De lezersbrieven, over het nieuwe migratiestandpunt van D66, de bonusboete van ABN Amro, domme telefoons, de Amerika-norm, Gerdi Verbeet, een marginaal afvoerputje en slapen als een oermens.
Naar aanleiding van het nieuws dat D66 zijn migratiestandpunt wijzigt en verdragen wil openbreken: een groot deel van Nederland kwijlt bij programma’s zoals Ik vertrek en B&B vol liefde; Nederlandse emigranten met een droom op een andere en betere toekomst in het buitenland. Maar van vluchtelingen, asielzoekers of immigranten willen veel Nederlanders liever niks weten.
Het verschil tussen deze twee groepen is – zoals zo vaak – geld. Als je het je kan veroorloven, mag je emigreren. Maar wat als je moet vluchten met niks?
Het recht om je te verplaatsen op deze wereld en om te verlangen naar vrede en veiligheid, zou niet afhankelijk moeten zijn van geld, maar van menselijkheid. En daar hoort dromen van een andere, betere en veiliger toekomst bij. Want van wie is al dat land eigenlijk waar we op lopen, waar van leven? En aan wie is het om het te verdelen?
Liselotte Hogewind, Amsterdam
De Nederlandse Bank heeft ABN Amro een miljoenenboete opgelegd omdat het bonusbeleid van de bank niet voldeed aan de regels. Gaan de bonusontvangers deze boete betalen? Of worden uiteindelijk zowel bonussen als boete opgebracht door de klanten?
Line Wiener, Amsterdam
Briefschrijver Maarten Kools beweert dat mensen raar redeneren door hun verslavende ‘smartphone’ in te ruilen voor een ‘dumbphone’. Het probleem wordt volgens hem dan niet opgelost, maar juist verstopt. Dit is op zijn beurt dan weer een hele rare redenering.
Mensen zijn (over het geheel genomen) van nature verslavingsgevoelig en de hele techindustrie is er continu mee bezig telefoons zo verslavend mogelijk te maken. Dat mensen inzien dat ze verslaafd zijn aan hun telefoon en er op deze manier vanaf proberen te komen, is juist goed. Als iemand probeert te stoppen met roken en daarom niet meer constant met een pakje sigaretten op zak rondloopt, zou je dat immers ook niet raar vinden.
Kortom, iedereen die van de smartphone afstapt en zichzelf op deze manier losmaakt van de verslaving, verdient juist bewondering en wens ik veel succes.
Jiri Verkijk (21), Utrecht
Als pacifist volg ik de commotie rond de 5 procent Navo-norm met belangtelling, maar ook met scepsis. Waarom moeten wij, Europese bondgenoten, onze militaire verplichtingen aanpassen aan die van de VS? Hun militaire aanwezigheid overal in de wereld kost klauwen vol geld. Kijk naar de talloze militaire bases. Dergelijke geldverslindende mondiale avonturen kennen wij niet.
Strikt genomen is er voor Europa slechts één reële dreiging: Rusland. Maar Rusland is inmiddels een danig verzwakte mogendheid. Onze gezamenlijke strijdkrachten zijn vele malen sterker. Daarbij kunnen de Amerikaanse militaire bemoeienissen en hun wapenarsenaal niet puur defensief worden genoemd. In Vietnam, Afghanistan en Irak kunnen ze meepraten. Is Iran het volgende target?
Wij hebben defensieve wapensystemen nodig, geen offensieve. Ook dat bespaart kosten. Als wij onze aandacht louter richten op de veiligheidssituatie in Europa en onze militaire inbreng op zelfverdediging, dan kunnen we defensie-uitgaven zonder bezwaar bevriezen op 2 procent.
Frans Rampen, Wijchen
Nu het stof van het GroenLinks-Pvdacongres is neergedwarreld en Gerdi Verbeet haar PvdA helaas heeft verlaten, wordt van alles zichtbaar.
De mensen die de fusie niet zien zitten, nemen het op voor Verbeet. De mensen die de PvdA sowieso een hol vol antisemieten vinden, zijn voor Verbeet. De mensen met een hekel aan de islam zijn voor Verbeet. De mensen die GroenLinks een gevaarlijke communistenclub vinden, zijn voor Verbeet. Kamerleden en media die hun kans ruiken om Timmermans te diskwalificeren, nemen het op voor Verbeet.
Je kunt met recht zeggen dat Verbeet mensen weet te verbinden. Vraag is hoe blij ze daar zelf mee moet zijn.
Clara Legêne, Etten-Leur
Gerdi Verbeet beklaagt zich in een brief, bij Nieuwsuur en in tranen over het gebrek aan fatsoen tijdens het PvdA-GroenLinks-partijcongres. Vroeger waren er ‘regels’, ‘fatsoen’ en ‘respect’, aldus de Kamervoorzitter onder wie ons parlement voorgoed uitgroeide tot een bruine kroeg met scheldpartijen over en weer.
Merkwaardig.
Gijs van Engelen, Leiden
Hé, hé, gelukkig. Daar was Sheila Sitalsing weer! ‘JA21, het marginale afvoerputje voor politieke zwervers op de rechterflank.’ Zet ‘Hier rust’ ervoor en je zult op geen enkele grafzerk een beter opschrift vinden.
Franz van Dijk, Den Haag
In het artikel over het effect van daglicht op onze slaap proef ik de suggestie dat de oermens een goede slaper zou zijn vanwege de afwezigheid van kunstlicht, zoals beschreven in Slapen als een oermens van Merijn van de Laar. Dit boek heb ik niet gelezen, maar als tropenarts werkte ik zes jaar in het Centrale Bergland van Papua, het voormalige Nederlands-Nieuw-Guinea. In 1979 nam ik deel aan een onderzoek naar stammen die destijds nog niet met de moderne wereld in contact waren geweest.
Met vier man werden we door een helikopter afgezet bij een dorpje van de Mek stam. Men wist daar wel dat de ‘moderne beschaving’ bestond – onder andere door het overvliegen van 747’s op grote hoogte. We brachten daar één nacht door in het mannenhuis: een grote hut met open wanden, want op duizend meter hoogte is het daar ’s nachts niet erg koud.
Wel was het er zeer oncomfortabel, want er waren geen bedden. Men was constant bezig een vuurtje brandende te houden, want men kende geen lucifers. De rook van het vuurtje prikkelde de luchtwegen, dus werd er veel gehoest en gekucht, want er was uiteraard geen goed trekkende schoorsteen. Ook ging er regelmatig iemand naar buiten om met veel lawaai te plassen.
Op duizend meter hoogte met nul luchtvervuiling en een onbewolkte hemel bleek het licht van maan en sterren zo overweldigend dat je de Volkskrant erbij kunt lezen. Het was, kortom, verre van comfortabel en geslapen werd er nauwelijks. De nacht was voor ‘de oermens’ waarschijnlijk meer iets om te overleven, en minder om te slapen.
Gert Scheepstra, Almere
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant