Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Mads (48) redde tijdens een oefening het leven van twee collega’s.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Ik ben klimspecialist bij het arrestatieteam. Wij halen mensen van het dak die ervanaf willen springen, helpen na een ongeval op grote hoogte of beklimmen heimelijk gebouwen als ergens informatie moet worden ingewonnen.
‘Vorig jaar juni gingen we trainen op een leegstaande flat ergens in Nederland. Tijdens een briefing ’s ochtends kreeg ik met mijn maatjes Chris en Tijn de opdracht om door het dakluik naar binnen te gaan en een code te zoeken die ergens op een spiegel stond geschreven. We trokken onze kogelwerende vesten aan, want je kunt worden beschoten, deden onze klimgordels om en gingen met behulp van metalen haken en karabiners met onze uitrusting en een uitschuifladdertje omhoog.
‘Dat flatgebouw is ongeveer 20 meter hoog. Aan de linkerzijkant klommen we naar boven en rechtsvoor zouden we weer afdalen. We werken in stilte; boven op het dak besloten we fluisterend dat ik naar binnen zou gaan. Ik hing eerst ondersteboven door het dakluik om te kijken of er niemand was, daarna lieten we de uitschuifladder zakken en ging ik naar binnen. Ik vond de spiegel met de code en deelde die met Chris en Tijn zodra ik weer boven kwam.
‘We liepen over het dak naar de andere kant van het gebouw voor de afdaling. Daar stond een grote airco op poten van steigerpijp die in het dak zaten vastgeschroefd. We trokken aan die buizen en constateerden dat ze sterk genoeg waren om onze afdaallijn omheen te leggen. Beide uiteinden reikten tot in de diepte op de grond. Chris en Tijn zouden tegelijk afdalen, waarna ik als laatste ging. Daarna konden we het touw naar beneden trekken, want je mag niets achterlaten.
‘En toen gebeurde het. Chris en Tijn zaten op het muurtje van ongeveer 60 centimeter hoog rond het dak. Terwijl ik mijn rugzak omdeed, gingen de jongens horizontaal achterover aan hun lijn hangen. Ineens klonk een harde klap – een van die steigerbuizen schoot los. Ik hoorde het zoeven van de lijn en je weet: die jongens maken nu op 20 meter hoogte een vrije val.
‘Goddank had ik mijn handschoenen nog aan. In een reflex greep ik beide lijnen vast. Die 180 kilo van Chris en Tijn trokken me mee, ik klapte tegen het muurtje waarna die losgeschoten steigerbuis, die met de lijn meekwam, tegen mijn hand knalde. Ik brulde en voelde alle botten breken.
‘In een reflex gebruikte ik de vierkante voet van die buis als anker om het touw tegen dat muurtje vast te zetten, en dook er met mijn lichaam bovenop, zodat die niet over de muur zou worden getrokken. Ik voelde een gruwelijke pijn in mijn handen en schouder, maar ik wist: als ik nu loslaat, storten mijn maatjes neer. Zij waren een paar meter naar beneden gevallen, bleven ineens stil hangen en hoorden mij brullen als een beer. Ze wisten: dat houdt Mads niet lang vol en daalden zó snel af, dat een van hen per ongeluk een ruit intrapte.
‘Een trainer die ook op het dak bezig was, kwam aanrennen. Hij keek over de muur en zei: ‘Ze zijn veilig, ze staan op de grond.’ Toen stortte ik in. Het zweet brak me uit van de adrenaline en het kogelwerend vest. Ik kreeg geen lucht, ging op mijn rug liggen, voelde dat ik ging flauwvallen en hield mijn benen omhoog. Die trainer trok mijn kogelwerend vest en handschoenen uit. Mijn rechterhand voelde als een zak nootjes, alle botjes knisperden over elkaar.
‘Terwijl ik door het trappenhuis naar beneden ging, kwam ik Chris en Tijn tegen, die omhoog liepen om te kijken hoe het met mij ging en te onderzoeken wat er was misgegaan. ‘Die fokking paal brak af’, zei ik, ‘ik moet effe naar een dokter.’ We waren alle drie in shock – zij hadden net in doodsangst gezeten.
Beneden bracht een collega me naar het ziekenhuis. Ik kreeg gips in afwachting van de operatie een paar dagen later. Toen ik daarna terugkwam op onze werkplek, zat het hele team me op te wachten. Geëmotioneerd omhelsden Chris, Tijn en ik elkaar.
‘Ik heb mezelf deze situatie regelmatig voorgesteld, en me vaak afgevraagd: wat doe ik dan? In hoeverre ben ik in staat om een ander te redden? Ten koste van wat? Van dit incident heb ik geleerd dat je op je instinct moet vertrouwen. Als het erop aankomt, kun je veel meer dan je denkt.
‘Kijk, hier staat het bedankje dat Tijn voor me heeft gemaakt: een stuk van die dakrand met daarop de steigerbuisvoet die zijn leven redde. En dit heb ik voor mijn maatjes gemaakt: deze foto met ons drieën op dat dak, afgedrukt op een aluminium plaat met daaromheen alle veertien schroeven die uit mijn hand komen, en daaronder de tekst ‘Never let go’.’
Vanwege undercoverwerk mag alleen Mads’ werknaam worden genoemd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant