Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. In Luka liet Suzanne Vega een jongen over zijn misbruik vertellen, maar eigenlijk ging het over haarzelf.
My name is Luka
I live on the second floor
- Luka, Suzanne Vega (1987)
Toen Edgardo Vega Yunqué in 2008 overleed, publiceerde The New York Times een necrologie over deze schrijver van Puerto Ricaanse afkomst. Een van de sprekers in het verhaal was zijn stiefdochter, Suzanne Vega, die als zangeres haar grootste hit had met Luka.
Onder de auteursnaam Ed Vega schreef haar stiefvader een boek dat vooral opviel door zijn titel: No Matter How Much You Promise to Cook or Pay the Rent You Blew It Cauze Bill Bailey Ain’t Never Coming Home Again. Ed Vega heette ‘een ingewikkelde man’ te zijn, een ruziezoeker. Suzanne liet optekenen dat het er thuis ‘stormachtig’ aan toe kon gaan. ‘Wat hem tot een groot schrijver maakte, maakte hem ook gevaarlijk’, zei ze.
Het was allesbehalve modieus om je begin jaren tachtig als een folkzangeres te afficheren, zoals zij deed. De hoogtijdagen van de folkscene in Greenwich Village, met Bob Dylan, Joan Baez en Phil Ochs, lagen in de eerste helft van de jaren zestig. Suzanne Vega wilde niks weten van harde of elektronische muziek. Ze luisterde naar oude folkartiesten als Odetta, Dylan, Leonard Cohen en Janis Ian.
Beetje bij beetje bloeide in Greenwich Village een nieuwe generatie folkartiesten op, met eigen clubs, magazines en platenlabels. Vega was de eerste van deze ‘Fast Folk’-beweging die een contract kreeg bij een grote platenmaatschappij. Ze viel op door haar bijzondere gitaarspel, korte kapsel en de voor die tijd atypische manier van tekstschrijven.
In David Browne’s Talkin’ Greenwich Village - The Heady Rise and Slow Fall America’s Bohemian Capital legt ze uit dat ze vooral niet autobiografisch wilde schrijven, maar een ander personage het verhaal liet vertellen. ‘Ik ontwikkelde een gecodeerde manier van schrijven en daar voelde ik me heel comfortabel bij.’
Na het onverwachte succes van haar debuutalbum Suzanne Vega verscheen er een geslaagd vervolg, Solitude Standing. Opvallend waren de aanstekelijke folk-rap van Tom’s Dinner en de eerste single, Luka, met een weinig folky, jaren tachtig, synthesizer-achtige sound. Het werkte: Luka werd een wereldhit.
Dat het nummer over kindermisbruik ging, werd snel duidelijk. Vega vertelde geïnspireerd te zijn door een groep kinderen die ze voor haar New Yorkse appartement zag spelen. Eén van hen heette Luka. ‘Ik heb zijn naam en gezicht altijd onthouden.’
Veel later, dertien jaar nadat Ed Vega was overleden, gaf ze prijs dat zijzelf Luka was. Ze had haar eigen misbruik gefictionaliseerd door het verhaal door een jongen te laten vertellen. In de Your Hometown Podcast van documentairemaker Kevin Burke zei ze in 2021 dat ze, net als haar drie stiefbroers en -zussen, heel erg geleden had onder de gewelddadige terreur van haar stiefvader.
Nadat Luka was uitgekomen, was ze dan ook doodsbang geweest voor zijn reactie. Die kwam er. Hij vond dat in het nummer door de beat een ‘lelijk onderwerp te glamoureus’ werd gepresenteerd. ‘Maar na een jaar vroeg hij me opeens: het gaat over jou hè? En toen zei ik ja. Verder zijn we in de conversatie nooit gekomen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant