Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. In Blacky zingt Hermien Timmerman over een jongen met ‘een gitzwarte snuit’, die wordt gepest vanwege z’n huidskleur.
Ze noemden hem Blacky op school en op straat
Dat joch met z’n gitzwarte snuit
Blacky, Hermien Timmerman (1968)
De verbijsterende en trieste geschiedenis van het Twentse smartlappenpaar Gert en Hermien begon met een concert van Gert Timmerman in een café in Vriezenveen. Het was 1963. Hermien van der Weide stond in het publiek. Oogcontact, een vonk, uitwisseling van telefoonnummers – het zang- en liefdesduo Gert en Hermien was geboren.
Hij was een 28-jarige zanger uit Enschede, populair in Duitsland en bekend van de hit Blume von Tahiti, zij een 19-jarige amateurzangeres uit Hardenberg, zoekend naar emplooi. Ze trouwden snel, nog in hetzelfde jaar, en gouden tijden braken aan. In vermeende revolutionaire tijden, de sixties, bedienden ze het bedaagde deel van de burgerij met het ene na het andere levenslied.
Meer dan twintig gouden platen kregen ze uitgereikt en ze gaven in Nederland het allereerste stadionconcert, in 1969 in het Olympisch Stadion, voor 35 duizend verrukte en verbaasde fans. De Gert en Hermien show kreeg op televisie een langdurig vervolg bij de Avro, en lang niet tot ieders genoegen. ‘Valse rattenkop met kwezelglimlach’, noteerde schrijver Jan Wolkers na een aflevering in 1971 over Gert in zijn dagboek.
Ook individueel hadden ze succes. Hij schreef een bejaardenhuisklassieker uit de koker van de Belg Bobbejaan Schoepen op zijn naam, Ik heb eerbied voor jouw grijze haren.
Zij trok aandacht met Blacky, een goedbedoeld lied met een anti-racistische strekking. Het titelpersonage wordt gepest vanwege zijn huidskleur en lijdt daaronder.
Volgens de huidige maatstaven is het liedje nogal fout, niet in de laatste plaats vanwege de ongemakkelijke formuleringen: ‘Als jouw hartje maar blank is m’n jongen/ Is jouw kleur zo belangrijk niet meer’.
Rust werd nooit gevonden. Hun enorme vermogen verdampte volledig. Ze sloten zich aan bij de baptisten – hij beeldde zich in dat hij een profeet en een duiveluitdrijver was – en hadden kortstondig succes met christelijke liederen. Een emigratie naar Israël mislukte, na een paar maanden keerden ze weer terug.
Het huwelijk liep stuk en hun jarenlange verslaving aan drank en drugs kwam aan het licht. Nog heftiger waren de berichten over hun leven achter de muren van het huis in Enschede, met de kinderen Sandra (1964), Gert (1965) en Sheila (1970). De twee dochters verschenen in 1993 halfnaakt in Playboy.
In haar theatervoorstelling Circuskind sprak Sandra Timmerman in 2015 voor de eerste keer openlijk over het seksueel misbruik door haar vader. Nog groter was de opwinding in 2021 toen de documentaire De Gert & Hermien Story van Hans Heijnen werd uitgezonden, met nog meer details over de incest en de kwalijke rol van Gert Timmerman in het getroebleerde gezin.
Achter de immer lachende zanger bleek een narcistische persoonlijkheid schuil te gaan, een manipulator met religieuze waandenkbeelden. Een jaar voor zijn dood in 2017 werd zijn zoon en naamgenoot veroordeeld wegens het bezit van kinder- en dierenporno.
Sandra Timmerman overleed kort na de uitzending van De Gert & Hermien Story aan de gevolgen van een hersenbloeding. Nadat ze op het podium was getroffen door een hartaanval, had haar moeder zich in 1997 teruggetrokken uit de muziekwereld. Zes jaar later werd een nierziekte Hermien Timmerman fataal, ze was pas 59.
John en Paul
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant