is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De grote sport ontbrak om het weekeinde weg te leiden van de beklemming van oorlogen en ander verderf. We kunnen alleen nog bidden, hopen of duimen dat het verstand van dictators, despoten en wannabe-alleenheersers terugkeert. Al is het al te laat voor duizenden onschuldige slachtoffers, die als kansloze pionnen zijn weggevaagd op het speelbord van het wereldtoneel.
Een injectie van onnavolgbare sport was welkom geweest. Maar nee, zelfs de sport hield de adem in. Het was zo’n weekeinde waarvan er nog maar weinig zijn, omdat de trein van de topsport meestal onherroepelijk doordendert over het brede spoor van de entertainmentindustrie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het Critérium du Dauphiné, beter bekend als Dauphiné Libéré, is een mooie koers door prachtig landschap, maar niet meer dan een trainingstocht voor de Ronde van Frankrijk. Tadej Pogacar is in vorm. Dat u het weet. Het EK voor Jong Oranje is vooral groot gemaakt op Ziggo. Wie ergens uitzendrechten van heeft, bakt een taart, al zit onder de zoetigheid een luchtbel.
Supporters met malle hoedjes in de studio slikten, toen het al favoriet verklaarde Jong Oranje in de eerste wedstrijd met de verkeerde opstelling begon en maar net 2-2 speelde tegen Finland. Als Jong Oranje het toernooi alsnog wint, is dat fijn, maar wat werkelijk telt, is welke spelers uit de selectie van Michael Reiziger straks van waarde zijn voor het echte Nederlands elftal.
Ook was daar een traditioneel grastoernooi in Rosmalen. Setjes proefdraaien voor Wimbledon. En het eerste WK voor clubs in de Verenigde Staten is vooral de ejaculatie van Fifa-voorzitter Gianni Infantilo, een bakvis die de godganse dag foto’s van hemzelf post met bekende voetballers of oud-voetballers. Met dictators poseert hij ook gaarne.
Stop. Stond daar Infantilo? Dat is een woordspeling. Infantino heet de man. Zo’n flauwheid mag niet in de Volkskrant. Althans, dat mocht niet van Joep Verdonck, een van mijn eerste leermeesters na de entree in 1997 bij deze krant. Joep is vorige week tot ons aller verdriet overleden, nadat hij al een tijd ziek was.
Joep vormde bij de sportredactie een voor mij onvergetelijk duo met Poul Annema. Annema was als de motiverende trainer van een team vol eigenwijze donders. Verdonck was zijn zachtmoedige, loyale assistent. Hij liet je groeien, overlegde, schonk vertrouwen, bleef rustig, luisterde en was gevat. ‘Zo maar doen’, zei hij, als een stuk klaar was voor publicatie.
Nooit zal ik vergeten hoe hij reageerde na de geboorte van onze zoon David, op vrijdag 6 maart 1998, om 4.30 uur. Ik was een half jaar bij de krant, nog wat onzeker in de grote wereld van de Volkskrant met zijn ego’s en intellectuele brille. Het iets te kleine mannetje diende zich een dag of tien eerder aan dan verwacht. Ik zou een opening zaterdag tikken, over zaakwaarnemers. Het was te vroeg om Verdonck te bellen. Hoe ging ik hem dat vertellen, dat het emotioneel onmogelijk was om te schrijven? Zo geruststellend hoe hij dat oploste, met humor en de mededeling dat op een of andere plank nog wel een verhaal moest liggen.
Egoloos, vakkundig en betrouwbaar, schreef de krant in een overlijdensbericht. Kom daar nog eens om, in deze krankzinnige wereld.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns