De lezersbrieven, over een populair kinderliedje, taalgebruik in columns, hard werken, Henk en Ingrid en de metamorfose van Frans Timmermans.
Na het lezen van het artikel ‘Altijd is Kortjakje ziek wordt verdrongen door Olifantje in het bos’ viel een nieuw licht op een oud kinderliedje dat ik vroeger uit volle borst meezong.
Als kind dacht ik dat Kortjakje gewoon een meisjesnaam was – een soort Charlotte – en dat het meisje zich doordeweeks ziek hield om onder school uit te komen, maar op zondag plotsklaps weer beter was.
In mijn studententijd hoorde ik een andere uitleg: het zou een arbeidersliedje zijn, gericht tegen de hogere klasse die hun arbeiders uitbuitte, maar zelf op zondag vroom en keurig in de kerk zat. Ik kende zelfs nog een paar deftige heren met een voorkeur voor kort uitvallende jasjes.
Woensdag las ik een nieuwe interpretatie: Kortjakje zou een prostituee zijn geweest, iemand die doordeweeks haar brood verdiende in de marges van de samenleving, zondig volgens de moraal van haar tijd, maar op zondag in haar beste goed naar de kerk ging om vergeving te vragen – een leven van schuld en ritueel herstel.
Wat begon als een onschuldig kinderliedje, blijkt telkens een spiegel van de tijd. Ik hoop dat ik oud genoeg word om nóg een nieuwe interpretatie mee te mogen maken.
Jaap Karsten, Dokkum
Woensdag stond in de krant een artikel over ‘Olifantje in het bos’. Men vroeg zich af wie de tekst verzonnen heeft.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe het liedje dat ik samen met mijn oudste dochter (destijds ongeveer 3 jaar) in de supermarkt in de Westerstraat van Amsterdam al winkelend verzon, ooit in boekjes van peuterspeelzalen is gekomen. We maakten van simpele woorden samen dit wel heel eenvoudige, maar lieve liedje.
Dus, bij deze hebben jullie de auteurs gevonden.
Heleen S. Koppejan-Luitze, De Rijp
Lezersoproep
Nederland herdenkt op 1 juli tijdens Keti Koti de trans-Atlantische slavernijgeschiedenis en viert de afschaffing van slavernij. Op welke manier staat u stil bij ons koloniale verleden en hedendaags racisme en discriminatie in onze samenleving? Laat het ons weten in maximaal 200 woorden Stuur vóór zondag 29 juni uw brief met de titel ‘Keti Koti’ naar brieven@volkskrant.nl
Afgelopen maandag was het weer raak. Deze keer was het Sander Schimmelpenninck die in zijn column het op een persoon speelde in plaats van op de inhoud. Hij schreef over ‘PvdA-fossielen’ en over ‘peilingpooier Maurice de Hond’. Beide onnodig.
De doorgaans aangenaam schrijvende columnist doet op deze manier geen recht aan deze PvdA-leden. Hij had ook kunnen schrijven over de oude garde, de trouwe achterban of iets dergelijks. Daarnaast: je hoeft geen fan te zijn van iemands beroep, maar deze een pooier noemen terwijl hij gewoon ondernemer is, hoeft beslist niet.
Vorige week schreef ik u over een vergelijkbare zaak. Marcia Luyten vond het nodig om in haar column Donald Trump te duiden met het woord ‘vadsig’. Ook onnodig, en in dit verband en een pure vorm van fatshaming.
Het is in mijn beleving volstrekt onnodig om op deze wijze te schrijven. Het doet er in columns niet toe en het raakt geen doel, anders dan onnodig kwetsen en personen tekortdoen.
Laten we eraan bijdragen de wereld mooier te maken, in plaats van beroerder.
Liesbeth Bron, Putten
Caroline van der Plas impliceert dat haar Statenleden bekwaam zijn omdat ze keihard werken. Dit misverstand bestaat ook vaak bij studenten die een tegenvallend cijfer krijgen: ‘Ja, maar ik heb er heel hard voor gewerkt!’
Beoordeling van prestaties is evenwel niet gebaseerd op de input, maar op de output. En je kunt nog zo hard werken, maar als de bekwaamheid ontbreekt, levert het vaak ellende op.
Janny Hoekstra, Zuidhorn
Na het recente optreden van Frans Timmermans tijdens het PvdA-GroenLinks-congres moet ik denken: goed gedaan Frans! Afgevallen, baard getrimd, mooi maatpak… Nu die fletse oudemannenbril nog vervangen door een kek, modern en sprekend brilletje. En dan op naar het premierschap!
Maud van Thiel, Ede
Beste Geert, in het verleden nam je het veelvuldig op voor Henk en Ingrid. Jij zou zorgen dat het beter met ze ging, dat ze zich nergens zorgen meer om hoefden te maken. Nu had je een Ingrid in huis, zorg je door je eigen gedrag dat ze het huis verlaat! Ze gaat nota bene verder met buurman Joost. Blijft over de prangende vraag: hoe is het nu met Henk?
René Heeres, Apeldoorn
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant