Mocht onze wereld ooit vergaan, bijvoorbeeld omdat er een atoombom van oost naar west vliegt, of juist van west naar oost, dan is het een geruststellende gedachte dat er op een bepaald moment in de toekomst iets of iemand de nog nasmeulende resten van onze oude beschaving overziet en vervolgens besluit daar een Blokker te heropenen.
Want dat de Blokker onverwoestbaar is, hardnekkiger nog dan onkruid, werd afgelopen woensdag duidelijk toen de winkelketen waar al sinds 1984 niemand meer echt op zit te wachten, haar 31ste faillissement ongedaan maakte door voor de 32ste maal een feestelijke heropening te organiseren.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Volkskrant-verslaggevers Fleur de Weerd en Erkan Goenee, die een heropend filiaal bezochten in het overdekte winkelcentrum de Aarhof in Alphen aan den Rijn (en daar onder anderen spraken met Joop (73) en Diny (76) Boxma, die diezelfde ochtend lang in de rij hadden gestaan om een mintgroene uitzet voor hun zoon te kopen), schreven dat er in de nieuwe Blokkers eigenlijk niets veranderd is ten opzichte van de winkels die in november nog genadeloos ten onder gingen. Behalve dan een kleine verbreding van de gangpaden, om het clientèle met rollators wat tegemoet te komen.
Hoewel het mij zakelijk lichtelijk onverstandig lijkt om je voortbestaan op te hangen aan een doelgroep die over tien jaar waarschijnlijk overleden is, vond ik het toch zalvend om te lezen dat Blokker kiest voor de tactiek van de onveranderlijkheid. Dat komt vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat ergens halverwege het schap met huishoudelijke apparaten en de pfas-vrije pannen de ware Nederlandse volksaard zich openbaart.
Want wat zegt het over een volk als een winkel, die eind 19de eeuw werd opgericht door Jacob en Saapke uit Hoorn en vanwege het brede aanbod aan stofzuigerzakken in iedere laag van de samenleving wordt gevierd als oer-Hollands-symbool voor kwaliteit en degelijkheid – van gewoon normaal doen –, al decennialang geen enkele Nederlandse klant meer trok vanwege de opkomst van Chinese webshops, totdat de toko vorig jaar failliet ging en de Nederlanders opeens wel weer in rijen dik voor de deur stonden om te profiteren van de opheffingskortingen tot wel 70 procent?
Dat zegt veel over een volk.
Sterker nog, doordat alles achter de schermen al jaren zo moeizaam verloopt, terwijl de weinige trouwe klanten zoals Joop en Diny Boxma daar ondertussen niets van merken, zou je de keten zelfs kunnen omschrijven als de stenen variant van sprezzatura.
Dat is een 16de-eeuwse term die slaat op de kunst om het moeilijke moeiteloos te laten lijken. Dus een ober die fluitend rondzwiert over een stampvol terras in de lentezon, heeft sprezzatura, net als die perfect gesoigneerde Italiaan die door Florence paradeert zonder dat zijn witte Gucci-loafers vies worden.
Ook Femke Bol, die op de laatste meters bijna achteloos al haar concurrenten voorbijsprint, heeft sprezzatura, evenals het werk Rembrandt van Rijn en Diego Velázquez, en dus het heropende Blokker-filiaal in winkelcentrum de Aarhof.
Sprezzatura staat voor het openlijk negeren van stress en conflict. Het is de viering van de ontspanning in een wereld die overspannen is en precies daarom is ze zo broodnodig anno 2025. Achter de schermen kan alles ten onder gaan aan ego’s, knallende ruzies, nieuwe technologieën en die meedogenloos voortschrijdende tijd, maar dat Joop en Diny Boxma ondertussen een fysieke plek hebben waar ze hun mintgroene broodrooster zonder poespas kunnen aanschaffen, ook dat is best belangrijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant