Hoewel het reglement heel helder kan zijn, blijft er altijd sprake van subjectieve interpretatie bij de handhaving ervan. Daarom is de kwaliteit van de wedstrijdleiding een terugkerend punt van discussie binnen de sport – soms terecht, maar vaker onterecht. Sommige volgers van de sport beweren dat de schorsing van Derek Warwick als steward voorafgaand aan het raceweekend in Canada verband houdt met het feit dat we ruim vijf uur moesten wachten op de definitieve uitslag van de race. Dan wordt echter correlatie met causaliteit verward. Warwick werd op het laatste moment geschorst omdat hij een interview had gegeven aan een gokwebsite, waarin hij onder andere sprak over het incident tussen George Russell en Max Verstappen tijdens de Grand Prix van Spanje.
Tijdens het Canadese F1-weekend nam Enrique Bernoldi via een videoverbinding vanuit het FIA Remote Operations Centre in Genève de honneurs waar in het stewards-panel. Hoewel dit niet ideaal was, functioneerde het proces naar behoren. De belangrijkste oorzaak van het lange wachten op de uiteindelijke uitslag lag vooral in het feit dat Red Bull niet direct na het vallen van de vlag een protest indiende tegen George Russell. Bovendien moesten de stewards meerdere situaties beoordelen: niet alleen het incident tussen de McLarens dat leidde tot de late safety car, maar ook meerdere overtredingen tijdens de neutralisatie van de race, die door de wedstrijdleiding waren gesignaleerd. We hebben hier dus te maken met twee afzonderlijke kwesties – waarvan er één eenvoudiger is op te lossen dan de ander.
Sinds 2010 telt elk GP-weekend vier stewards, waaronder verplicht één voormalig F1-coureur. Deze aanpak werd ingevoerd door toenmalig FIA-president Jean Todt, nadat coureurs klaagden over een gebrek aan consistentie en onvoldoende begrip van racesituaties. Overigens waren bij de GP van Canada vijf stewards werkzaam. De FIA experimenteert dit jaar namelijk bij zes Grands Prix met een panel van vijf sportcommissarissen. Het gaat hier om races waarbij de werklast voor de stewards bovengemiddeld hoog wordt geacht. Eerder dit jaar was er ook een extra steward in Australië en China. En later in het seizoen krijgen de stewards nog een extra paar ogen en handen in Singapore, Mexico en Brazilië.
De stewards, ook de oud-coureurs, zijn altijd vrijwilligers. Zij ontvangen geen salaris – alleen hun onkosten worden vergoed, en dan nog bescheiden. De tijd van luxueuze tripjes onder Max Mosley ligt ver achter ons. In dat licht is het begrijpelijk dat een vrijwilliger tegen een forse betaling een interview geeft. Maar gezien de gevoelige politieke sfeer voorafgaand aan de GP van Canada – met Red Bull dat bezorgd was over Verstappens strafpunten – werd het interview slecht ontvangen.
Foto door: Sam Bloxham / Motorsport Images
Een voorgestelde oplossing, ook vanuit de rijders zelf, is het aanstellen van fulltime stewards die betaald worden voor hun werk. Dat zou beschuldigingen van partijdigheid of corruptie – vooral afkomstig van het online publiek – niet wegnemen, maar het zou het vertrouwen onder teams en aandeelhouders versterken. En daar draait het uiteindelijk om.
De vraag is alleen: wie betaalt deze salarissen? FIA-president Mohammed Ben Sulayem heeft herhaaldelijk benadrukt dat officials niet zomaar 'op bestelling beschikbaar' zijn, zoals een televisie bij een webwinkel. Hij startte wel initiatieven om online intimidatie van officials tegen te gaan en introduceerde een opleidingstraject voor toekomstige stewards en wedstrijdleiders. Maar toen vorig jaar het idee van betaalde stewards werd besproken, gaf Ben Sulayem aan dat de FIA dit financieel niet kon dragen. Als de rijders dat belangrijk vonden, mogen zij de kosten zelf dekken. Bovendien hanteert de FIA bij vragen over beslissingen het standaardantwoord dat stewards “onafhankelijk van de FIA” opereren – en dus geen commentaar geven. Hoewel betaalde stewards een duidelijke verbetering kunnen zijn, is de weg ernaartoe erg lastig zolang stakeholders niet bereid zijn om hierin te investeren.
Wat wél eenvoudiger is aan te pakken, zijn situaties waarbij de race-uitslag uren na de finish onzeker blijft. Dat kan worden verbeterd door flexibeler om te gaan met de volgorde waarin incidenten beoordeeld worden.
Foto door: James Sutton / Motorsport Images via Getty Images
Het is logisch, sportief én commercieel verstandiger om prioriteit te geven aan incidenten die een directe invloed hebben op de race-uitslag. Dat een uitslag pas vele uren later definitief is, schaadt de geloofwaardigheid van de sport. In dit geval zou het betekenen dat teammanagers en coureurs misschien langer moeten wachten op hun beurt bij de stewards. Maar dat is een redelijke opoffering in het belang van het grotere geheel.
Ook het herzien van de hoogte van het protestbedrag – nu 2.000 euro – is het overwegen waard. Voor een F1-team is dit slechts een formaliteit, zelfs binnen het budgetplafond. Het protest van Red Bull was weinig overtuigend. Het team beschouwde het gedrag van Russell achter de safety car als provocatief, in de hoop dat Verstappen zich zou laten verleiden tot een strafbare manoeuvre.
Dit laat zien hoe belangrijk het is om voorzichtig om te gaan met beeldmateriaal van onboardcamera's. Wat overtuigend bewijs lijkt, is vaak slechts bevestiging van een reeds gevormde mening. Mercedes kon eenvoudig met data aantonen dat Russell zich keurig aan de delta-regels hield en geen afwijkend rem- of acceleratiegedrag vertoonde. Het bleek de safety car zelf te zijn die onregelmatig versnelde en afremde – zichtbaar op de beelden, maar vatbaar voor interpretatie.
Ironisch genoeg verklaarde FIA-sportdirecteur Tim Malyon later dat race control het vermeende ‘brake test incident’ nooit aan de stewards had voorgelegd. De reden? Zij konden via realtime data direct zien dat er geen sprake was van een overtreding. Een praktische suggestie om het proces te verbeteren is dan ook: verspil de tijd van stewards niet met protesten die eenvoudig met data af te handelen zijn.
Source: Motorsport