is columnist voor de Volkskrant.
Ingrid Coenradie, tot voor kort staatssecretaris van Justitie en Veiligheid voor de PVV, is aan het daten. In de landelijke politiek wil ze verder, ze is een ‘doener’, ze is nog niet klaar. Daarom zoekt ze een nieuwe partij, want met de PVV is het over. ‘Die banden zijn doorgeknipt’, benoemt ze nog maar eens als ik ernaar vraag.
Ze zit op een barkruk bij Ton’s Muziekcafé in Rijswijk. De plaatselijke VVD organiseert een ‘politiek café’ met Coenradie als gast. Honderduit vertelt ze over haar afschuwelijke Haagse ex met wie ze niets meer te maken wil hebben: PVV-leider Geert Wilders. Erover praten, dat is een ‘stukje rouwverwerking’.
En dus doet ze in Rijswijk nog eens haar verhaal over de val van het kabinet, ongeveer zoals ze eerder deed op de landelijke televisie bij Eva Jinek. De 37-jarige staatssecretaris was op dinsdag 3 juni aan het hardlopen, een momentje voor zichzelf op een drukke dag. Ineens appte haar politiek assistent: ‘Het is gevallen.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Coenradie en Wilders hadden elkaar toen al een tijd niet meer gesproken, na een hoogoplopende ruzie over het gevangeniswezen. Vanwege het cellentekort wilde Coenradie gevangenen eerder vrijlaten. Wilders wilde er juist acht op één cel. Maar toch: toen het kabinet viel, belde hij haar niet eens.
Wat een onbeschofte vent, griezelt het publiek. ‘Raar en emotioneel ja’, beaamt Coenradie. Ze was ‘ontdaan’ en ‘intens verdrietig’, vooral toen bleek dat ze niet eens demissionair verder mocht, hoewel ze dat ‘actief’ aanbood in het Catshuis. Zo van: ‘Jongens, jullie zitten straks met een lege werkkamer met veel dossiers.’
Maar de andere regeringspartijen wilden geen PVV-bewindspersoon meer, al steekt Coenradie solide af tegen haar partijgenoten. Zeggen dat je breekt met Wilders, dat maakt een scheiding nog niet gelijk officieel.
Het kabinet-Schoof betekende een doorbraak voor Coenradie. Tot vorig jaar was ze als fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam landelijk vrij onbekend. Lang geleden was ze als jonge vrouw actief bij de VVD. En dus is de vraag in Rijswijk: zou ze kiezen voor JA21 of misschien NSC, of komt ze weer terug bij de VVD?
De Rijswijkse VVD blijkt een sympathiek geheel van witte wijn met ijs en ons kent ons. Begin over voormalig VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff, die deze week met zijn denktank voor het ‘milde midden’ de aanval opende op populisme, en je krijgt gespeeld verbaasde reacties: ‘Ik moet mijn huiswerk nog even doen.’
Dat Coenradie hier aanschuift, betekent op zichzelf niets, zo gaat het verhaal. De afspraak is gemaakt voor de val van het kabinet. In Rijswijk zijn in korte tijd drie vrouwen door hun partner vermoord. Als staatssecretaris zette Coenradie zich in voor slachtoffers van huiselijk en seksueel geweld.
Lokale VVD’ers zien haar als ‘open’, ‘eerlijk’ en ‘benaderbaar’. ‘Doen wat je zegt.’ ‘Ze geeft eerlijk toe dat het heel verdrietig is geweest.’ ‘Recht voor z’n raap en dat kunnen we van Yesilgöz niet zeggen.’ Dilan Yesilgöz is de VVD-partijleider.
Jordy Loof, VVD-fractievoorzitter in Rijswijk, hoort bij Coenradie ‘alleen VVD-taal’. Op de vraag wanneer ze een keuze zal maken, gaat ze sneller praten en in haar handen wrijven. Het is niet makkelijk om een politieke vrijgezel te zijn.
‘Wanneer ze er klaar voor is’, schiet een VVD-mevrouw te hulp. ‘Wanneer ik er klaar voor ben’, grijpt Coenradie aan. Dit wil ze wel kwijt, zonder een partij te noemen: ‘Ik ben in gesprek.’
In het publiek zit een PVV’er, lid van Provinciale Staten. Coenradie is een ‘toppoliticus’, zegt hij als ik na afloop met hem praat, maar ze geeft wel een ‘kijkje in de keuken’. Want zijn eigen mensen bellen of sowieso met ze praten, dat doet Wilders niet graag.
Voor de meeste gekozenen is er alleen bij verkiezingen ruimte voor een klein ‘onderonsje’ met de leider. Verder verloopt de interne communicatie bij de PVV vooral ‘in groepen’, trapsgewijs en efficiënt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant