is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Ik had besloten de mannen-enkelspelfinale van Roland Garros te gaan bekijken. Ooit keek ik alle sport die er op tv te zien was, wat destijds nog goed te doen was omdat het aanbod nog beperkt was en je nog wat tijd overhield voor andere activiteiten, zoals een studie of cafébezoek.
Nu bestaan topsportloze uren niet meer. Tegenwoordig kan het zomaar gebeuren dat ik naar Oklahoma City Thunder tegen Indiana Pacers zit te kijken: de NBA-finales live, ooit een onrealistische droom, nu de gewoonste zaak van de wereld.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vluchtgedrag is het, zeker. Naarmate de werkelijkheid gruwelijker wordt, neemt de behoefte eraan te ontsnappen toe. Gelukkig kun je daarvoor altijd rekenen op de sport, die overzichtelijke veilige haven waarin Iran een voetbalelftal is en Israël de etappe in de Dauphiné wint. Eigenlijk moet je op dit soort dagen op CNN of Al Jazeera het laatste nieuws over het duel Israël-Iran in de gaten houden, maar ik vind Nieuwsuur tegenwoordig al deprimerend genoeg.
Ik had dus besloten mijn zondagmiddag op te offeren aan de mannenfinale op Roland Garros – een besluit met grote gevolgen, want het werd de langste Parijse finale ooit en na vijf uur waren ze nog niet klaar. Gelukkig beweerde iedereen dat het een historische finale was met tennis ‘van een andere planeet’ en die maakte ik dus maar mooi live mee.
De winnaar, Carlos Alcaraz, leek me een sympathiekere jongen dan de wat afstandelijke machinale killer Sinner (hoed u voor karakteroordelen vanaf de bank, ze zitten er bij nader inzien bijna altijd naast.)
Ik besloot, ter verdieping van mijn oordeel, de driedelige Netflix-documentaire A mi manera (Op mijn manier) te gaan bekijken, waarin Alcaraz gedurende het seizoen 2024 wordt gevolgd, waarin hij succesvol was met winst op Roland Garros en Wimbledon. Je zou zeggen: reden genoeg om gelukkig en tevreden door het leven te gaan.
Dat bleek een vergissing. Alcaraz kwam naar voren als een gekweld persoon, die het steeds had over een puzzel in zijn hoofd die hij maar niet opgelost kreeg. Hij wilde de beste tennisser uit de historie worden, maar hij betwijfelde of hij zich de zware opofferingen die daarvoor nodig waren wel wilde getroosten. Hij wilde ook weleens lekker feestvieren op Ibiza.
In de docu komt ook de oud-toptennister Garbiñe Muguruza aan het woord over de vraag of Alcaraz de opvolger kan worden van zijn landgenoot Rafael Nadal, 22-voudig Grand Slam-winnaar. ‘Ik denk dat, om Rafa’s cijfers te evenaren, je een slaaf moet zijn’, zei Muguruza. Ze bedoelde: een slaaf van je eigen ambities, waaraan alles, je hele leven, ondergeschikt moet zijn, 24/7, 365 dagen per jaar. ‘Om de beste te worden moet je een slaaf zijn’, bevestigde Alcaraz’ coach Juan Carlos Ferrero, die daarom betwijfelde of zijn pupil ooit de absolute top zal bereiken.
Het is een bekend geluid in topsportkringen. De voormalige wielrenner Tom Dumoulin heeft er zelfs een hele theatertour aan opgehangen: hoeveel autonomie moet je bereid zijn in te leveren om de beste versie van jezelf te worden? En is het offer het resultaat wel waard? In zijn geval luidde het antwoord ontkennend.
De topsporter biedt zijn publiek een uitvlucht uit een hectische wereld. Maar hoe zit het met zijn eigen ontsnappingsroute? Alcaraz: ‘Soms betwijfel ik of ik wel wil doorgaan met tennissen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns