Van 11 t/m 29 juni beleef je de 78ste editie van het Holland Festival: drie weken lang grensverleggende podiumkunsten van over de hele wereld. Muziek, dans, theater, opera, beeldende kunst, film – en alles daartussenin, van makers die je anders niet in Nederland zou zien.
(Dans, Duitsland, 237 minuten)
Lichamen, objecten en geluiden raken met elkaar verstrengeld in deze paradoxale zoektocht naar identiteit die fluïde wordt wanneer een relatief nieuwe groep op zoek moet naar de opvolger van hun oorspronkelijke leider, omdat hun tussentijdse leider twijfelt over haar leiderschapskwaliteiten. Een personeelsadvertentie voor de nieuwe leider die opeens vraagt om ‘besluitvaardigheid’, ‘daadkracht’ en ‘charisma’ leidt tot een perpetuum mobile van oneindige aarzeling. Aarzeling over zelfbeeld, koers, nut, en aarzeling over twijfel in het algemeen.
(Slampoetry, Nederland, 3 minuten 52 seconden)
Intieme hommage aan het krankzinnig eenzijdige, populistische talkshowaanbod op de Nederlandse televisie en de invloed ervan op het nationale gemoed.
(Opera, Turkije, 130 minuten)
Prinses Dilaz vervloekt de minnaar die haar verlaten heeft en bezweert – na een weekje overleg – om (in ieder geval voorlopig) nooit meer bij hem terug te keren. In een sensueel onderzoek naar een herinterpretatie van het ego richt ze haar wrok uiteindelijk op de opvallend snel afgevallen polyglot Franz. Deze waarschuwt de prinses dat haar gedrag niet zonder gevolgen zal blijven. Een kloeke verbeelding over de strijd tegen gezichtsverlies in een balanceeract die auditief het uiterste van de luisteraar vraagt.
(Theater, Italië, doorlopend programma)
Marathonestafettemonoloog waarin 37 acteurs 24 uur per dag een interpretatie doen van Rob Oudkerk en zijn onuitputtelijke zucht naar aandacht, dit keer voor een standpunt dat slechts een handvol mastodonten interesseert en waarbij voorbij wordt gegaan aan de wens van bijna 90 procent van de leden voor een fusiepartij. Wie Oudkerks werk kent, herkent zijn bewegingen in het broze lichaam van Ad Melkert. Voor wie hem niet kent, ontvouwt zich via Gianni Spekman dan wel Gerdi Verbeet een voorstelling waarin het geheugen van de dans en de ongrijpbaarheid van tijd centraal staan. Wat is imitatie, wat is origineel? Een uniek en spannend kleurpalet.
(Kindertheater, Nederland, 127 minuten)
Caroline, Dilan en Nicolien hebben ruzie. Maar ruzie is kinderachtig. En dus verzinnen ze een oplossing. Delen. Want waarom zou je niet delen als er genoeg is voor iedereen? Dilan krijgt asielprocedure en vreemdelingen (IND), Asielnoodmaatregelenwet, vreemdelingendetentie, grenstoezicht en strafbaarstelling niet meewerken aan terugkeer. Maar Nicolien dan? Nicolien mag migratie, Dienst Terugkeer en Vertrek, internationale afspraken met herkomstlanden en EU-migratie. Caroline is ook blij. Zij krijgt COA en opvangbeleid, gemeentelijke huisvesting, Oekraïners, tweestatusstelsel (gezinshereniging), Spreidingswet, afschaffen taakstelling én ook nog voorrang statushouders! Super. Zo is iets delen met vreemde mensen die je eigenlijk niks gunt wél leuk. Goed gedaan, meiden!
(Mime, Nederland, 247 minuten)
In een bijzondere zaalopstelling met theeceremonies zoeken twee mannen van middelbare leeftijd in een aaneenschakeling van beweging tevergeefs naar woorden voor de krankzinnige tijd waarin ze leven. Terwijl ze op zoek zijn naar de uitgang van een glazen kist, worden ze geconfronteerd met ministers en media die het verdommen om racistische eigenrichting van ‘bezorgde burgers’ te benoemen, de VS die in sneltreinvaart op een burgeroorlog afstevenen, en Thomas van Groningen. Als ze denken te kunnen ontsnappen via een trap achter de bank (en daarna ogenschijnlijk een lift) valt Israël Iran aan en lijken de muren ‘letterlijk’ steeds dichter op hen af te komen, hoe hard ze deze ook proberen weg te duwen. Een beklemmende voorstelling op het snijvlak van mondiale waanzin en oprukkend fascisme, waarin storytelling en performance een intieme dialoog vormen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns