De Britse popster Robbie Williams heeft ook op zijn 51ste de ambitie grote stadions plat te spelen. Dat hij daarbij teert op oude hits, is geen probleem voor het publiek. De inzakmomenten zijn dat wel.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Robbie Williams begint zijn eerste van twee concerten in de Amsterdamse Johan Cruijff Arena met veel spektakel en een nieuw nummer. Rocket is een stevig rockliedje, gedomineerd door een snoeiharde elektrische gitaar. Williams’ stem kan er maar moeilijk bovenuit komen.
Maar voor je het weet staat hij in zijn witte astronautenpak bovenop een raket en hup, daar duikelt Williams aan een kabel ondersteboven naar beneden. En hoppa, daar staat hij, de 51-jarige popster, die bekent nog altijd de beste ‘entertainer op deze fucking planet’ te willen worden.
Zijn feestelijke Let Me Entertain You helpt hem daar al 28 jaar bij en wordt door het volle stadion hartstochtelijk meegezongen. De drie blazers zijn nauwelijks hoorbaar in het doffe, wat amorfe geluid, maar Williams is goed bij stem, rent af en aan op de catwalk en wil meteen even weten of we hem gemist hebben.
Ja, Robbie Williams is terug in de stadions meldt hij trots. Dat is een bijzondere prestatie, want ook vanavond zal blijken dat zijn concerten nog altijd teren op hits die meer dan twintig jaar oud zijn. Dat hoeft geen probleem te zijn, en is dat voor het publiek ook niet: dat zingt ook een minder bekend liedje als Monsoon hard mee.
De enige die er echt moeite mee heeft geen nieuwe hits meer te kunnen brengen, is Williams zelf. Zo ongeveer na ieder liedje wil hij weten of we nog wel van deze ‘man van middelbare leeftijd’ houden.
‘Heb ik het nog steeds?’ vraagt hij voordat hij in rode bontjas Rock DJ inzet. En heeft iedereen wel zijn film Better Man gezien? Die houdt, vertelt hij, eigenlijk op in 2003, als zijn echte leven nog moet beginnen. Want de wildeman van toen is inmiddels gelukkig getrouwd en heeft vier kinderen die hem niet alleen als popster, maar vooral als mens hebben gered.
Maar zijn twijfels of hij er als artiest nog toe doet, hebben ze niet weggenomen. Als hij na The Road To Mandalay plaatsneemt op een klein podium bij de middenstip doet hij even een testje. Kennen we zijn nieuwere liedjes wel goed genoeg? Blijkbaar niet, want hij voert er geen een helemaal uit.
Wel zingt hij, bijgestaan door support-act Davina Michelle de ook van Take That bekende disco-stamper Relight My Fire. Zo ontsnapt Williams uit een behoorlijk inzak-moment. Waar er toch nog een paar van volgen.
Het eindeloze voorstellen van zijn band bijvoorbeeld of een ridicule versie van Frank Sinatra’s New York, New York. Dan toch liever het mooi vertolkte She’s The One of Millennium. Liedjes die tijdloos zijn gebleken, net als in de toegift de twee allerberoemdste Williams-nummers Feel en Angels. Voor het zover is, horen we nog hoe gelukkig hij is met zijn schoonmoeder en stelt hij ons bloot aan een wat aanstellerige versie van My Way.
Robbie Williams begon zo goed, maar raakte het halverwege kwijt. Eigenlijk een beetje het verhaal van zijn carrière.
Pop
★★☆☆☆
22/6 Johan Cruijff Arena, Amsterdam (herhaling 23/6)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant