GroenLinks-PvdA wil niet langer dat Nederland nog wapenonderdelen aan Israël levert, ook niet voor het Israëlische luchtverdedigingssysteem Iron Dome. Het nieuws raakte vele Volkskrant-lezers. Een greep uit de reacties.
Over hun voorstel om geen Iron Dome onderdelen meer te leveren aan Israël verklaarden Kamerlid Kati Piri en lijsttrekker Frans Timmermans van GroenLinks-PvdA als volgt: ‘we willen hiermee een duidelijk signaal afgeven aan Netanyahu’.
Maar Netanyahu floreert juist door dit soort zetten. Immers, zo kan hij links-Europa, en bij extensie wat er over is van de linkse oppositie in eigen land, weer eens naar hartenlust wegzetten als ongeschikt, en ook onverschillig ten aanzien van de veiligheid van Israëlische burgers.
Welk bewijs wil de doorsnee bange burger die nu dagelijks moet schuilen voor Iraanse clusterbommen op woongebieden, en het Iron Dome-systeem zowat als enige bescherming daartegen heeft, immers nog meer: dat als het erop aankomt alleen híj, de populistisch rechtse wannabe-autocraat Netanyahu, pal staat voor hun veiligheid?
De meeste raketten worden door Iran op de grote steden afgevuurd: Tel Aviv, Haifa, Be’er Sheva. Dat zijn tevens de steden waar de meeste tegenstanders van Netanyahu wonen. Door het enige beschermschild dat deze burgers hebben weg te nemen, drijft links-Nederland deze Netanyahu-critici ondanks alles in de armen van de man die ze tot op heden zo veracht hebben. Zo schiet links zichzelf in beide voeten – dommer kan niet.
Adam Uriel Ruff, vredeswerker en opleider, Tel Aviv (Israël)
Over twee jaar zou ik mijn vijftigjarig lidmaatschap van de Partij van de Arbeid vieren. Een mijlpaal waar ik ooit trots op was. Maar vandaag twijfel ik of ik dat speldje nog wel wil — of überhaupt zal ontvangen. Want na bijna een halve eeuw voel ik mij voor het eerst ongewenst in de partij die ooit mijn politieke thuis was.
De directe aanleiding is de motie van Kati Piri, gericht aan de Tweede Kamer. Op het gezamenlijke congres van GroenLinks-PvdA werd met maar liefst 80 procent van de stemmen ingestemd met deze motie. De toon en inhoud ervan hebben mij diep geraakt. Wat ik zie is een partij die steeds minder ruimte laat voor nuance, voor debat, en voor leden die zich niet volledig scharen achter een steeds radicaler geluid.
Mijn achtergrond is zionistisch. Dat maakt deze ontwikkeling niet alleen politiek, maar ook persoonlijk. De manier waarop binnen GroenLinks-PvdA over Israël wordt gesproken, raakt aan mijn bestaansrecht, mijn identiteit. Kritiek op het beleid van de Israëlische regering is legitiem en noodzakelijk, maar wat ik zie is geen kritiek meer, het is een houding die grenst aan afwijzing van het zionisme als geheel. En daarmee van mensen zoals ik.
Sinds de periode dat Maarten van Traa Buitenlandsecretaris is geweest van de PvdA is de antizionistische stem binnen de PvdA luider geworden. Met het samengaan met GroenLinks heeft die antizionistische stem elke discussie over het bestaan van Israël en het recht van Israël op zelfverdediging overschreeuwd.
Ik ben lid geworden van de PvdA vanwege haar inzet voor solidariteit, rechtvaardigheid en menselijke waardigheid. Maar als die waarden niet meer gelden voor iedereen – ook voor wie een andere achtergrond of overtuiging heeft – dan verliezen we iets fundamenteels.
Ik schrijf dit niet uit boosheid, maar uit verdriet. Verdriet om wat verloren dreigt te gaan. En uit zorg: want als trouwe leden zich niet meer thuis voelen, wie blijft er dan over om de partij te dragen?
Henk van den Berg, Amsterdam
De gang van zaken rond het Israël-standpunt van GroenLinks-PvdA getuigt van politiek amateurisme en belooft weinig goeds voor de fusiepartij. Weinig goeds voor het verkiezingsresultaat en weinig goeds voor de meningsvorming binnen de partij.
Afgezien van de inhoudelijke beoordeling is de motie-Piri met het oog op de verkiezingscampagne een ongelukkige zet. Inhoudelijk gezien is het op zijn zachtst gezegd vreemd dat de fractie met dit standpunt zo’n vlucht naar voren neemt. Het is volkomen begrijpelijk en terecht dat GroenLinks-PvdA een ferm standpunt inneemt over het genocidale geweld door Israël. Maar die discussie – waarvan je weet dat er binnen de partij gevoeligheden liggen – moet je eerst binnen de partij voeren. Het resultaat daarvan is vervolgens de basis voor fractiestandpunten. En niet andersom.
De motie-Piri en alle commotie eromheen zal in de campagne zijn schaduw werpen over andere belangrijke kwesties waar de fusiepartij zich mee wil laten zien.
Liesbeth van der Kruit, PvdA-lid, Rotterdam
Ik denk dat terecht de noodklok wordt geluid. Laat de minderheid in dit soort beslissingen niet in de steek.
Van motie-emotie-commotie, naar herbezinning en eensgezindheid.
Arjan de Roon, Elst
Rob Oudkerk moest een huilende Gerdi Verbeet troosten. Een oud-wethouder met een andere mening dan de meerderheid werd zo erg uitgejouwd dat ze mede daarom besloot haar lidmaatschap op te zeggen. Sociaaldemocratie kent blijkbaar verschillende democratische gezichten en het doel om de grootste partij te worden heiligt alle middelen. Een strengere Israël-koers moet GroenLinks-PvdA in het regeringszadel helpen, daar waar ‘oplossingen’ voor binnenlandse problemen tekort schieten.
Ik ben ook benieuwd wat de actiegroep ‘Voor Ons Nederland’ van deze populistische koers vindt, want anders dan populisme kun je deze koerswending toch niet noemen.
Hans Nagedacht, Bussum
GroenLinks-PvdA lijkt in haar fijnmazige argumentaties te vergeten dat er landen en groeperingen uit zijn op het vernietigen van de staat Israël. Dat staat los van welk conflict dan ook. Wie denkt aan het stoppen van leveranties van onderdelen voor de Iron Dome staat aan de verkeerde kant van de geschiedenis.
Wim Zevering, Ermelo
Ik vraag mij af of Kati Piri, in hoedanigheid van volksvertegenwoordiger in de fictieve Israëlische politieke partij GroenLinks-PvdA in de Knesset, de aangenomen motie in de Nederlandse politieke partij GroenLinks-PvdA ook zou hebben omarmd.
Het lijkt mij namelijk dat je als Israëlische volksvertegenwoordiger, ook al zie je Netanyahu als agressor, voor bescherming van eigen volk kiest.
Kees de Jong, Utrecht
Groenlinks-PvdA maakt een klassieke fout door volk, staat en haar leiders samen te vouwen. Netanyahu geeft al decennia alleen om zichzelf. Híj moet worden aangeklaagd en onder druk worden gezet op alle mogelijke manieren, maar niet door onschuldige burgers onbeschermd achter te laten.
Israëliërs hun enige verdediging ontnemen uit naam van rechtvaardigheid is geen principe, het is moreel verval. Vaarwel.
Thierry Castel, Rotterdam
Kan iemand mij vertellen waarom het zo’n probleem is om te stoppen met wapenleveringen aan Israël?
Is het bombarderen van Gaza en Iran waarbij mensen omkomen minder erg dan een bom die terug komt naar Israël? Een bom op een ziekenhuis in Tel Aviv is afschuwelijk, maar bommen op ziekenhuizen in Gaza of in Iran lijkt mij niet minder gruwelijk. Zeker niet wanneer in Gaza ziekenhuizen keer op keer gebombardeerd worden.
Elk mens heeft toch recht op een vredig leven, zowel in Israël, Iran, Gaza en de Westoever?
Karin Kraaijvanger, Utrecht
Naar ons idee heeft de partij al veel te lang de Israëlische regering niet voor de kop willen stoten en was men bang voor stemmenverlies aan populistische partijen.
Het argument waarmee Netanyahu zijn standpunten rechtvaardigt is mensonwaardig, omdat de Israëlische Likoed-partij zoveel mensen in de Palestijnse gebieden stelselmatig dwarsboomt, in hun bewegingsvrijheid beperkt, onthoudt van voedsel, water en zorg (inclusief medicijnen).
Bovendien worden mensen in Gaza op de vlucht gejaagd en vervolgens alsnog neergeschoten. Nu is het Israëlische leger ook nog Iran aan het bombarderen, onder het mom van de dreiging van kernwapens.
Dit heeft niets meer te maken met het beschermen van de Israëlische bevolking. Moorden en vernietigen is nog nooit de oplossing gebleken van een probleem.
Dus het enige juiste wat een kritische en progressieve partij kan doen, is druk uitoefenen op de Israëlische regering zodat zij stopt met oorlogvoering. De vele Rode Lijn-demonstranten lieten weten dat de tijd van zwijgen voorbij is. Eindelijk een duidelijk en terecht statement van deze linkse coalitiepartij!
Hans Jansen en Wietske van Ommen, Haarlem
Kati Piri van Groenlinks-PvdA heeft opgeroepen tijdelijk te stoppen met het sturen van onderdelen voor het Iron Dome Defense System.
Andere partijen reageren furieus en verwijten haar en de partij dat zij Israël het recht ontzeggen haar burgers te beschermen tegen de aanvallen vanuit Iran. Een tegenwerping op humanitaire gronden.
Zouden de politici die deze argumenten hanteren bereid zijn om, indien Iran daartoe zou verzoeken, onderdelen voor een vergelijkbaar verdedigingssysteem aan Iran te leveren? Omwille van het humanitaire argument, namelijk om de Iraanse burgers in dorpen en steden te beschermen tegen Israëlische drones en raketten? Of zijn humanitaire argumenten hiermee plotseling politiek geworden?
Hans van der Ham, Baarlo
Ik kan mij niet verenigen met het fractie- en partijstandpunt, dat burgers van Israël blootstelt aan levensgevaar. Ik leef mee met de Gazanen, ben zeer tegen het huidige beleid van Israël jegens de Palestijnen, verfoei de ayatollah-dictatuur in Iran, en vind dat de Israëlische burgers (net als de burgers in Gaza en Iran) recht hebben op bescherming tegen de gevolgen van oorlogshandelingen om hen heen.
Dat de PvdA dit grondrecht met voeten treedt, toont hoezeer de partij van de socialistische waarden vervreemd is geraakt. Het ga u goed, en moge u tot inkeer komen.
Geert Blijham, Zeist
Dat je een andere mening erop nahoudt is natuurlijk prima. Maar als Lodewijk Asscher, Job Cohen en Ad Melkert met hun tegenmotie zeggen te pleiten voor ‘herstel van eenheid binnen de PvdA’, laten ze vooral zien dat ze geen oog hebben voor de nieuwe werkelijkheid.
De PvdA bestaat niet meer. De fusie met GroenLinks markeert juist de vorming van een nieuwe eenheid. Zeggen dat die tegenmotie ook de eenheid wil herstellen is dan ook een drogreden. Deze actie ondermijnt de broodnodige samenwerking en versterking van links – en dat weten deze oudgedienden dondersgoed.
Een tegenmotie is niet nodig en overbodig. Men kan gewoon voor of tegen stemmen op de motie van Piri. Dat lijkt mij meer dan voldoende.
Ga lekker ruzie maken met Rob Oudkerk of zo, maar laat deze fusie met rust.
Wiechert Vermeulen, Aardenburg
Met de motie van Kati Piri plaatst GroenLinks-PvdA zich in een klap buiten het politieke midden. Middels een paginagrote advertentie in de Volkskrant van zaterdag 21 juni is de partij de verkiezingscampagne definitief gestart. Vijf onderwerpen waar niemand van opkijkt. Het is gemeengoed, dus geen nieuws.
De motie van Kati Piri over Israël, gesteund door Frans Timmermans, is dat wel. Veel te radicaal en onsmakelijk, en te gemakkelijk vanuit je veilige zetel in de Tweede Kamer. Hopelijk komt de partij ook zelf tot dit inzicht en trekt ze de motie in. Als dit een voorbode is van hoe GroenLinks-PvdA er echt in zit, dan heeft ze in het midden van de politiek niets te zoeken.
Wilko Ouwerkerk, Gorinchem
Aan de door George Orwell beschreven dystopie 1984 met de propaganda-omkeringen zoals oorlog is vrede is oorlog, is nu helaas een nieuwe toegevoegd: verdediging is aanval.
Ik blijf zeker stemmen op de partij die dit gelanceerd heeft, en heb veel respect voor Kati Piri, maar dit is mijns inziens wel een schot in eigen voet die een hoop nodige stemmen kan kosten. Jammer.
Jan Willem Klop, Otterlo
Volgens mij is het niet zo slim van Kati Piri om nu die motie in te zetten. Je kan op je vingertjes natellen dat de motie niet wordt aangenomen én dat het direct gebruikt wordt door rechtse partijen om er propaganda mee te maken.
Bovendien is de Iron Dome geen aanvalswapen, maar een verdediging voor de eigen bevolking tegen Iraanse raketten. Ik ben er voor om (tijdelijk, tot het verstand is wedergekeerd in Israël) een boycot van aanvalswapens in te stellen tegen Israël, maar geen boycot van materiaal voor de Iron Dome.
Anders maak je gewone Israëlische burgers, ook diegenen die tegen deze oorlog zijn, tot doelwit. En daarmee gijzel je ze in feite: als je niet stopt, verzwak ik je burgerverdediging.
Thom De Groot, Den Haag
Dank je, Kati Piri, voor je belangrijke en dappere voorstel voor een volledig wapenexportverbod naar Israël. Eindelijk, dacht ik, want dat had al veel eerder gekund. De wat weifelende houding van mijn partij met betrekking tot de Israëlische agressie heeft mij vaak verbaasd en geërgerd. Maar nu dan toch eindelijk een duidelijke positie.
De laffe en irrelevante reacties van andere partijen waren te verwachten. Nogmaals dank, en op naar de verkiezingen.
Friso Bartstra, Utrecht
Als GroenLinks-lid waardeer ik het tegengeluid tegen de Tweede Kamerfractie in de discussie over wapenleveranties aan Israël. In een brede
volksbeweging is hier ruimte voor.
Helaas is een motie tijdens een partijcongres geen fijne manier om een discussie te voeren. Het dwingt namelijk tot een stem voor óf tegen en werkt daardoor polariserend. Ik zie de steun van het congres voor de fractie niet als powerplay. Deze moties zijn weliswaar een duidelijk geluid, maar niet het einde van de discussie.
Maarten van Beek, Arnhem
Hoe moet ik dit uitleggen aan mijn Argentijns-Israëlische familie in Tel Aviv en Haifa? Ze demonstreren elke week tegen het krankzinnige oorlogsgeweld van Netanyahu, maar moeten al dagen rennen naar de schuilkelders vanwege Iraanse raketten die de Iron Dome weet tegen te houden.
Ik ben al lang lid van GroenLinks en ik ben een warme voorstander van de fusie met PvdA, maar wat hebben Frans Timmerman en Kati Piri slecht geleid op dit onderwerp.
Netanyahu zal niet wakker liggen van zo’n motie, maar ik kan dit aan mijn familie niet uitleggen.
Mariano Slutzky, Utrecht
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant