is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wist u dat Iran zich ongeveer als eerste land plaatste voor het WK voetbal van volgend jaar? Dat WK wordt gehouden in Mexico, Canada en vooral in de Verenigde Staten, de wereldmacht die Israël te hulp schoot en dit weekeinde bommen op nucleaire installaties in Iran wierp. Een wedstrijd dus met een verhaal, nu al, want politiek en sport hebben alles met elkaar te maken.
Het bombardement was een groot succes, vond de Amerikaanse president Trump, zoals alles wat hij doet in zijn ogen een verrijking is voor de wereld. Kijkt u ter lering en vermaak ook even naar het gezicht van middenvelder Teun Koopmeiners van Juventus, die tijdens het WK voor clubs met zijn ploeggenoten een bezoek bracht aan het Witte Huis.
Hij staat als garnituur achter Trump, terwijl die vragen van de pers beantwoordt over Iran, op het moment dat de president nog een paar nachtjes moet slapen over het werpen van bommen. Ja, de voetballers mochten Trump ook een handje geven. Hadden ze een keuze?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als bijvangst moet het regime van de ayatollahs weg, want in hun handen is nucleaire kennis niet veilig, al heeft niemand het bewijs dat Iran een kernbom maakt. Het gaat gewone burgers allang boven de pet. Die willen overleven in een wereld die over de toppen van gevaarlijke gekte scheert.
Ik schreef eens een verhaal over de verdediger Andranik Eskandarian, die op het WK van 1978 met Iran tegen Nederland voetbalde en met 3-0 verloor, door drie goals van Rob Rensenbrink. Hij vluchtte voor ayatollah Khomeini, ging voetballen bij New York Cosmos, bleef in de Verenigde Staten en kreeg een zoon, Alecko, die Amerikaans international werd. Mensen gaan waar ze kansen zien op een gelukkig leven.
Ik denk aan Iraanse mannen die ik leerde kennen door het voetbal. Aan mannen die vluchtten voor het regime. Ik denk aan Reza Athar, een van de leukste PSV-supporters op sociale media. Hij geeft les in burgerschap in Nijmegen en werd verliefd op PSV omdat zijn ouders vroeger in Iran producten van Philips kochten en supporter waren van de club van Philips, met Gullit, Ronaldo en Romario als versiering van hun aanhankelijkheid.
Athar kan mooi relativeren. In zijn favoriete bericht, met het bijschrift ‘schokkende beelden’, laat hij een geweldige aanval zien van PSV tijdens het vorige seizoen. De ene dag schrijft hij over het doelpunt van Ernest Poku dat Jong Oranje naar de halve finales van het EK hielp. De andere dag luidt de tekst: ‘Drie jaar geleden smeekten de Iraniërs op straat om bijval vanuit de internationale gemeenschap om dit regime omver te werpen en verandering van binnenuit door te voeren. Niemand reageerde op de smeekbede... en nu denken dat bommen de problemen oplossen.’
Weet je, we moesten tegen het WK in Qatar zijn, want daar deugde niets van. We moeten ook tegen het WK in Saoedi-Arabië zijn (2034), want daar deugt ook niets van. Maar volgend jaar speelt Iran op het WK in de Verenigde Staten, de wereldmacht met een hedendaagse zonnekoning die ogenschijnlijk handelt naar hoe zijn pet staat.
Natuurlijk gaan we gewoon voetballen in de Verenigde Staten, maar het is op zijn minst onze plicht na te denken wat we allemaal aan het doen zijn.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant