Karlijn kon geen enkele plotselinge aanraking verdragen, vriendinnen durfden nog geen haar van haar jurk te plukken. Maar toen was daar ineens een lange, slanke militair met brede schouders.
Karlijn (64): ‘We liepen die dag de Bloesemtocht als voorbereiding op de Vierdaagse: vier vriendinnen en ik. Het was 2017, met twee auto’s waren we naar een dorpje aan de Linge gereden en nu wandelden we al kletsend en append naar het startpunt. We kenden elkaar al heel lang, ons gepraat moet vrolijk en opgewonden hebben geklonken, zoals goede vriendinnen zijn wanneer ze elkaar een tijdje niet hebben gezien: grapjes makend, anekdotes en nieuwtjes uitwisselend.
We hadden 25 kilometer voor de boeg, maar daar maakten we ons geen zorgen over. Waar ik me wel een beetje zorgen over maakte was de pijn in mijn kuit, ik hoopte maar dat die niet erger zou worden gedurende de dag. Zo piekerde ik wat, toen een van mijn vriendinnen me aanstootte en wees op de militairen die voor ons liepen. Eén ervan was een slanke, lange man met een grote rugzak, duidelijk de aantrekkelijkste.
Naarmate we de start naderden, werd de groep wandelaars dichter en onze afstand tot de militairen kleiner. Het gezicht van de lange man herinner ik me niet meer, alleen zijn postuur. Het was mooi weer, wij vijf vrouwen waren allemaal al jaren gelukkig getrouwd, het gebaar van mijn vriendin – ‘wow, kijk eens wat een leuke man’ – was niet serieus, maar eerder een uiting van blijdschap over het met zijn allen samen zijn; vijf vrouwen van middelbare leeftijd kunnen met elkaar soms ineens weer 16 worden. En in dezelfde uitgelaten stemming maakte ik een opmerking tegen de man over zijn rugzak, ‘zo-o, die ziet er zwaar uit’ .
Na de start verdunde de groep wandelaars en liepen we met zijn vijven verder. Na vijftien kilometer werd het tijd voor een pauze. Normaal pauzeerden we nooit zo snel, maar mijn kuit dwong me ertoe. Het lunchtentje was de enige horecagelegenheid op de hele tocht, het was er druk, met heel veel moeite konden we buiten wat stoelen bemachtigen. Ik trok mijn schoenen en sokken uit en legde mijn benen op de stoel van een vriendin die koffie haalde. En terwijl ik mijn meegebrachte boterhammen begon te eten, dook naast me ineens de lange slanke militair op, de man met de brede schouders, zonder gezicht.
Ik was 56, en ik denk dat hij iets jonger was, al weet ik niet precies waarop ik dat baseer. Ik weet zelfs niet eens of hij wel echt een militair was, maar een ding weet ik heel zeker: hij was alleen, hij had zich losgemaakt uit zijn groepje en was naar me toegelopen en ging naast me staan. Hij stelde zich niet voor. Een echte begroeting bleef uit. Mijn voeten staken in de lucht en reikten tot zijn borst. Hij zei alleen maar: dus hier zit je.
En toen gebeurde het. Met beide handen pakte hij mijn been en begon over mijn schenen te wrijven. Ik was verward, wat gebeurde hier precies? Niet eens het feit dat een onbekende man zich losmaakte uit de menigte om zich over mijn pijnlijke onderbeen te ontfermen verraste me, maar dat ik hem niet wegsloeg. Dat ik niet overeind sprong en hem verontwaardigd de les las. De paar vriendinnen die achter me zaten, zagen wat er gebeurde en wachten gespannen af. Ze wisten dat ik geen enkele aanraking kon verdragen, zelfs niet die zonder intentie. Iedereen mag alles tegen me zeggen, me alles vragen en ik geef overal antwoord op, maar aanraken is verboden gebied.
Ik heb in de loop van mijn leven leren omgaan met mijn verleden. Zeggen dat ik nog steeds gebukt ga onder het misbruik van mijn zwager, is me te dramatisch en gun ik hem niet. Maar soms springt de pijn dwars door alle verdedigingsmechanismen heen, als een duvel uit een doos. Toen ik laatst met mijn man in de camper zat en in de krant las over een jong meisje dat aangifte had gedaan wegens misbruik, kon ik kilometerslang alleen maar huilen. Op alle aanrakingen reageer ik buitenproportioneel heftig.
Niemand van mijn vrienden waagt het om ook maar een haar van mijn jurk te halen. Toen ik jonger was heb ik eens op weg van de bar naar mijn tafeltje twee glazen bier uit mijn handen laten vallen en een klap gegeven aan een man die aangeschoten in mijn borst wilde prikken. Mijn broer mocht me nooit optillen. Ik ken zelfs mannen die zeggen, nee, ik kan beter niet naast Karlijn gaan zitten, uit vrees dat er toch een onverhoedse aanraking plaats vindt. Zelfs mijn man vraagt na 25 jaar nog weleens toestemming.
Maar dit keer, voor het allereerst in mijn hele leven, bleef een heftige reactie uit. Ik liet de militair begaan. Zijn handen waren niet flirterig, eerder vrolijk, maar daarin zat het geheim niet. Mijn vriendinnen sidderden, nog even en Karlijn ontploft, maar ik voelde iets weldadigs omhoog borrelen en dacht: wat is dit fijn. Ga maar door, dacht ik, toe maar. Lang duurde het allemaal niet, nog geen halve minuut. Toen hij ophield keek ik in zijn ogen en stond op. Waar is die rugzak van jou nou, vroeg ik om iets te zeggen te hebben. Even stonden we schouder aan schouder, toen zei hij: nu kom je wel heel gevaarlijk dichtbij en ik keek schuin naar achteren naar mijn vriendinnen die gebaarden dat ze er niks meer van begrepen.
Ik was overdonderd en blij en dacht alleen maar: het kan dus wel, een man kan me zomaar aanraken. En de donkere wolk waarvan flarden altijd zullen blijven bestaan, werd ineens wat lichter. Mijn vriendin pakte zijn rugzak en samen liepen we een eindje over het terrein, tot zijn vrienden naar ons toekwamen en hij zijn rugzak overnam en verdween. Bij de eindstreep heb ik nog naar hem gezocht, mijn vriendinnen hielden niet op met grappen maken, maar ook bij de traditionele aardbeienkraampjes was hij niet te vinden.
Het gevoel dat de man me had gegeven is me altijd bijgebleven en laat zich niet met één woord beschrijven. Ik ken veel verschillende soorten plezierige sensaties die ik zo kan oproepen, maar deze is nergens mee te vergelijken. Niet met verliefdheid, niet met erotiek, niet met comfort. Dan eerder nog met euforie. Een stap in de verwerking van een trauma. Wat ik die paar seconden meemaakte was niets minder dan een openbaring.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Karlijn gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant