Niet alles werkt in ‘28 Years Later’, het tweede vervolg op zombieklassieker ‘28 Days Later’. Maar dat hoeft ook niet in een film die zo experimenteel en onvoorspelbaar is.
Hoog op lijstjes met onvergetelijke openingsscènes staat steevast Cillian Murphy die door een verlaten Londen dwaalt in de moderne zombieklassieker 28 Days Later (2002). Ja, iedereen die de film heeft gezien kent nog de door een ‘razernij’-virus besmette zombies, die nu eens niet traag op hun doel af kuierden maar gierend van gekte uit alle hoeken en gaten kwamen gerénd.
Ook de wijze waarop regisseur Danny Boyle (destijds al enige tijd doorgebroken met Trainspotting) en scenarist Alex Garland de naweeën van de zombieapocalyps schetsten, gefilmd met zo’n vroege grofkorrelige digitale videocamera, creëerde een diep gevoel van onbehagen. Toen in 2020 de straten leegstroomden na het uitbreken van de coronapandemie, bleek de scène zelfs visionair.
Met dit tweede, op zichzelf staande vervolg tonen Boyle en Garland (laatstgenoemde is met als Ex Machina, Annihilation en Civil War nu zelf ook gerenommeerd filmer) een gezonde dosis zelfverzekerdheid door doodleuk wéér met zo’n zeldzaam goede aftrap op de proppen te komen. In een flashback naar de eerste dagen van de virusuitbraak zit een groep kinderen huilend in een beduimeld kamertje voor een tv waarop videobandopname van nota bene de Teletubbies is te zien. Af en toe wordt daar door een panikerende ouder een kind bijgezet. In de verte loeit een alarm. Dan breken de geïnfecteerden door de deur: dikke klodders bloed druipen over het groene landschap op het tv-scherm.
28 jaar later verplaatst 28 Years Later naar een eiland voor de kust van een verder volledig in quarantaine geplaatst Engeland, waar een groep overlevenden een vriendelijke agrarische gemeenschap heeft gebouwd. Het enige pad naar het vasteland wordt goed bewaakt en is alleen begaanbaar tijdens eb. Terwijl zijn moeder Isla (Jodie Comer) met wanen op bed ligt, krijgt de 12-jarige Spike (Alfie Williams) van vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) zijn rite de passage: hij mag met pijl en boog mee op zombiejacht aan de overkant van het water.
Nog meer dan in de eerste film zoeken Boyle en Garland het experiment. Zeker tijdens de eerste stappen van vader en zoon buiten de veilige marges van hun eiland gebruiken ze meer de techniek van videokunst dan conventionele cinema: een wilde, expressionistische collage van marcherende soldaten en rood nachtkijkerbeeld.
Werkelijk doodeng is het terugkerende gebruik van het anti-oorlogsgedicht Boots van Rudyard Kipling, waarvan de eerste ijzingwekkende spokenword-opname uit 1915 hier verder is uitgewerkt tot een onder de huid kruipend nachtmerriemantra. Boots-boots-boots-boots moving up and down again. Het cultpotentieel is groot.
Niet alles werkt in het soms ronduit mallotige 28 Years Later, maar dat hoeft ook niet. Een film die zo dwars is en onvoorspelbaar, met op het hoogtepunt een even kolderiek als waarachtig intiem moment waarop het personage van Comer een zombie assisteert bij haar bevalling, zal door liefhebbers van het genre moeiteloos worden omarmd.
Horror
★★★★☆
Regie Danny Boyle
Met Jodie Comer, Alfie Williams, Aaron Taylor-Johnson, Ralph Fiennes, Jack O’Connell
115 min., in 114 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant