is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Op de dag waarop politieke geschiedenis werd geschreven – met overweldigende meerderheid van stemmen is een historische fusie beklonken tussen de erfgoeddragers van de sociaaldemocratie en de vaandeldragers van groen-progressieve politiek – pendelde Rob Oudkerk tussen radio en tv. Op diverse plekken mocht hij komen vertellen hoe jammerlijk hij de samensmelting vindt, hij had het er maar druk mee.
Eigenlijk vertegenwoordigt hij voornamelijk zichzelf en z’n eigen getroebleerde geweten, zo blijkt uit de uitslag, want negen op de tien leden zijn vóór. Ridder te voet, zijn verzet heeft geen relevantie meer, journalistiek niet, politiek niet, materieel niet. Maar dat hinderde niet in het schemergebied tussen vertier en halfzachte informatie waarin een onrustbarend aantal praatprogramma’s zich bevindt.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat is de echte kloof die door het land loopt: de echte wereld wordt doorkliefd door de Hilversumse half-informatie die op de late avond bij kijkers naar binnen wordt gelepeld onder de noemer ‘het gesprek van de dag’. Over smeulende verzetshaarden in progressieve kring, gruwelijke tegenstellingen tussen Randstedelingen en iedereen daarbuiten, en de stoet aan problemen die opgelost zullen worden als de grenzen dichtgaan.
In de echte wereld blijken dichte grenzen ongeveer nul problemen op te lossen en een hoop nieuwe te creëren (de Rekenkamer heeft het onlangs nog mooi voorgerekend), bestaat de loopgraaf die stad van platteland zou scheiden alleen in de verhitte fantasie van een paar BBB-marketeers (het Sociaal en Cultureel Planbureau doet daar fraai langlopend onderzoek naar), en bleek de verzetshaard in progressieve kring nul divisies te hebben.
Dat laatste wist iedereen die een tijdje de fusiepartijen had geobserveerd, een beetje had rondgevraagd, gewoon een fatsoenlijke krant las, of zijn vinger buiten een televisiestudio in de lucht had gestoken en had gevoeld: de tijden, ze veranderen.
Het verhaal van de linkse samenwerking is decennialang een verhaal geweest van omgevallen kopjes koffie, nooit geconsumeerde liefde, na-ijver in eigen kring en hooglopende ruzies over de vraag of andermans links wel links genoeg is. Dat is jammer en niet slim in een land waarin kiezers overwegend naar rechts-conservatief neigen, toch kon de echte toenadering pas beginnen toen de PvdA in de lange donkere jaren na Rutte II zo uitgeteld in de touwen lag, dat ze voor GroenLinks een niet-bedreigende gesprekspartner werd.
Tel daarbij op de lef die Lilianne Ploumen (toen nog PvdA) en Jesse Klaver (toen nog GroenLinks) in 2021 toonden door hardop uit te spreken dat samengaan de weg vooruit was; ook zij hadden de vinger in de lucht gestoken, ook zij hadden de nieuwe tijdgeest gevoeld. Die wordt gedragen door nieuwe mensen, mensen die nog naar K3 keken toen Pim Fortuyn de legendarische woorden ‘Ik hoop dat meneer Melkert nog gaat ontdooien!’ sprak tegen Ad Melkert, mensen die niet lastiggevallen willen worden met de trauma’s van Ad, mensen die met hart en ziel vinden dat de toekomst eerlijk en groen zal zijn, of niet zal zijn.
De criticasters – die opvallend vaak geen PvdA- of GroenLinksleden of -stemmers zijn, maar zich niettemin ontroerend druk maken over de koers – voeren vaak aan dat nu ‘de laatste arbeider’ wordt weggejaagd bij de PvdA, en het allemaal hoogopgeleid elitair gedoe wordt.
Ook dat is een talkshowmythe. ‘De arbeider’ is in Nederland steeds vaker een vrouw, een arbeidsmigrant of een illegaal, betoogt politicoloog Menno Hurenkamp al jaren. Linkse ideologen verwijzen graag naar het veelomvattende onderzoek Beyond Social Democracy, dat ze allemaal hebben gelezen en waarin de onderzoekers op basis van heel veel data concluderen dat links niet kan groeien door arbeiders ‘terug te winnen’ van radicaal-rechts, omdat dit nooit linkse kiezers zijn geweest. Linkse partijen concurreren vooral met andere linkse partijen om kiezers, en dat zijn jonge geschoolden. De mensen van de nieuwe tijdgeest dus, de mensen die de fusie dragen en progressief-links verder zullen brengen.
Maar nodig vooral Rob Oudkerk nog een keer uit om te vertellen hoe het vroeger was.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant