Suzan & Freek, Nederlands meest geliefde zangduo van het moment, traden vrijdag voor het eerst op sinds een maand geleden bekend werd dat Freek ongeneeslijk ziek is. Het werd een emotionele avond. En zéker geen afscheid.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
‘We stonden zó lekker te spelen, die avond in de Ziggo Dome. We hadden er zo’n zin in. We zeiden tegen de jongens van de band: tot volgende week! En dan ineens ziet je hele wereld er anders uit.’
Aan het woord: Freek Rikkerink (32), hij van Suzan & Freek, staand op het grote Zeeland-podium van Concert at Sea, het jaarlijkse popfestival op de Brouwersdam, georganiseerd door de band Bløf.
Achter het grote podium zakt de zon langzaam in de Noordzee. Het emotionele comebackoptreden van Nederlands meest geliefde zangduo van het moment zit er dan bijna op: nog twee liedjes te gaan.
Je kunt haast niet gemist hebben wat ze daags na dat lekkere optreden in de Amsterdamse Ziggo Dome te horen kregen en nog een dag later, op 27 mei, wereldkundig maakten via Instagram. Voor wie het toch miste: Freek heeft uitgezaaide longkanker. Er is geen kans meer op genezing.
Aan dat nare nieuws voegden ze een nieuwtje toe dat de droevige boodschap nog droeviger maakte: Suzan Stortelder (33), Freeks bandmaatje, geliefde en sinds 2023 echtgenote, is in verwachting van hun eerste kind.
‘Het voelt zo oneerlijk. We zijn al 18 jaar onafscheidelijk en hebben samen nog zo veel moois om voor te leven’, schreven ze op die 27ste mei op Instagram. Je hóórde het hart van Nederland haast breken. Een golf van verdriet en medeleven kwam op gang.
Alle optredens afgezegd, lazen we, maar dat was dus niet helemaal waar, zo vertelt Suzan nu. ‘Ik wist: morgenochtend wil Freek weer dat podium op en dan hebben we alles afgezegd. Daarom zei ik tegen ons management: wacht nog even.’
Een goede inschatting, want Freeks ‘levensverlengende medicatie’ is aangeslagen en nu staan ze hier, ruim een maand na het vreselijke nieuws. Ze brachten het op 27 mei naar buiten; nu is het 27 juni. De laatste drie van de zes geplande Ziggo Dome-concerten gingen niet door en ook door dat in het Antwerpse Sportpaleis ging een streep. Dertien andere optredens staan nog op de agenda, te beginnen met dat van vrijdag in Zeeland.
Om half negen wandelen ze de bühne op, hand in hand. Op de videoschermen zien we hoe Freek zijn emoties wegslikt. Hij vermant zich. Suzan pinkt tranen uit haar ooghoeken, maar lacht toch ook haar stralende lach. Als het lange welkomstapplaus wegsterft, klinkt in het publiek hier en daar een snik. Rode oogjes in de avondzon.
Eerst maar eens een liedje: Dromen in kleur, een liefdeslied van het onbezorgde soort, zoals het repertoire er zo vele telt. De kop is eraf. Een knuffel. Een kus. En dan nu iets zeggen.
‘We gaan door de moeilijkste fase van ons leven’, zegt Rikkerink. ‘Het is onwerkelijk als je leven ineens uit je handen wordt gegrepen, maar we hebben besloten dat we maar één ding willen: in het nu zijn. Ik voel me lichamelijk heel goed. Topfit. Suus voelt zich ook goed in haar zwangerschap. Die kleine spruit in Suus haar buik geeft ons veel energie.’
Even later zal hij de ‘spruit’, een jongetje, ‘ons derde bandlid’ noemen.
Het maakt indruk. Suzan en Freek hebben de draad opgepikt en nog met zichtbaar plezier ook. Freek zal nog een paar keer iets zeggen over zijn ziekte (‘het is kut, maar we gaan niet bij de pakken neer zitten’), maar het lichte, zonnige niks-aan-de-handgevoel dat hun liedjes zo mateloos populair maakt, is wonderwel intact gebleven in Ken je dat gevoel, Blauwe dag en De overkant, hun hit met Snelle, die als speciale gast naar Zeeland is gekomen.
Veel luchtige zinnen uit de liedjes hebben een andere betekenis gekregen, dat wel. ‘Ze nemen mij nooit weg van jou.’ ‘Of het niets is, zijn we onderweg naar later.’
Bij Suzan komen de tranen als ze aan de vleugel Lichtje branden zingt, het lied dat op 27 mei het lied van de onheilstijding werd: ‘Sterke mensen huilen niet/ die voelen meestal geen verdriet (...) ik laat een lichtje branden voor jou.’
Freek omhelst haar, om vervolgens humorvol een scherpe bocht te maken. Met een Polygoon-achtig stemmetje: ‘En dan hadden wij gedacht dat het nu tijd werd voor wat feestmuziek.’
Een bevrijdende lach rolt als een bruisende branding over de dam. Het typeert ze: Suzan en Freek zijn Achterhoekers, het moet geen al te sentimentele boel worden. Ze willen de luchtigheid behouden, ook als Suzan weer aan de vleugel gaat zitten en het lied aankondigt dat in 2018 hun doorbraak inluidde: Als het avond is.
‘Het werd nummer één, we zegden onze banen op en we zijn er voor gegáán’, zegt Suzan. ‘Dat doen we nu nog steeds.’ Als het lied is afgelopen, stijgt een applaus op dat aanzwelt tot ovatie en lang aanhoudt. Suzan kan haar tranen niet meer tegenhouden. ‘Hallo’, legt ze uit, ‘ik ben zwanger hè.’
Dat het even helder is: dit is geen afscheid. Freek, tot besluit: ‘Ik zeg: Concert at Sea, tot volgend jaar!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant