Afgelopen weekend was ik, net als tienduizend andere mensen, op een foodtruckfestival. Het rook er naar verschroeid vlees gecombineerd met het parfum van opgedofte jongeren. Ik wilde eigenlijk een ceviche, waarvoor ik in een lange rij zou moeten staan, maar koos toch voor een fletse pad thai, die ik onmiddellijk kon opeten. Zo gaat het altijd, de honger wint.
Er waren ook bandjes. Een vriendin had me geattendeerd op een veelbelovende punkband, die inderdaad aanstekelijk klonk. Het waren jonge gasten, ze waren boos. Terecht natuurlijk.
Columnist Cindy Hoetmer is schrijver van ‘autobiografische non-fictie’. Haar vierde boek Goed, naar omstandigheden verscheen in 2022.
‘Pay your taxes!’ schreeuwzong de zanger herhaaldelijk.
Daar kreeg ik het plotseling heel benauwd van.
‘Is er wat?’ vroeg iemand die naast me stond.
‘Hij heeft het over belasting betalen’, antwoordde ik. ‘En dat moet ik dit weekend echt gaan doen. Maar ik heb het er nogal moeilijk mee.’
Met het gevaar over te komen als iemand die koketteert met haar psychische problemen wil ik toch vertellen over een van mijn grootste fobieën. Het is geld, en dan met name belasting. En dat is onhandig.
Wat gek dat je geen tomaten lust, zei ik eens tegen iemand. Zelf lust ik vooral geen enge dingen; slakken bijvoorbeeld, bloedworst of inktvistentakels, dus voor mij is het eigenaardig om iets doodgewoons vies te vinden. Een tomaat is een gezellige, veelzijdige, neutraal smakende fruitgroente. Eieren vind ik daarentegen behoorlijk eng, maar die lust ik toevallig wel.
Ooit ontmoette ik iemand die helemáál geen groente at, dat bleek ook een vervelende vent te zijn. Hij leeft trouwens nog steeds, dus die ‘twee ons groente en twee stuks fruit’-propaganda moeten we met een korreltje (maar niet te veel) zout nemen. Maar waarom ouwehoer je opeens over groente, zal je nu misschien denken. Dat komt doordat ik op dat foodtruckfestival was en nu op een wijdlopige manier probeer uit te leggen dat het onmogelijk is je in te leven in iemands obstakels, wanneer diegene moeite heeft met iets wat voor jou vanzelfsprekend is.
Geld is mijn obstakel. Maar daar hebben niet veel andere mensen last van. Geld is moeilijker te vermijden dan tomaten (behalve in Italië, daar zijn tomaten belangrijker dan geld).
Bij gesprekken over geld begin ik letterlijk te zweten. Ik kan niet onderhandelen en het is voor mij onmogelijk om iets te verkopen. Doordat ik ondanks mijn geldangst zzp’er ben, balanceer ik vaak op de rand van armoede. Maar dat is niet eens het echte probleem. Het echte probleem is de administratie. Facturen sturen geeft me enorme stress, dat stel ik altijd zo lang mogelijk uit en soms stuur ik ze helemaal niet. Dan heb ik gratis gewerkt.
Het geld voor de belasting zet ik wel opzij, want boven alles ben ik een brave burger. Maar vervolgens vul ik belastingpapieren niet in en maak ik post van de Belastingdienst angstvallig niet open. Doe dat nou gewoon eens, zeggen mensen. Dan ben je er vanaf. Maar ik krijg mezelf niet in beweging.
Mijn boekhouder had al meerdere verontruste berichtjes gestuurd. Dus nadat ik uitgerust was van het foodtruckfestival (pay your taxes! pay your taxes!) nam ik een handjevol valeriaanpillen en begon ik trillend, en zelfs een beetje huilend, de papieren voor mijn belastingaangifte te verzamelen. Was dat nou zo moeilijk, dacht ik naderhand opgeruimd. Maar dat was voordat ik de blauwe enveloppen had geopend en zag welke boete ik dit keer moest betalen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns