Zeven sterk van elkaar verschillende Lost Albums van Bruce Springsteen, opgenomen tussen 1982 en 2018, verschijnen vrijdag in de box Tracks II. V mocht ze alvast beluisteren en was zeer te spreken.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Vrijdag verschijnt de box Tracks II: The Lost Albums van Bruce Springsteen. Dit vervolg op de in 1998 verschenen vier cd’s tellende box Tracks met liedjes uit vooral de jaren zeventig en tachtig, bevat 83 nummers, waarvan 74 nooit eerder in welke vorm dan ook zijn verschenen.
Zoals de titel al aangeeft gaat het dit keer niet om een selectie losse nummers uit de, naar verluidt, onuitputtelijke vaults van Bruce Springsteen, maar om zeven complete albums die The Boss opnam tussen 1982 en 2018 en ook zo goed als afgerond had, maar om wat voor reden dan ook toch niet uitbracht.
Het opmerkelijke is dat alle zeven albums die vanaf vrijdag overal te streamen zijn en ook als cd- (zeven cd’s) en vinyl-box (negen lp’s) beschikbaar komen, kwalitatief zo goed zijn dat het een raadsel is waarom Springsteen ze op de plank liet liggen. Daarnaast is het opvallend hoe verschillend ieder album qua stijl is.
V luisterde naar alle albums en beoordeelde ze.
Springsteen nam deze achttien liedjes meestal alleen op om een logische overgang te maken tussen het sobere, desolate Nebraska (1982) en het uitbundige bandalbum Born in the USA (1984). Sommige liedjes zijn bekend, zoals de vroege versie van My Hometown en het als b-kantje verschenen Shut Out the Light. Maar liedjes als Unsatisfied Heart en Richfield Whistle openbaren zich meteen als Springsteen-klassiekers.
Een van de drie albums uit Tracks II die Springsteen in de jaren negentig opnam. Het volgde in 1994 op het succes van het liedje Streets of Philadelphia dat hij schreef voor Jonathan Demme’s film Philadelphia en dat opviel door de drum-loops en synthesizer. Springsteen zou een compleet album met drummachines en donkere synths maken, dat nu behoorlijk gedateerd klinkt. De liedjes zijn goed, maar die sound is zacht gezegd even wennen. Springsteen had er zelf ook zijn twijfels over maar trok het album vooral terug omdat het zijn vierde album over stukgelopen relaties op rij zou worden. En dat terwijl hij net zo gelukkig was in de liefde.
Het leukste, opgewektst klinkende album nam Springsteen op tijdens dezelfde sessies in 1995 waarin hij ook het veel zwaarmoediger The Ghost of Tom Joad opnam. Overdag nam hij met een band waarin de geweldige pedalsteelspeler Marty Rifkin excelleerde vooral opgewekte liedjes op om zich ’s avonds aan het ernstige verhaal van John Steinbecks romanfiguur Tom Joad te wijden. De twee albums samenvoegen was een goed idee geweest, maar daar zag Springsteen van af. Gelukkig verschijnt het nu toch, want zo losjes muzikaal plezier makend, horen we hem eigenlijk zelden.
Om na het stemmige The Ghost of Tom Joad weer met een ingetogen liedjesplaat te komen, daar zag Springsteen in 1997 toch van af. Jammer, want Inyo is muzikaal eigenlijk veel geslaagder. De inspiratie ervoor kwam toen Springsteen zich in LA begon te verdiepen in de Mexicaanse cultuur. Hij schreef diverse border songs die hij opnam met stemmige violen maar ook uitbundig spelende mariachi’s. Zijn aanpak van Mexicaans-Amerikaanse muziek doet denken aan die van Ry Cooder. En die hoge stem in The Lost Charro kenden we nog niet.
In 2005 maakte Springsteen een soundtrack voor een western die er nooit zou komen. Wie de schrijver en regisseur was, wil hij niet zeggen. Wel dat vooral zijn vrouw Patti Scialfa erg op de muziek gesteld is.
Weer komt de naam Ry Cooder als referentie op. Ook Springsteens soundtrack klinkt als een mooi geheel. Zeer vermakelijk is All God’s Children waarin Springsteen even zijn meest raspende Tom Waits imitatie opzet.
Grootste verrassing en beste album van de zeven is Twilight Hours. Springsteen maakte het als tegenhanger van of aanvulling op het orkestrale Western Stars (2019). Waar dat een meer country georiënteerd album was, klinkt Twilight Hours als zowel een ode aan Burt Bacharach als aan crooners als aan Andy Williams en Frank Sinatra.
We horen voor hem nieuwe akkoordenschema’s en zijn stem weet verbijsterend goed raad met het standje ‘zoetgevooisd’ die de orkestrale arrangementen van hem verwachten.
Even een kopstem in Sunliner, of op z’n Sinatra-eenzaamst een drankje bestellen in Late in the Evening. Het kost Springsteen geen enkele moeite. En ondertussen is High Sierra weer zo’n typisch ‘man op de vlucht voor zijn eigen verleden’-verhaal waar Springsteen patent op heeft. Adembenemend mooi.
Hier smokkelt Springsteen een beetje, want dit betreft geen album dat al klaar lag, maar een selectie van vooral rockliedjes die hij opnam tussen 1990 en 2018. You Lifted Me Up vraagt erom bij live-optredens hard meegeschreeuwd te worden, maar de meeste liedjes zijn vergeleken met de rest op deze box vooral gemiddeld van niveau. Hij had het voor de eenheid van zijn Lost Albums-concept beter achterwege kunnen laten.
Of hij had de liedjes kunnen gebruiken voor Tracks III, die hij ook al klaar heeft. In een groot interview met The New York Times, deze week, belooft hij nog voor vijf volle albums muziek te hebben verzameld.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant