aan, ook tijdens het optreden van de Japanse freestyler Senna, die in de pauze het publiek vermaakt door de bal op zijn voetzolen te laten dansen, met de benen in de lucht. Amhali: ‘Hoe doet hij dat toch? Kijk goed, dan kunt u het thuis eens proberen.’
Amhali: ‘Ik kende Abdelhak via de Johan Cruyff Foundation. Mijn zoontje was jarig, Abdelhak kwam op bezoek en mijn zoon kreeg een shirt van hem. Het was twee weken voor het noodlottige ongeval in Oostenrijk. Hij was een voorbeeld van hoe je je kunt gedragen, zeker als je een beroemd persoon bent. Het is nog steeds niet te bevatten. Je gunt zoiets helemaal niemand, maar zoveel mensen leven roekeloos, of ze doen de gekste dingen. Uitgerekend bij hem gebeurde zoiets vreselijks.’
Hicham Marso speelt tussendoor vrolijke, folkloristische muziek met zijn band. Hij veegt zweet van zijn voorhoofd. Zaterdag was hij bij een evenement in Gorinchem, bedoeld voor de eerste golf gastarbeiders, zoals ze toen heetten, uit landen als Griekenland, Spanje, Portugal, Turkije en Marokko. Mannen die Nederland hielpen opbouwen na de Tweede Wereldoorlog. Hijzelf is geboren in Geldermalsen en heeft een Nederlandse vrouw. ‘Nederland is mijn moederland. Hier heb ik alles geleerd. Ik ben trots op Nederland.’ Mbarki: ‘Toen Nouri’s vader rouwde in die auto, zag ik ook een supporter van Feyenoord met rugnummer 34 van Nouri. Dat was in de geest van Abdelhak.’ Ouarby: ‘Nog geregeld kijk ik naar die video met zijn vader. Het is dan net of het gisteren gebeurde.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant