De Amerikaanse ultraloper Courtney Dauwalter traint zonder coach, volgt geen strak trainingsschema en snoept gerust of drinkt een biertje. Toch wint ze met gemak ’s werelds zwaarste ultraruns, zoals de Lavaredo Trail (120 kilometer) in de Italiaanse Dolomieten afgelopen zaterdag.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Ze schrijft met name over onderwijs.
Als er één race is waarmee Courtney Dauwalter (40) haar naam als ultrarunner definitief vestigde, dan is het de Moab 240: een 386 kilometer lange beproeving door de woestijn en bergen van Utah. In 2017 legde ze die afstand af in 57 uur en 55 minuten, vrijwel zonder slaap. Ze finishte als eerste, met een voorsprong van tien uur op de eerstvolgende deelnemer – een man.
Het is bijna niet te bevatten dat ze zelfs had kunnen winnen als ze onderweg een warme douche had genomen en een paar uur had geslapen. Maar dat deed ze niet. In plaats daarvan liep ze vier etmalen lang door een landschap van steile kliffen, diepe ravijnen en roodoranje zandvlakten. Met temperaturen die varieerden van verzengende hitte tot bittere kou.
Ze begon te hallucineren, iets wat vaker voorkomt bij ultralopers door extreme fysieke uitputting en slaapgebrek. Toen ze de tweede nacht inging, maakte ze kennis met ‘een nieuwe vriend’, schrijft ze op haar Facebookpagina. ‘Een luipaard in een hangmat.’
Waar andere atleten mogelijk in paniek raken van zulke visioenen, haalt Dauwalter er haar schouders over op. Ze verwelkomt de hallucinaties als dankbare geestverschijnselen die de eindeloze nachten dragelijk maken.
Die nuchtere houding is een van de eigenschappen die Dauwalter tot de succesvolste vrouwelijke ultrarunner van dit moment maakt. Ze heeft inmiddels talloze overwinningen behaald. Afgelopen weekend nog: als eerste vrouw kwam ze over de finish van de Lavaredo Ultra Trail in de Italiaanse Dolomieten (120 kilometer) met een tijd van 14:14:40. De nummer twee volgde ruim een half uur later. Eerder dit jaar, in maart, vestigde Dauwalter een parcoursrecord (4:19:49) op de Crown King Scramble, een 50-kilometertrail in Arizona.
Ook in de jaren daarvoor leverde Dauwalter buitengewone prestaties. In 2023 won ze de Western States 100 (161 km) in 15:29:33, een nieuw vrouwenrecord. Kort daarop triomfeerde ze bij de Hardrock 100 (165 km) met een tijd van 26:14:08, waarmee ze het bestaande record met ruim een uur verbrak. Slechts drie weken later pakte ze ook de overwinning op de Ultra‑Trail du Mont‑Blanc (172 km) in 23:29:14.
Daarmee werd ze de eerste atleet die deze drie iconische ultraruns – de ‘triple crown’ – in één zomer wist te winnen. Niet voor niets wordt ze binnen de ultrarunning-community The Goat genoemd: The Greatest Of All Time.
Courtney Dauwalter werd in 1985 geboren in Hopkins, in de Amerikaanse staat Minnesota. Ze viel al op jonge leeftijd op door haar talent voor duursporten. Als langlaufer behoorde ze tot de beste scholieren van het land en kreeg daarvoor de eretitel All American.
Die status leverde haar een sportbeurs op aan de Universiteit van Denver, waar ze haar studie biologie combineerde met een plek in het langlaufteam van de universiteit. Na haar afstuderen werkte ze als biologiedocent op een middelbare school in Denver. Hardlopen bleef al die jaren vooral iets wat ze ‘erbij’ deed. Pas nadat ze een marathon voltooide – ‘Ik dacht dat ik eraan dood zou gaan’, zei ze later lachend – begon ze grotere doelen te stellen.
In 2012 schreef Dauwalter zich in voor haar eerste 100‑mijlsrace: de Run Rabbit Run. Halverwege raakte ze onderkoeld. Ze was uitgeput en misselijk. Tegen haar pacer (een ‘frisse’ loper die ter motivatie een deel van de race meeloopt) en latere echtgenoot Kevin Schmidt zei ze: ‘Ik kan dit niet. Mijn benen doen zoveel pijn, dit houd ik niet vol.’
Eenmaal bij een verzorgingspost zag ze andere lopers in dezelfde staat: strompelend en rillend. Toch gingen zij wél door. ‘Dat was het moment waarop ik begreep: deze sport is mentaal’, zegt ze tegen Runner’s World US.
Succes in het ultralopen draait volgens Dauwalter niet zozeer om snelle benen, maar om volharding, pijntolerantie, zelfkennis en het vermogen om te relativeren. Wat haar aanpak bijzonder maakt, is dat ze topprestaties levert op een manier die haaks staat op vrijwel alles wat we van topsport gewend zijn. Dauwalter heeft geen coach, volgt geen strak trainingsschema of rigide dieet. ‘Ik houd het simpel’, zei ze in een interview met Red Bull. ‘Ik luister naar mijn lijf.’
Ze houdt van jelly beans, Mike & Ike’s, nacho’s en neemt af en toe een biertje. Voor Dauwalter hoort plezier net zo goed bij hardlopen als discipline. Zelfs tijdens wedstrijden graait ze geregeld in een zak snoep.
Die ontspannen houding zie je ook terug in haar kledingkeuze. Dauwalter verschijnt nooit in strakke lycra of hightech compressiekleding aan de start. Haar vaste outfit bestaat uit een ruim T-shirt en basketbalshorts tot over de knie. ‘Het is puur comfort’, zegt ze daarover in het interview met Red Bull. ‘Ik heb altijd een voorkeur gehad voor langere shorts, en bij ultramarathons blijken ze nog steeds mijn favoriete lengte te zijn.’
Wat haar misschien nog het meest onderscheidt, is haar omgang met lijden. Dauwalter spreekt vaak over de ‘Pain Cave’, een mentale ruimte waar ze terechtkomt als alles pijn doet. ‘Vroeger wilde ik daar zo snel mogelijk weer uit’, vertelt ze in Possessed Magazine. ‘Maar nu zet ik mijn helm op, pak een beitel, en begin ik die grot groter te maken. Want daar word ik beter.’
In mei dit jaar begon Dauwalter aan de loodzware Cocodona 250 (402 km), maar moest ze na 174 kilometer uitstappen vanwege ernstige maagklachten. Het was haar eerste opgave sinds jaren.
Dauwalter is getrouwd met Kevin Schmidt, haar vaste pacer. De twee wonen samen op ruim 3.000 meter hoogte in Colorado, nabij Leadville. Ze hebben geen kinderen en leven bewust eenvoudig.
Met een lengte van 1.72 meter is Dauwalter vrij klein voor een ultraloper.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant