DEN HAAG - Danslerares Joanna van der Pijl is een begrip in de Haagse balletwereld. Begin dit jaar zou ze het 60-jarig jubileum van haar balletstudio op de Tarwekamp vieren. Maar een maand voordat het zover is, gooit een vernietigende explosie roet in het eten. Ondanks deze vreselijke tegenslag wil de bijna 90-jarige balletpedagoge nog niet van ophouden weten.
De balletstudio van Joanne van der Pijl is één van de vele getroffen panden bij de explosie op de Tarwekamp eind vorig jaar. Het is twee maanden voor de jubileumvoorstelling en de repetities zijn nog volop in gang. Noodgedwongen wordt het 60-jarig jubileum verplaatst naar komende zondag 15 juni.
Voor de repetities kan Joanna gelukkig snel uitwijken naar een andere locatie. Maar het is behelpen. In eerste instantie is dat het wijk- en dienstencentrum aan de Ivoorhorst, later wordt dat een zaaltje bij voetbalvereniging H.S.V. VUC.
Niet ideaal, want een gladde vloer en geen spiegels en ook geen balletbarres. Maar voor de 60+1-jarige jubileumvoorstelling ziet zij geen andere oplossing.
Ondanks de explosie en haar leeftijd - bijna 90, hoe oud de balletlerares precies is, is ook voor haar leerlingen een geheim - wil ze het liefst gewoon doorgaan: 'Geraniums heb ik ook, maar daar ben ik niet echt het type voor. Ik ga gewoon door.'
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het doet wel wat met je: 'Sowieso vanwege alle mensen die omgekomen zijn en gewond zijn geraakt. Dat is verschrikkelijk. Maar als ik thuis ga zitten, wat moet ik dan gaan doen? Alleen maar daar aan denken? Nee, je moet gewoon doorgaan.'
Fysiek heeft het ook z'n doorslag: 'De leerlingen zien het misschien niet, maar ik voel het wel. Dat is wel heel vervelend dat je geen controle hebt over wat je doet.'
Haar leeftijd speelt daarbij geen rol: 'Nee, dat heeft niets met leeftijd te maken. Nee, want dan zou ik er wel mee stoppen. Als ik het niet meer leuk vind en zelf niet meer kan bewegen.'
'Ik moet gewoon gezond zijn, alles moet werken en dat doet het gelukkig', vervolgt ze. 'Daar mag ik echt gelukkig over zijn. Maar het is door de hele omstandigheid dat het niet zo leuk is.'
Joanna begint met klassieke balletlessen in september 1964. Aanvankelijk in de studio van de beroemde danseres Lili Green, vanaf 1972 in Mariahoeve.
Eerst in een gymzaal, vanaf 1976 in de kelder van het pand aan de Tarwekamp: 'Zestig jaar, dat is een heel leven. En ik vind het nog steeds leuk om te doen.'
Op het hoogtepunt heeft ze in haar eentje klassen vol: 'Dat was vóór 2000. Toen was hiphop, jazz en modern nog niet zo in. Ik had wachtlijsten en over de honderd leerlingen.'
'Maar dat heb ik niet meer omdat allerlei andere dansen tegenwoordig erg in zijn', verklaart Joanna. 'Ik heb meer dan 1300 kostuums gemaakt, mijn eigen choreografieën.'
Tegenwoordig geeft ze alleen nog maar les aan meisjes. Ze vindt het prima zo.
'Ik heb wel jongens gehad, maar meisjes zijn ietsje slimmer. Dat klinkt misschien heel raar. Maar op een bepaalde leeftijd, tien jaar, zijn meisjes gewoon iets slimmer. En dan gaat het spelen op de scholen en worden jongens gepest. Dan stoppen ze er mee.'
Zelf is ze tien jaar als ze begint met klassieke ballet: 'De allereerste keer dat ik het zag, zag ik meisjes op spitzen. Ik dacht: dat wil ik ook. Toen heb ik in mijn hoofd gehaald dat ik zelf een balletschool wilde en heb ik mijn staatsexamen gedaan.'
In een poging om te achterhalen wat haar precieze leeftijd is, vragen we wanneer ze dan is begonnen met dansen. Ze ontwijkt de vraag diplomatiek: 'Ja, een beetje moeilijk te zeggen. Ik ben niet jong meer. Als je zestig jaar les geeft en je eigen balletschool begint, dan ben je toch ook al volwassen. Dus in de tachtig. Dik hoor, dik in de tachtig.'
Veel mensen van haar leeftijd gaan niet meer zonder rollator de straat op. Wat is Joanna's geheim? Lachend: 'Ballet. Absoluut. Je gebruikt al je spieren. Het is ook voor je rug heel goed, want ik let heel goed op de houding. Ik heb eigenlijk zelf een rugprobleem, daar heb ik weinig last van door het ballet.'
Daarnaast leeft ze zo gezond mogelijk: 'Ik eet gezond, ik beweeg veel. Ik kan ook helemaal niet stil zitten. Als ik een dag geen les geef, ga ik een paar uur lopen. Ik weet niet of het helpt, maar dat gaat prima. Ik kan zo nog wel een poosje door.'
Joanna is daarbij wel afhankelijk van een beschikbare ruimte: 'Over een maand weet ik of het blijft staan of dat het toch tegen de vlakte moet.'
Ja, en dan? 'Dan heb ik misschien veel geld voor het pand, maar dan heb ik nog geen balletschool. Dat is wel heel onzeker. Dat is wel wat de hele tijd door mijn hoofd spookt. Als ik dat nou maar weet, dan heb ik iets om naar toe te leven.'
Source: Omroep West Den Haag