De lezersbrieven, over een Europees leger, herinvoering van de opkomstplicht, de deals van Trump, Iran, de Navo-top, fout telefoongedrag en iets goeds doen.
In de Duitse stad Hamburg rijdt een robottaxi van Volkswagen rond. Voor de veiligheid zit er nog een chauffeur in die in noodgevallen kan ingrijpen. Om dit heugelijke feit bij de nieuwsgierige lezers van onder anderen de Volkskrant te krijgen rijden er ook drie journalisten mee.
Dit kan het begin zijn van een dystopie, want over een poosje is die veiligheids-chauffeur niet meer nodig, en die passagiers, die journalisten óók niet meer, want veel (saai) schrijfwerk wordt nu al met AI-programma’s gedaan. Even alle verschillende leveranciers en programma’s op een hoop gegooid: AI Schrijf is nu al zó goed dat hen zelfs creatieve teksten kan maken. Waar hebben we dan nog journalisten voor nodig?
De foto bij het artikel: is die echt origineel, een beetje bewerkt of echt nep, door AI gemaakt? Ik zie het verschil niet en zo kan ook het vak van fotograaf de door AI geschreven geschiedenis-e-boeken in.
Een toekomst als personeelsbusje zit er voor de VW-Moia-bus ook niet in. Magazijnen draaien 24 uur per dag op onvermoeibare en salarisloze robots, en de vloer wordt gereinigd door dweilrobots.
Fysieke winkels zijn er nu, in 2025, nog wel, maar hoe zit dat in 2125? Er gaat al veel via het internet en webshops; kleding, voorgesneden en bijkans klaargemaakt eten en Chinese meuk worden thuisbezorgd, en dat bezorgen kan ooit óók met een chauffeurloze truck of bestelwagen.
In 2125 zit iedereen thuis met een uitkering en doen de robots en AI al het werk. Ik vind het niet per se een goed vooruitzicht.
Marcel Heinsbroek, Schiedam
De Volkskrant bood mij de gelegenheid om een kijkje te nemen op de voorpagina van de krant van mijn geboortedag, 28 januari 1952. Daar lees ik: ‘Optimisme na conferentie over Europees leger.’ Best triest om te constateren dat 73 jaar later dat optimisme geen stand heeft weten te houden of tot enig resultaat heeft geleid.
En nu, op het punt dat Europa honderden miljarden in defensie gaat investeren, bestaan er nog steeds aanmerkelijke verschillen tussen landen op het gebied van wapensystemen, doctrines, industriële productie en samenwerking. Deze verschillen zijn het resultaat van uiteenlopende nationale beleidslijnen, historische ervaringen en economische prioriteiten.
Toenmalig minister Stikker (VVD) zei: ‘Er is waarschijnlijk geen nieuwe ministersconferentie nodig, wanneer de experts erin slagen de overgebleven moeilijkheden op te lossen.’ Het wachten is blijkbaar nog steeds op de experts.
Wilbert van Gent, Waalre
Jurriën van Kasteren breekt een lans voor de opkomstplicht. Hij beschrijft hoe daardoor de weerbaarheid van de samenleving kan toenemen en de krijgsmacht kan groeien. Geen slechte argumenten. Waar hij alleen de plank misslaat, is in het benoemen van wie moet opkomen.
Het geeft natuurlijk geen pas om 18- jarigen verantwoordelijk te maken voor een sterke samenleving en een bemenst leger. Laten we de verantwoordelijkheid neerleggen waar hij hoort: bij alle burgers. Ik stel een lotingssysteem voor, waarbij iedereen tussen 25 en 70 oproepbaar is voor de door Van Kasteren genoemde basistraining en verplichte stage. Betaling kan uit het defensiebudget.
Het gevolg is dat weerbaarheid veel breder in de maatschappij wordt ingebed, dat ook mensen met banen met beperkt maatschappelijk nut leren hoe het is om van waarde te zijn, en dat we de rekening niet wéér neerleggen bij jongeren alleen. Bovendien, áls er dan straks gesneuveld moet worden, doen we meer recht aan de uitspraak ‘oud spek eerst’.
Maurits Willemen, Utrecht
Naar aanleiding van het pleidooi van Jurriën van Kasteren voor een opkomstplicht voor jongeren, om ze te trainen op civiele verdediging in geval van crisis: in plaats van zogenaamde tussenjaren omdat je nog niet zo goed weet wat je wilt gaan doen na het afronden van je opleiding, zou zowel voor jongens als meisjes een dienstplicht van een jaar moeten zijn. Je kunt kiezen tussen militaire of maatschappelijke dienstplicht.
Dus niet tijdens je wereldreis een paar weken voor weeskinderen in Afrika zorgen, de blits uithangen in New York of op een kibboets werken om ervaring op te doen, maar gewoon in eigen land nuttig zijn en dan óók ervaring opdoen. Dan kan je daarna altijd nog weg.
Dit vereist een organisatie die van begin tot eind in staat is om locaties en begeleiding te regelen. Een standaardinstituut. Als het plichtkarakter tegenstaat: wanneer je daarmee opgroeit wordt het een vanzelfsprekend gegeven, en als je niet wilt schieten, kan je in een verzorgingshuis gaan werken. Geen punt.
Agnes van Waasdijk, Noordwijkerhout
We hebben het steeds meer over aantallen: betogers, militairen, afgevuurde en onderschepte bommen, neergehaalde drones, slachtoffers, krijgsgevangen, Wat zeggen aantallen in de overtuiging en afweging?
Als we niet oppassen worden we boekhouders van aantallen in een krakend en piepend systeem; wat leidt tot nog meer betogers, militairen, afgevuurde en onderschepte bommen, neergehaalde drones, slachtoffers, krijgsgevangen. Een refrein in een lied van onvermogen, hunkerend naar een oplossing.
Govert van Bergen, De Bilt
Wellicht heb ik het mis, maar sinds Donald Trump president van de Verenigde Staten is, worden er ineens overal ‘deals’ gesloten of wordt daar wereldwijd naar gezocht. Daarmee wordt de indruk gewekt dat deze weinig succesvolle zakenman overal bij betrokken is.
Misschien is het een idee in plaats van ‘deal’ het passender ‘overeenkomst’ te gebruiken? Vooral wanneer er sprake is van een politieke context komen er zo meerdere betrokkenen in beeld en dat doet meer recht aan de werkelijkheid.
Die van Trump is immers al verwrongen genoeg en daar afstand van nemen kan geen kwaad. Kortom, deal?
Niek Vink, Haarlem
Wat nooit wordt genoemd, maar wel is gebeurd: de staatsgreep die de VS via de CIA arrangeerden, waarbij de democratisch gekozen premier Mohammad Mossaddegh van Iran werd afgezet en vervangen door de sjah om Amerikaanse belangen veilig te stellen. Inderdaad, een regime change, maar ook het zaadje voor de Iraanse revolutie. En nu mag er dus weer een machtswisseling komen.
In 2006 was ik diep verontwaardigd toen mijn toenmalig werkgever Jacobs Engineering in Leiden het contract van vier jonge, talentvolle en vreedzame Iraanse medewerkers beëindigde. Niet het menselijke stond voorop, maar het bedrijfsbelang en dat zou mogelijk geschaad kunnen worden door het in dienst hebben van Iraniërs.
Nadat het Iran-akkoord goedgekeurd was in 2015, leek er een economische verbetering op komst voor Iran, Europese bedrijven zouden willen investeren, mijn werkgever (Shell) had plannen om deel te nemen aan de ontwikkeling van South Pars. Maar toen Trump in 2018 uit het akkoord stapte, was daar geen sprake meer van. Iran hield zich tot dat moment aan de afspraken, maar wat moet je met een akkoord als van de beloofde sanctieverlichting niets terecht komt?
Laat de Iraniërs als volk zelf beslissen over hun toekomst en loop als Nederland en EU niet mee aan het handje van Trump en Netanyahu.
Meerten van der Laan, Meeden
Natuurlijk draag ik alle ‘rode’ initiatieven tot het aangeven van een (overschreden) grens een warm hart toe. Rode marsen, vaandels, lijnen, stroken, verf, kleding, allemaal prima. Maar wat pas echt zou helpen is een rood kruis in het juiste vakje in het stemhok.
John Tampoebolon, Kranenburg (Duitsland)
Den Haag kleurde onlangs massaal rood. Ik was erbij. 150 duizend rode truien, shirts, hoofddoeken of overalls. Wanneer alle 150 duizend demonstranten volgende week tijdens de NAVO-top het rood veranderen in wit, dan ‘kleurt’ Nederland vrede en verdraagzaamheid.
Hoe ontzettend nodig om de rode lijn te bewaken. Organiseer een wit lint. En hang, knoop, wikkel of bind het daar, waar iedereen kan zien dat het ons menens is.
Willie Lek-Ruijsink, Gouda
Fort Den Haag wordt de komende dagen bezocht door 140 leiders en hun entourage. Het merendeel van dit gezelschap is naar alle waarschijnlijkheid man. Een groot deel zal ouder dan 50 zijn.
Ook ik ben 50-plus en zou deze leiders zo graag hun tienerjaren laten herinneren. Dit zijn namelijk de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het was de tijd van de Koude Oorlog. Oost tegen West en volop dreiging van nucleaire bommen en granaten.
Als tieners van toen demonstreerden wij tegen oorlog en vóór vrede. Ik denk aan het spandoek met de tekst: ‘Niet wij maar uw kind is de klos!!!’.
Na ruim 40 jaar van hete vrede vlamt de wereld als nooit tevoren. Ergens zijn de tieners van toen nu onze leiders, maar ze zijn vergeten welke zorgen wij toen hadden. Er wordt volop gebombardeerd. Andermans kinderen sterven aan de lopende band.
Deze leiders doen ogenschijnlijk weinig om dit te voorkomen. En ik vraag me af hoezeer ze de zorgen van jonge mensen over de uitzichtloosheid van wereldvrede serieus nemen.
Den Haag zit hermetisch op slot. Niemand kan dichtbij komen, maar ik hoop dat hun gedachten teruggaan naar hun eigen jeugd. En dat ze lering trekken uit wat vrede kan betekenen.
Rachel Kuijlenburg, Den Haag
Wat redeneren mensen toch raar als het gaat om hun smartphonegebruik. In plaats van hun gedrag aan te passen (apps van je telefoon, niet reageren op pushmeldingen, je telefoon vaker gewoon wegleggen, met andere woorden je niet laten leiden door een apparaat) gaan mensen een nieuwe telefoon aanschaffen die eigenlijk niets kan.
Is een beetje alsof je een auto koopt die maximaal 35 km/u kan, omdat je je niet kunt beheersen om met 120 km/u door de bebouwde kom te rijden. Het probleem (je foutieve impulsieve gedrag) wordt op deze manier niet opgelost, maar gewoon verstopt, en je moet er ook nog een nieuwe telefoon voor kopen.
Maarten Kools, Amsterdam
Abeltje, wil je nog even op het potje voordat we weggaan?’ ‘Nee’, zegt de bijna blote kleinzoon van 84 centimeter. ‘De planten in de tuin hebben water nodig’, zegt zijn moeder dan maar. Zonder bedenkingen loopt meneertje de tuin in en bewatert met losse handjes het gazon. Dit is geen pleidooi voor wildplassen en het watertekort in deze zomer gaan we er ook niet mee oplossen. Maar hoe fijn zou het zijn als we allemaal wat vaker zonder aarzeling iets goeds zouden doen als ons dat wordt gevraagd.
Paula Breeman, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant