Het Amsterdamse theatergezelschap ITA heeft roerige tijden achter de rug, maar komt met groepstherapiesessie Tijd voor geluk weer tot zichzelf.
schrijft voor de Volkskrant over toneel en musical.
Eline Arbo, artistiek leider van Internationaal Theater Amsterdam, bedacht dat het misschien een goed idee zou zijn het seizoen af te sluiten met een grote, min of meer uitbundige voorstelling, die vooral moest gaan over verbinding.
Het Amsterdamse stadsgezelschap heeft roerige tijden achter de rug, de voormalige directeur en een aantal acteurs zijn vertrokken, er moet weer worden opgebouwd.
Tijd voor loutering dus, en daarvoor koos Arbo het toneelstuk Tijd voor geluk van de Noorse schrijver Arne Lygre. Een origineel, maar ook onbestemd stuk over een groepje mensen dat elkaar toevallig ontmoet op en rond een bankje bij de rivier. Middelpunt zijn een moeder en haar zoon en dochter.
Die zoon heet Aksle, hij woont samen met zijn vriend David en is in wezen de hoofdpersoon: hij wil weg, om een ander te worden. Of misschien wel om eindelijk zichzelf te worden. De andere passanten zijn onder meer een weduwe, een stel dat net uit elkaar is en ruziemaakt, kinderen die hun moeder hebben verloren. Ze helpen elkaar, zoeken elkaar op en gaan weer huns weegs.
In het tweede deel past Lygre een slimme truc toe door de rollen om te draaien – hoe dat zit is te ingewikkeld om in kort bestek uit te leggen, maar Aksle wordt dan ineens David, en zorgt voor verrassende wendingen.
Tijd voor geluk lijkt wat de artificiële taal betreft een beetje op het werk van die andere Noorse schrijver Jon Fosse, een taal die vaak uitgebeend teksttoneel oplevert. ITA heeft echter het goede idee gehad de regie over te laten aan Bianca van der Schoot van het performance-duo Boogaerdt/Van der Schoot. Zij pakt qua spelregie genadeloos vervreemdend uit door alle acteurs op volle sterkte in de overdrive te laten spelen.
Met name Marieke Heebink als de moeder raast als een wervelwind door haar tekst, in tal van gemoedsstemmingen, maar ook Ilke Paddenburg als haar dochter is al even fenomenaal. Rustpunt en bijna ontroerend in zijn eerlijkheid en eenzaamheid is Minne Koole die zoon Aksle (en dus David) speelt. Een toonbeeld van bescheiden acteren.
Alle spelers zijn gekleed in smetteloos wit, er wordt in groepsverband volop blokfluit gespeeld, Thijs van Vuure componeerde weemoedige muziek. In wezen is Tijd voor geluk één grote groepstherapiesessie, zowel voor de toneelpersonages, als ook voor het ITA-ensemble zelf. Aan het eind komen bijna alle medewerkers van ITA op, en samen zingen ze Robbie Wiliams’ Angel. Loutering door verbondenheid, dat is het.
Theater
★★★★☆
Door Internationaal Theater Amsterdam, idee en concept Eline Arbo, muziek Thijs van Vuure, regie Bianca van der Schoot.
12/6 ITA; daar ook nog van 11/9 t/m 28/9.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant