De lezersbrieven, over het rapport van commissie-De Winter, de motie-Piri over een wapenembargo tegen Israël, het gebruik van de term ‘topman’ en de blik van een kunstenaar.
Wat een verdriet stijgt op uit het rapport van de commissie-De Winter. Niet alleen bij mij, maar ook bij vele andere afstandskinderen, -moeders en -vaders. Om zo nog een keer te lezen hoe machtig de staat der Nederlanden is en wat onverantwoord ingrijpen teweegbrengt in een mensenleven, rijt wonden weer open.
Het maakt ook verdrietig dat de commissie aanbevelingen doet waar wij bijna niets mee kunnen. Geen aansporing tot excuses, geen enkele handreiking tot iets van herstel van mijn oorspronkelijke afgenomen identiteit.
Mij is destijds niets gevraagd. Als voormalig kind van de staat, lag ik alleen in mijn wiegje. Toch is er hoop dat de staat zijn verantwoordelijkheid alsnog pakt en tegen mij zegt: ‘Sorry, dat wij je van je moeder hebben weggehaald. Dit had nooit mogen gebeuren.’
Rob Vink, Amersfoort
Net als generatiegenoot Gerdi Verbeet had ik zaterdag ook tranen in mijn ogen. Vanwege het enthousiasme van veel (jonge) leden, de inspiratie van Frans Timmermans en het grote gebaar ‘we blijven elkaar vasthouden’ van Job Cohen.
Tegenstellingen scherpen juist de dialoog en leiden tot betekenisvolle resultaten. Jammer dat leden op deze kwestie afhaken bij de partij die Nederland wil vernieuwen. Kom terug, riep ik ze toe.
Henk Bruning, Amsterdam
Hoezo powerplay op het GroenLinks-PvdA-congres, zoals Pieter Klok schrijft in het Commentaar? Een meerderheid van ruim 80 procent is voor: dat is duidelijk. Een democraat sluit zich dan aan, je kunt het er niet mee eens zijn, maar een heel grote meerderheid is voor. Daar leg je je bij neer. Dat is democratie.
Hoezo oplossing zoeken voor de ‘lijdende minderheid ? In deze kwestie gaat het niet om het Israëlische recht op zelfverdediging, het gaat om de ongelooflijke agressie van Israël. Daar moet iets aan gedaan worden. En het GroenLinks-PvdA-voorstel biedt daarvoor een mogelijkheid. Ik hoop dat heel veel mensen dat inzien.
Ellie Dirkse, Rotterdam
Wat heeft Pieter Klok een mooi commentaar geschreven met ‘GroenLinks-PvdA beslecht de Israël-kwestie met powerplay – en dat is niet de juiste manier’.
Dit artikel verwoordt, als iemand die hoopt op een minder polariserende samenleving en ‘rode lijn loper’, precies mijn verwarring en teleurstelling.
Madeleine Bonsel, Amersfoort
Zaterdag was ik erbij: het eerste gezamenlijke congres van GroenLinks-PvdA. De energie spatte er vanaf. Zoveel jonge en oudere mensen die dit willen: verbinding en samen een andere weg zoeken, tegen het populisme en de onmacht. Echter: de laatste keer dat de PvdA-leden in de ochtend samenkwamen is de motie ingediend om de motie-Piri te heroverwegen.
Is er een cruciale fout begaan door de beslissing door te verwijzen naar de gezamenlijke bijeenkomst (met GL) in de middag?
Ik had graag gezien dat de motie was behandeld, want de motie-Piri ging mij te ver. Wellicht was de uitkomst hetzelfde geweest (niet heroverwegen), maar door de behandeling in de middag, samen met GL werd het voor een deel van de PvdA leden heel verdrietig: zij zijn niet voldoende gehoord. Toch is het goed te benadrukken wat een feit is: genocide blijft genocide, ook al wordt het gedaan door een land dat is gesticht tengevolge van de Holocaust.
Dat Israël een rode lijn heeft overschreden wordt door velen beaamd.Inmiddels is de situatie in de wereld alweer veranderd. Ons past wat meer bescheidenheid. De motie-Piri zal niet veel effect hebben. Het mag de enorme positieve energie van het congres niet overschaduwen.
Albertine van der Zee-Dubel, Soest
Bij het lezen van het artikel ‘Oud-Jumbo-topman Van Eerd voor de rechter in witwas-schandaal: hoe kon het zover komen?’ bleef ik haken aan het woord ‘topman’. Het viel me op omdat dit soort termen vaak een positieve of bewonderende bijklank hebben.
In een artikel over iemand die wordt verdacht van witwaspraktijken, voelt dat als een opvallende keuze. Het roept de vraag op of er geen neutralere bewoording mogelijk is — zoals directeur, leidinggevende of bestuurder — zeker in situaties waarin integriteit ter discussie staat.
Larissa Overtoom, Den Haag
Ik ben erg geraakt door de afslag die theatermaker en journalist Reinout Bongers nam in zijn loopbaan. Ik denk dat het in deze tijd een hele goede keuze is om vanuit de bril van een kunstenaar de wereld tezien en analyseren, en daarbij de ander iets te leren. Chapeau!
Lotte de Geus, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant