is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
Toen ik bij Quote werkte, moest ik weleens naar borrels met het nieuwe geld, om daar smakelijke roddels en overbelichte foto’s op te halen. Niet zelden trof ik aan het einde van de avond een opgedirkte vrouw die leegliep over haar man. Scheiden was zelden een optie; de financiële achteruitgang zou simpelweg te groot zijn. Ze ging toch niet in een rijtjeshuis wonen? En dus trok ze maar weer een mooie jurk aan en probeerde haar walging te onderdrukken, voor de kinderen, zogenaamd.
Ik moest eraan denken toen ik Mark Rutte afgelopen week zag kruipen voor Donald ‘daddy’ Trump, met dien verschille dat hij er oprecht plezier in leek te hebben. ‘Omwille van de smeer likt de kat de kandeleer’, was het oordeel van mijn 96-jarige grootmoeder. Dat spreekwoord kende ik nog niet, maar ik vind het lekker vies klinken en ook treffender dan hielenlikker of stroopsmeerder, omdat het transactionele van de relatie er beter in doorklinkt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Veel Nederlanders vonden het prachtig hoe Rutte en de Oranjes de Amerikaanse bladgoudproleet om hun vinger leken te winden, daarbij schijnbaar denkend dat Trump de pop is, en ‘wij’ de poppenspeler. Het klapvee zag de ‘sterke diplomatieke en genetwerkte kant van Nederland’, met een razend behendige oud-premier in de hoofdrol. Jan Driessen, gewezen VVD-campagnestrateeg, jubelde dat Rutte ‘politieke Champions League’ speelt. Andere leiders in ‘het vaak moraliserende’ Nederland zouden er veel van kunnen leren, namelijk ‘dat empathie geen zwakte is’.
Het moet niet gekker worden: de totale onderwerping aan een fascistische autocraat is ‘empathie’? Jezelf publiekelijk vernederen is ‘slim’? Alsof het een prestatie is om iemand naar de mond te praten! Mijn hemel, wat een zelfoverschatting. Maar goed, laten we naar de vraag gaan of dit eerloze gekruip daadwerkelijk zoden aan de dijk heeft gezet, want daar was het om te doen, nietwaar?
Zwart-op-wit staat nu dat alle militaire hulp aan Oekraïne én sommige investeringen in infrastructuur óók meetellen voor de NAVO-norm van 5 procent, bovendien zijn de peildatum (2029) en einddatum (2035) opgerekt. Dat lui en verwend Europa uitstel van de eigen zelfstandigheid als een overwinning ziet, zegt natuurlijk vooral iets over het armzalige ambitieniveau. Bovendien was dit natuurlijk al afgekaart voordat Rutte zijn plakkerige sms’jes stuurde en Trump in Huis ten Bosch mocht slapen.
Er is geen enkel bewijs dat het gênante geslijm impact heeft gehad op het resultaat, noch dat we hier in de toekomst vruchten van plukken. Trump kent namelijk schaamte noch loyaliteit. Wanneer de buit binnen is, laat hij mensen net zo snel weer vallen, zo bewijzen zijn talloze faillissementen – waar Trump altijd een slaatje uit sloeg – en zijn behandeling van donoren en andere bondgenoten. Elon Musk kan daar inmiddels ook over meepraten.
Nog steeds wordt Trump onderschat, als een kleuter die met wat snoepjes te paaien is. Als iemand die daadwerkelijk dom is, in plaats van dom doet. Maar Trump is de baas van Amerika en respecteert alleen mensen die hij als (even) sterk ziet, zoals Poetin. Met de rest onderhoudt hij slechts transactionele relaties; zodra hij een betere deal ziet, is de relatie over. Anthony Scaramucci, in 2017 tien dagen lang de communicatiedirecteur van Trump, had een glasheldere boodschap voor Rutte: ‘hij lacht je keihard uit in Air Force One’.
Ruttes toneelspel was geen kunststukje, maar een maffiose vernedering. Elke
relatie, of deze nu tussen mensen of landen is, behoeft een zekere mate van gelijkwaardigheid om langdurig stand te houden. En wie geen respect voor zichzelf kan opbrengen, kan ook nooit een goed voorbeeld voor zijn kinderen zijn.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant