Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Er zijn twee dingen die ik doorgaans liever vermijd: gezichtsverlies en gevangenisstraf. Beide zijn nu een optie. Ik ben naakt en omringd door louter naakte vrouwen.
Dat zit zo: ik zit in het Turks stoombad van de sauna. Al even lag ik te stomen toen bleek dat er een ‘scrubsessie’ zou plaatsvinden. De scrubmeester (ik noem het zo en ik vind het een goede naam) liet me weten dat er nog plek was, mocht ik willen. Het was een vrouw van eind vijftig in een poloshirt en ze gaf me een borrelglaasje met een lichtbruine, poederachtige substantie. Het is, vertelt ze nu iedereen zit, fijn zaagsel van dennenhout gemengd met lavendelolie en nog iets. De bedoeling is dat we onszelf ermee insmeren. Dat doe ik. ‘Zoals je merkt, schuimt het wat’, zegt ze. Het schuimt inderdaad wat.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ondertussen probeer ik, als ik mijn lijf beweeg, niet al te plotselinge bewegingen te maken. Mijn huid heeft de neiging zich een beetje vast te zuigen aan het gladde, vochtige marmer. Als je jezelf te plots opricht of gaat verzitten, kan dat zich vertalen in een flatsig scheetgeluid. Onwenselijk. Temeer omdat ik de enige man in het gezelschap ben en daardoor toch een bepaalde verantwoordelijkheid en druk ervaar.
Dat brengt me op het volgende probleem. ‘Vraag gerust degene naast je even om je rug in te smeren’, zegt de scrubmeester. Het zicht in het stoombad is slecht, maar vlak naast me ontwaar ik een vrouw van een jaar of vijf jonger dan ik. Ze heeft een prachtig lijf.
Ik wil best gescrubd worden door deze vrouw. En als we dan toch bezig zijn, kan ik haar die wederdienst ook wel bewijzen – zo ben ik dan ook wel weer. Alleen, hoe? Eén ding is zeker: niet zomaar beginnen met scrubben van iemands rug zonder het te vragen, want gevangenisstraf. Maar als je het dan aanbiedt, dan ook niet te gretig: ‘Hé, zal ik even lekker dat mooie ruggetje van je scrubben?’ Want ook dan: gevangenisstraf. Maar het heel beleefd vragen en dan ‘no, I don’t want no scrub’ als antwoord krijgen: gezichtsverlies. Dus dan maar geen gescrubde rug.
De scrubmeester zegt nogmaals: ‘Vraag gerust je buur om je rug even te doen.’ Het is goed met je, ik ga hier geen onverantwoorde risico’s lopen. Mij pakken ze niet.
Dan klinkt links van me, uit de dichte mist, een stem. ‘Nou, zal ik jouw rug dan maar even doen?’ De stem is afkomstig van een gezette vrouw die mijn moeder had kunnen zijn. Perfect. Even later zijn onze beider ruggen gladder dan wilde zijde. De rug van de knappe vrouw blijft ongescrubd. Dit is een uitstekende les. Voor wie precies, daar ben ik nog niet helemaal uit.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant