Dertig jaar lang had Hester (76) geen seconde meer aan haar ex-man gedacht. Maar nadat haar partner plotseling omkwam bij een auto-ongeluk, pakte ze de draad met haar ex weer op. ‘Ik voelde me weer net zo verliefd als toen ik 17 was.’
Hester (76): ‘Onmiddellijk na het fatale auto-ongeluk belde mijn ex mij in Vietnam. Een paar uur daarvoor was mijn partner tijdens onze vakantie bij een botsing de auto uitgeslingerd, hij had met zijn hoofd een lantaarnpaal geraakt. We waren op weg naar de kust, waar we de laatste week zouden doorbrengen aan het strand. Onderweg naar het ziekenhuis is hij gestorven. De reisverzekering regelde alles perfect en stuurde meteen iemand om ons bij te staan, we werden met zijn drieën ondergebracht in een superluxe hotel in twee aangrenzende kamers.
Vreemd eigenlijk, hoe dat toen al indruk op me maakte. Hoe helder ik alles die dagen waarnam, hoe in de wanhoop van het plotselinge verlies van de man met wie ik 24 jaar een geweldige relatie had, er nog steeds een onderstroom bestond waar lichtheid de dienst uitmaakte. Ik waardeerde het comfortabele bed, het ligbad waar ik slechts met grote moeite en met hulp van mijn vrienden uit kon komen, omdat ik niet kon steunen op mijn gewonde arm. De man van het bevriende stel sjorde mij uit de badkuip, ondanks de scherven in zijn eigen armen. De ene brekebeen hielp de ander, hoe hard hebben we daar toen om moeten lachen. Het ongeluk zorgde voor een focusvernauwing waarbinnen alles scherper werd, ik zag details die normaal opgaan in een groter geheel. De kip bijvoorbeeld, die rondscharrelde in de gang van het kleine ziekenhuis niet ver van de brancard waar mijn man onder een blauw laken lag, zie ik nog levendig voor me. Net als de ernstige gezichten van het bijna voltallige ziekenhuispersoneel rond de auto die hem later naar het mortuarium bracht.
Ik had mijn broer toen al gebeld, even later belde mijn ex. Hij was de vader van mijn kinderen, met wie ik sinds onze scheiding dertig jaar eerder slechts een paar keer per jaar formeel contact had. Zijn stem klonk zacht, bescheiden, het deed me goed die te horen, want ik wist dat het voor hem niet makkelijk was om te bellen. Het werd een beetje een wonderlijk gesprek. Hij zei: ik kom je halen hoor, in Thailand. Waarop ik zei: dat is niet handig, want ik zit in Vietnam. We lachten kort. En al vrij snel zei ik: ik ben altijd gek op je gebleven. En ik op jou, antwoordde hij.
Bij de begrafenis heb ik hem gevraagd vooraan bij ons en onze kinderen te komen zitten, ook weer zoiets waar ik niet over na hoefde te denken. Mijn zoon en dochter hadden in mijn verongelukte vriend een tweede vader gezien en hadden nu hun eigen vader dubbelhard nodig. Niet veel later begonnen hij en ik elkaar met dezelfde vanzelfsprekendheid en noodzakelijkheid zo’n paar keer per week op te zoeken.
Onze gesprekken vielen in een zachte bodem van gezamenlijke herinneringen. Jaren geleden, toen de kinderen klein waren, had hij me verlaten voor een andere vrouw. Dat was pittig, maar ik heb hem er nooit om gehaat. Liever gebruikte ik mijn energie om mijn leven opnieuw vorm te geven. Met een alleenstaande vriendin ging ik aan de rol, we boekten vakanties met onze kinderen, vierden verjaardagen, gingen weekendjes uit. Het was geen situatie waarvoor ik had gekozen, maar het werd wel een fijne tijd. Er was dus geen oud zeer dat eerst moest worden opgeruimd, we gingen meteen over naar troostrijk samenzijn.
Langzaam maar zeker voelde ik me weer net zo verliefd worden als toen ik 17 was en hij precies de juiste brommer reed, geschorst werd op school en het perfecte leren jackie droeg. We waren een oude man en een oude vrouw, maar alles voelde hetzelfde. Het voordeel van een eerste liefde is dat je elkaars ouders en vrienden hebt meegemaakt, ik hoefde maar een naam te noemen van een oud-klasgenoot en hij vertelde er een leuke anekdote bij. Dat alles is natuurlijk niet genoeg voor een herstart van de liefde, maar naarmate we elkaar vaker zagen, werd het steeds duidelijker dat die liefde nooit weg was geweest.
Na hem had ik twee mannen gehad, die allebei overleden zijn. Met elk van hen was ik heel gelukkig, ik heb geen seconde meer aan mijn ex gedacht. Een mens dat wil leven houdt niet vast aan vroeger, want vroeger bestaat niet meer. Zo denk ik erover. Ook nu weer. Ik vroeg me niet af wat ‘anderen’ zouden denken als ik zo snel na de dood van mijn geliefde alweer om een ander gaf. Het enige waar ik me weleens zorgen over maakte, was de mogelijkheid dat de aantrekkingskracht zou verdwijnen als de rouw minder werd. Dat ik me in al mijn verdriet aan hem had vastgeklampt. Maar dat zou ik dan wel zien.
Een half jaar later sliepen we voor het eerst in veertig jaar weer samen. Toen was het echt aan. Tijdens Kerst zette hij de boom op en ik was verbaasd dat me dat geen onwennig, maar juist blij gevoel gaf. Met zijn tweeën en de volwassen kinderen hebben we nog tien jaar heerlijk geleefd, tot ook hij vorig jaar overleed. Hij was gediagnosticeerd met Alzheimer toen de kanker hem inhaalde.
Ik zie nog de bange gezichten van de kinderen voor me tijdens het slechtnieuwsgesprek om vier uur ’s middags in een ziekenhuis aan de rand van de A2. Ik begrijp nog steeds niet waarom ze dat soort gesprekken in de namiddag plannen, de zenuwen bouwden zich de hele dag op. Het nieuws kwam niet in een keer binnen, het huilen begon pas in de dagen erna. Het is zoals het is, zei hij. We plaatsten een ziekenhuisbed in de kamer met een aanschuifbed voor mij erbij en we verloren elkaar niet meer uit het oog. Zijn blik volgde mij overal. Ach, zei hij weleens, ik heb altijd Hester nog. Woorden waar we beiden troost uit putten. Nog steeds ontmoet ik mensen die ach en wee schudden over mijn driedubbele verlies. Maar ik heb een leuk leven gehad en ik heb nog steeds een leuk leven. Ik ben blij dat mijn eerste en laatste liefde een opname in een verpleeghuis bespaard is gebleven, en mij de bezoeken aan een man die me niet meer herkent. Intussen heb ik mijn eerste dates er alweer op zitten. Niks bijzonders, maar wie weet komt dat nog.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Hester gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant