is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine.
Als je het precies wil weten, de uitdrukking luidt: een ezel stoot zich, in het gemeen, niet tweemaal aan een zelfde steen. Daar had aan het begin wel het woordje ‘zelfs’ bij gemogen, het metrum klopt niet helemaal, en tegenwoordig zeggen we ‘dezelfde’ en ‘algemeen’, maar de belangrijkste verandering die ik zou doorvoeren is dat ik er ‘meermaals’ van zou maken, want ‘tweemaal’ voelt niet relevant voor iemand die zo vaak over dezelfde stenen struikelt als ik.
Hoe vaak heb je nou niet in een stinkend warm kantoortje van een autoverhuurbedrijf aan de balie woedend staan bellen, Van Luyn? Omdat je wéér je gereserveerde auto niet krijgt, en wéér al je geld kwijt bent? Godzijdank dit keer niet met mijn gezin in de rug, dat pappa wéér ziet falen in dingen waar pappa’s goed in horen te zijn, zoals kalm blijven en het wel even regelen. In de telefoon briesen en vervolgens bakzeil halen is niet de look waar ik voor ga.
Dit keer reisde ik gelukkig met een oude vriend, en mijn oude vrienden verbaast niets meer.
Het komt allemaal door mijn creditcard. Ik kan me niet herinneren dat ik daar ooit om gevraagd heb, en ik vind het roekeloos zo’n ding aan mij te geven. Ik gebruik ’m daarom nooit, behalve voor het reserveren van een vlucht, een huurhuisje of een huurauto. En dat gaat altijd goed. Behalve de huurauto, dat gaat altijd fout. En wel als volgt:
De dag vóór de reis denk ik: o ja, autootje huren. En dan ga ik het internet op. Bovenaan staat een site met vijfsterrentevredenheid die belooft alle autoverhuurders op mijn plaats van bestemming af te schuimen op zoek naar de beste, liefste, hoera’ste van alle verhuurders, die mij de meest sexy auto onder mijn kont duwt voor het minste geld. Binnen letterlijk drie klikken staat die gepoetst en wel virtueel voor mijn neus te blinken. Alleen nog even mijn gegevens invullen en klaar. Pappa heeft het weer eens geregeld.
Eenmaal op plaats van bestemming is het een kwestie van mijn telefoon in het juiste gezicht wapperen en klaar is Kees. Alles is in orde, zegt de man achter de balie dan, mag ik nog even uw rijbewijs, paspoort en creditcard? Maar natuurlijk beste man, kijk eens even hoe ontzettend ik die níét heb vergeten, goed hè? Alles in orde meneer Van Luyn, nu hier de creditcard insteken en pincode invoeren.
Nee gekkie, dit is een creditcard, die heeft geen pincode.
Dan, uit de nevelen van mijn geheugen doemt een ezel op, die enigszins mank lijkt te lopen.
Geen probleem, ik betaal wel met mijn pinpas. Hoezo mag dat niet? Ja maar die pinpas staat toch óók op mijn naam? Nou fuck it, zet de reservering dan maar op naam van mijn vriend hier. Met wie moet ik bellen? Maar u bént toch de verhuurder? Ja ik heb ’m inderdaad via die site gereserveerd maar... oké, bel ik hun wel. Wat is hun nummer? Hoezo weet u dat niet?
En zo sta ik tien minuten later te schreeuwen naar een callcenter in Bangalore, waar iemand mij geduldig uitlegt dat ik te laat ben om wijzigingen door te voeren en ik derhalve mijn geld niet meer terugkrijg. Net als toen in Napels. En die keer op Kreta. En oh ja, Girona.
Mijn reisgenoot ondertussen, loopt naar de volgende balie en huurt daar gewoon een auto.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns