Als een deel van je partij pijn lijdt, zoals bij GroenLinks-PvdA het geval is als het gaat om de aangekondigde strengere Israël-koers, dan moet de kwestie niet bij meerderheid worden beslist. Door deze eenzijdige beslissing heeft de partij stappen achteruitgezet.
is hoofdredacteur en commentator van de Volkskrant
Het vermogen om, ook als je het bijna overal over eens bent, toch iets te vinden waar je vurig over van mening kan verschillen, is bij alle politici sterk ontwikkeld. Maar ter linkerzijde van het politieke spectrum is dit talent welhaast onbegrensd, met als jongste hoogtepunt – of eigenlijk dieptepunt – het congres ter gelegenheid van de geboorte van de fusiepartij GroenLinks-PvdA.
De partij die er tot nu toe perfect in was geslaagd meningsverschillen in de minne te schikken, concessies te doen en compromissen te sluiten, allemaal met het hogere doel een sterke linkse beweging te vormen, vond het nodig om aan de vooravond van de definitieve eenwording een motie te lanceren waarvan ze wist – of op zijn minst had kunnen weten – dat die bij een deel van de achterban veel pijn zou doen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Werkelijk elk mens, en zeker elk mens ter linkerzijde van het politieke spectrum, vindt dat alles in het werk moet worden gesteld om het genocidale, sadistische geweld van Israël in Gaza te stoppen. Tegelijkertijd moet de treurige conclusie luiden dat de mogelijkheden daartoe, voor Nederland althans, zeer beperkt zijn. Zolang de Verenigde Staten Israël blijven steunen en wapens blijven leveren, zal elke Nederlandse of Europese poging om Israël tot rede te dwingen weinig uithalen.
Dat is gekmakend. Het is dus te begrijpen dat GroenLinks-PvdA Kamerlid Kati Piri naar mogelijkheden zocht om toch indruk te maken op de Israëlische premier Netanyahu. Uiteindelijk besloot ze dat Israëls Iron Dome, de beschermingskoepel tegen raketaanvallen, desnoods maar kapot moet worden gemaakt door er geen onderdelen meer voor te leveren – of althans dat daarmee gedreigd moet worden – om Netanyahu naar de onderhandelingstafel te krijgen.
De stap van Piri is geen gewone escalatie. Bij al het Israëlbeleid dat sinds de Tweede Wereldoorlog is gevoerd, werd het recht van Israël om zichzelf te verdedigen nooit betwist. Dat had een historische reden. Een continent dat er eeuwenlang niet in is geslaagd joden een veilig huis te bieden, waardoor ze massaal zijn vermoord en weggejaagd, heeft de, misschien wel eeuwigdurende, plicht om ervoor te zorgen dat er elders wel een veilig huis is.
In Piri’s analyse is het juist dit Israëlische gevoel van veiligheid en onaantastbaarheid dat de huidige gewelduitbarsting in stand houdt. GroenLinks-PvdA-leider Frans Timmermans noemt dat een ‘sluitende redenering’. Daar valt wel iets – om niet te zeggen veel – op af te dingen, want tot nu kwamen de meest gewelddadige Israëlische acties juist voort uit een gevoel van onveiligheid.
Het opvallende is dat Frans Timmermans vindt dat de tegenstanders van de motie-Piri ook een sluitende redenering hebben. Hij zegt ook dat hij de pijn bij Lodewijk Asscher, Job Cohen, c.s. begrijpt.
En nu komen we bij het echt onbegrijpelijke van de gebeurtenissen van afgelopen weekend. Als je zegt dat twee partijen een sluitende redenering hebben, dan probeer je met een nieuwe motie te komen die beide redeneringen in zich draagt.
Als een deel van je partij pijn lijdt, dan moet de kwestie ook niet bij meerderheid worden beslist. Dan moet je naar een oplossing zoeken die recht doet aan de lijdende minderheid. Dat is democratie. Nu is de kwestie met powerplay beslecht. Dat kan misschien als het over het nieuwe pensioenstelsel gaat of de hoogte van de bijstand, maar niet bij zo’n fundamentele, ethische kwestie.
Frans Timmermans zei dat hij de verschillende vleugels koestert en hoopte dat ze met elkaar in gesprek zouden blijven. Hou elkaar vast, riep hij ook nog. Dat is vooralsnog niet gelukt. Het zou goed zijn als de fusiepartij zich afvraagt of dit de juiste manier is om met meningsverschillen om te gaan. Als ze een brede linkse volksbeweging wil zijn, is het antwoord overduidelijk nee. En als de partij een effectieve en brede coalitie wil vormen om het geweld in Gaza te stoppen, heeft het de afgelopen week eerder stappen achteruit gezet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant