is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Instroom is water dat binnenstroomt in bijvoorbeeld een meer of een wateropslag, maar in de Haagse politiek staat instroom voor mensen. Soms suggereert het een soepele verplaatsing van mensen – ze deden eerst iets anders en werden toen bijvoorbeeld leerkracht, dan heten ze zij-instromer – vaker suggereert het iets ongewensts, een golf die op je af komt gerold en die je moet tegenhouden met een dam. Dan gaat het over studenten of asielzoekers.
Ik heb het donderdag na 72 keer ‘instroom’ turven opgegeven, het ging toen al een halve dag over instroom zus en instroom zo, en er kwam nog veel meer instroom aan, want het parlement behandelde de asielwetsvoorstellen van wat er nog rest van het kabinet.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De wetsvoorstellen zijn ooit ingediend door Marjolein Faber, zij heeft tot wederzijdse opluchting inmiddels afscheid genomen van het landsbestuur, haar plannen liggen er nog, en nu moet de Tweede Kamer, met verkiezingen in het verschiet, beslissen over een fundamentele wijziging van het stelsel voor asielverlening. Wetgeving tot stand brengen die aan de vereisten van deugdelijk bestuur moet voldoen (mag het, kan het, is het uit te voeren, leidt het ergens toe) combineren met een campagneshow is vragen om ellende.
Donderdag werd erover gedebatteerd. Er kwamen verrassend weinig individuen in voor – meestal is het omgekeerd, dan worden de larmoyante levensverhalen van Karin en Ingrid en Mustafa en Delano uitgeserveerd in de grote vergaderzaal van de Tweede Kamer om de debatpartner en de luisteraar thuis ervan te doordringen dat de parlementariër in kwestie echte mensen kent, en zich in het werk laat leiden door hun noden. Dan gaat het over mailtjes en koffiedrinkafspraken en werkbezoeken waarin de volksvertegenwoordiger ‘diep geraakt’ is door de verhalen van ene Merel en ene Fatima. Dat is ooit zo bedacht omdat het zou bijdragen aan de authenticiteit, maar ik geloof niet dat er nog iemand te vinden is die ontroerd denkt: wat authentiek.
Nee, dan asiel. Dan gaat het over instroom, opvangketens, dichtslibbende trajecten, uitvoerbaarheid, druk op voorzieningen – als je half luistert zou je denken dat het over een ernstig technisch probleem gaat, een wc die niet goed doortrekt, een riolering die verkeerd is aangelegd. Het taalgebruik is aanstekelijk, op het journaal gaat het over ‘het asielprobleem’ en andermaal over ‘de instroom’.
Op de radio vroeg iemand of dit soort woorden niet te achteloos worden overgenomen, want als je ook in het nieuws ‘asiel’ steevast aan ‘probleem’ koppelt, is het misschien niet zo gek dat de mensen denken dat ‘de instroom’ van asielzoekers het allergrootste probleem van Nederland vormt. En dat het een kwestie van techniek is om dat te fiksen. Misschien wel, antwoordde een televisiecollega, maar alles moet nu eenmaal snel-snel, en zo veel alternatieve woorden hebben we niet tot onze beschikking.
Ze zijn er wel, de alternatieve woorden. Als je goed luisterde, hoorde je ze donderdag óók langskomen in het debat. Die gingen over gezinnen die uit elkaar worden gerukt, kinderen die van school en vriendjes worden gescheiden, mensen die van hot naar her worden gestuurd, partijen die denken dat oorlogen na een jaar wel voorbij zijn en de boel daar weer aan kant is zodat de gevluchte mensen terug naar huis kunnen.
Het kost meer moeite om daar snelle korte woorden aan te geven, dat is het echte asielprobleem.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant