is redacteur van de Volkskrant.
Als ik alle tijd zou terugkrijgen die ik heb gespendeerd aan aanvragen van visa, wachten op visa, bedelen om visa of uitzoeken welke medewerkers van consulaten gevoelig waren voor een goede fles of cash in ruil voor visa, zou ik mijn leven aanzienlijk verlengen. Gelukkig voor mij werden steeds meer van de Oost-Europese landen waarover ik schreef visumvrij: 35 jaar geleden was je dagen wachttijd kwijt in consulaten van landen waar je tegenwoordig bij binnenkomst niet eens meer je paspoort hoeft te laten zien.
Helaas heb je ook landen die het omgekeerde traject zijn ingeslagen. Ik heb twee zussen wonen in een Verenigd Koninkrijk dat, aangemoedigd door oplichters, de Europese Unie verliet. Een van de vruchten van de Brexit is dat je sinds april zelfs voor de kortste bezoeken een Electronic Travel Authorisation nodig hebt. Ik wist al dat het er voor mij slecht uitzag toen ik las dat het ‘eenvoudig digitaal’ kon, want die adjectieven gaan bij mij nooit samen.
Allereerst bleken er een stuk of honderd beunhazensites te zijn waar je terechtkunt voor zo’n ETA (niet te verwarren met de Baskische afscheidingsbeweging). De site die Google bovenaan zette, wilde meer gegevens van mij dan de Bulgaarse ambassade in 1988, en daarna moest ik 120 euro betalen. Op de volgende beunhazensite kon ik een ETA voor 50 euro krijgen. Ik besloot rijksoverheid.nl te raadplegen: daar las ik dat een ETA 12 euro kost en aanvraag, jazeker, ‘eenvoudig’ is: kwestie van de ‘UK ETA-app’ downloaden.
Ik ben een half uur met die rotapp bezig geweest. De meeste tijd verloor ik doordat scans en foto's van mijn paspoort de hele tijd werden afgekeurd: moet je maar handiger worden met je smartphone! De ETA kostte me 20 euro plus mijn goede analoge humeur. Iedereen mag nu zeggen: er is zoveel erger Brexitleed, digibeet! Dat is absoluut waar. Maar de combinatie van de Brexit en de digitale revolutie maakt van mij voorlopig geen vooruitgangsdenker.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns