De lezersbrieven, over de kritiek op actiegroep Voor Ons Nederland, de motie-Piri, de mens als vat vol tegenstrijdigheden en een nieuwe vredesbeweging.
Ik heb dit weekend in het Zaterdag-katern van de Volkskrant drie columns gelezen over Voor Ons Nederland. Er was natuurlijk ook geen ander nieuws. De strekking was drie keer hetzelfde: oprichters Klaas Dijkhoff en Bas Erlings hebben (campagne)fouten gemaakt, niet tijdig ingegrepen, weggekeken et cetera.
Allemaal waar, maar ik kreeg een hoopvol gevoel door het initiatief.
Misschien is het een idealistisch idee: samen met anderen kleine en grote ideeën van onderop bedenken, politieke partijen die daar beter naar luisteren, meer vertrouwen in de overheid, meer toenadering tussen andersdenkenden, minder polarisatie. Maar misschien kan het ook wel werken. Het lijkt me in ieder geval kansrijker dan over ‘dom-rechts’ te blijven toeteren.
Heleen den Beer Poortugael, Soest
Ik ben als min of meer traditioneel sociaaldemocraat al een tijdje geen lid meer van de PvdA. En daar heb ik geen spijt van, als ik nu zie op welke wijze de partij tezamen met GroenLinks de verdediging van Israël tegen de Iraanse raketten blokkeert.
Voor alle duidelijkheid: ik vind Netanyahu een schurk die voor het Internationale Strafhof zou moeten verschijnen. Maar over Iran en zijn bondgenoten (Hamas, Hezbollah, Houthi’s, voormalig Syrië van Assad) en de Iraanse retoriek over Israël (‘kleine Satan’) heb ik geen enkele illusie.
Dat de GroenLinks-PvdA Israël de facto de mogelijkheid tot zelfverdediging wil ontzeggen heeft weliswaar de steun van een grote meerderheid van de partijleden, maar heeft in het parlement ook tot kamerbrede afkeuring geleid. Én tot het vertrek van veel PvdA-leden en -sympathisanten. Ik vermoed dat dit ook zijn weerslag zal vinden bij de komende Kamerverkiezingen. Frans Timmermans kan een kabinet met zijn naam gevoeglijk vergeten.
Johan Smit, Voorhout
Een onverwachte vergelijking dient zich aan. GroenLinks-PvdA kiest voor een nieuwe, controversiële koers met Kati Piri’s Israël-motie, zoals ongeveer een jaar geleden Ajax met coach Francesco Farioli een zeer moderne speelstijl ging hanteren. Tot chagrijn van velen: waar nu oudere partijbonzen zich roeren, waren het bij Ajax oud-spelers, maar vooral (en hier wordt het interessant) supporters van andere clubs. Zij die normaal lachen om het ‘naïeve’ en ‘arrogante’ Ajaxvoetbal, schreeuwden plots moord en brand over Farioli’s bescheiden, verdedigende stijl. Het was een schande dat van de gehate Ajax-school werd afgestapt; de ironie ontging velen.
En zo is het ook nu, met de spijkerharde kritiek op GroenLinks-PvdA. Die komt vanuit hoeken waarin de PvdA ook al werd weggezet als ‘het rode gevaar’ toen ze decennialang een sterk gematigde koers voer. Dus wat is die kritiek dan nog waard?
Net als Timmermans hield Ajax stug vast aan de nieuwe koers, en Farioli eindigde onverwacht hoog op de ranglijst: tweede, de plek waar ook GroenLinks-PvdA nu in de peilingen naar is gestegen.
Ik zou de partij dan ook op het hart willen drukken om niet te luisteren naar alle conservatieve commentatoren die toch al niets van ze moesten hebben, of naar mannen als Rob Oudkerk die de PvdA al jaren alleen maar schandalen oplevert. Want als je weer terugschakelt naar hoe het was, zoals Ajax nu afscheid heeft genomen van zijn vernieuwende trainer, viert alleen de concurrentie feest.
Gijs van Engelen, Leiden
In het Volkskrant Magazine van 21 juni vertelt Carolina Trujillo bevlogen hoe zij in 2017 in vijftien minuten veganist werd na het zien van een documentaire over het dierenleed dat komt kijken bij de productie van kleding, schoenen, zuivel en vlees.
Verderop in het interview vertelt Trujillo over haar cocaïneverslaving, opgedaan tijdens een verblijf in Colombia. Het menselijk leed bij de productie en distributie van deze drug is algemeen bekend, onder meer door talloze documentaires. Carolina Trujillo is het levend bewijs van de stelling van Multatuli dat de mens een vat vol tegenstrijdigheden is.
Vries Kool, Den Haag
Een zeer indringende column van Asha ten Broeke. Ik bewonder haar al langer, maar hier stijgt zij boven zichzelf uit.
Onvermijdelijk gingen mijn gedachten terug naar de in 2022 overleden vredesactivist Mient Jan Faber, die begin jaren ’80 rond een half miljoen mensen op de been kreeg om te demonstreren tegen kernwapens en de stationering van kruisraketten in Nederland.
Het zou een zegen zijn als het gedachtengoed van Asha ten Broeke zou leiden tot een nieuwe vredesbeweging, die de mindset in Den Haag ten goede zou kunnen ombuigen.
Kees Koedooder, Loenersloot
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant