Ja, leuk, zei ik. Maar eigenlijk had ik geen idee waar ik ja op had gezegd. Iets met een supermarkt en kunst. Ik laat me wel verrassen, dacht ik, omdat ik geen fut had om te googelen.
Het bleek zich niet af te spelen in een supermarkt, maar in een theaterzaal zonder podium of stoelen. Omdat we hier te maken hadden met immersive art, zaten we als publiek middenin het kunstwerk. Toen ik in het halfduister op zoek ging naar een zitplaats, zag ik een bekende, die me enigszins verbaasd begroette, want eigenlijk ben ik niet iemand die je zou verwachten bij een maatschappijkritische performance.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtijnen.
Ik zal niet te veel verklappen want misschien wil je er nog naartoe, maar de maker had een theatermonoloog geschreven na gesprekken met mensen die bij de zelfscankassa niet alle boodschappen afrekenen. Tijdens deze voordracht over proletarisch winkelen at de opmerkelijk geklede actrice koekjes en smeerde ze zichzelf in met ketchup.
De beweegredenen van de winkeldieven klonken bijna redelijk. We worden genaaid door supermarkten. Ze knijpen ons uit als citroenen. De bedragen die we bij de kassa moeten afrekenen zijn om te huilen en dat in een zakje chips steeds minder chips en steeds meer lucht zit is dat natuurlijk ook. Maar voor mij is brood de kanarie in de kolenmijn.
Er wordt van je verwacht dat je gezond leeft, sport, acht uur slaapt, weinig alcohol drinkt en veel vezels eet want anders is het je eigen schuld als je ziek wordt. Dus eet ik alleen maar volkorenbrood, want – zo is me verteld – als je darmflora naar de klote gaat, gaan je hersenen er ook aan. En die heb ik nodig.
Volkorenbrood was vroeger gemakkelijk te herkennen. Nu kleuren ze witbrood donkerbruin en geven ze het een onduidelijke naam, waardoor je denkt dat je volkorenbrood koopt. Dus sta ik ongemakkelijk lang op de broodafdeling door mijn leesbril naar piepkleine lettertjes op etiketten te turen om er steeds achter te komen dat ik weer een fopbrood in mijn handen heb. Wat een schurk moet je zijn om mensen ongezonder te liegen voor een paar extra grijpstuivers.
Nu ga ik niet stelen, want ik ben een intrinsiek heilig boontje. Bovendien zou ik dood neervallen van schaamte als ik werd betrapt door een teleurgestelde supermarktmedewerker van 17. Eigenlijk is er dus weinig aan te doen, want ik moet toch eten. De enige vorm van protest die voor mij haalbaar zou zijn, is dat ik alleen nog maar de allergoedkoopste, minst smakelijke producten uit het onderste schap zou kopen. ’s Morgens eet ik dan kale havermout en ’s avonds dunne soep van aardappelen en prei. Mijn smaakpapillen zouden er wel aan kunnen wennen, want ik ben niet bepaald geboren als gourmand. Vroeger lustte ik margarine, instantpudding en ingeblikt fruit. Wel zou zonder lekker eten mijn levensvreugde langzaam uitdoven.
De performance ging niet over brood, alleen in mijn hoofd. Toen de besmeurde actrice werd afgelost en een nieuwe lading publiek binnenkwam, was het afgelopen. Ik kwam stijf overeind van de witte kubus waar ik een uur op had gezeten en probeerde de pijn in mijn nek weg te wrijven. We strompelden de zaal uit om verderop aan te sluiten in de rij voor een druk ramententje. Die rijen zijn natuurlijk ook een kwalijke uitwas van de consumptiemaatschappij, maar dat nam ik deze keer voor lief.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns