Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Dat er nog steeds geen wereldoorlog bezig is, kun je zien aan tennis en voetbal. Zolang Roland Garros en de Nations League doorgaan: geen wereldoorlog.
Wat is een wereldoorlog eigenlijk, heb ik me weleens afgevraagd, gezien vanuit Mali of Tsjaad. Mogelijk vonden ze de wereldoorlogen daar beledigend. Als ik een Malinese tennisser was geweest, was ik in die jaren gewoon naar Wimbledon afgereisd.
‘In een zeilbootje?’ (Mijn vriendin Jet.)
‘Een zeilbootje?’
‘Greta.’
Wat Greta Garbo ermee te maken heeft, ik weet het niet. Ach, waarom het gaat is Roland Garros, met Marcella Mesker. Maar eerst iets over de term ‘wereldoorlog’. (Mijn vader zei altijd: begin met de rotklus (oorlog), erna pas met wat je leuk vindt (Marcella). Doe ik overigens nooit. Maar nu neem ik zijn advies ernstig. Toch nog vrucht van mijn gedegen opvoeding.)
Wie zich erin verdiept, weet dat je voorzichtig moet zijn met het etiket, niet te snel er opplakken, zoals bij de tweede gebeurde. Al in 1939, nog voor het echte uitbreken, noemden ze hem zo. Kan Hitler hebben opgezweept, dat weet je niet.
‘Dit is zo flauw...’
‘Dat het weer zout wordt? De werkelijkheid is nog wel flauwer. Weet je wat de grote Franklin D. Roosevelt in 1942 deed?’
Ze heeft geen idee.
‘Een landelijke enquête uitschrijven. De president was niet blij met de Tweede Wereldoorlog – met de term, bedoel ik. Hij wilde een betere. Er kwamen 1.500 inzendingen binnen, zelf had hij ‘The Survival War’ geopperd, fraai, andere schitterende voorstellen waren ‘The War Against Enslavement’ en ‘The War For Civilisation’. De nazi’s ontketenden in 1939 The War For Civilisation? Hoe klinkt dat?’
‘Wat heb jij? Heb je iets geslikt?’
‘Dit is echt gebeurd. Ik denk dat de grote Franklin nog niet doorhad dat hij aan de bak moest. Er echt heen, bedoel ik. Qua invasie.’ Ik denk even na. ‘Of juist wel al. Dat-ie het voor minder niet van plan was? Suf doornummeren gaan we niet doen. We zijn Led Zeppelin niet – zoiets.’
Mijn vriendin Jet geeft het op, met mij praten. Ze had gehoopt op een serieus gesprek/stukje. ‘Ik dacht’, zegt ze, de tuin inlopend, ‘dat je het over Marcella Mesker ging hebben.’
Marcella lijkt me inmiddels, na al dat oorlogsleed, een brug te ver. (A Bridge Too Far, een verwijzing.) Bovendien wilde ik nog melden hoe het met die enquête afliep. Slecht. Roosevelt en het Amerikaanse volk kwamen er niet uit. ‘Ze konden niet kiezen’, roep ik haar na. ‘Niks sprong er echt uit, vonden ze! Dus hielden ze het maar op The Second World War!’
Ze hoort het niet.
Wel geestig, op 10 september 1945 ondertekende Harry Truman op verzoek van zijn minister van Oorlog, de grote Henry L. Stimson, een decreet waarin stond dat de tweede wereldoorlog voortaan officieel World War II moest worden genoemd. Ook dit roep ik de tuin in.
‘Marcella!’ roept ze terug.
Nee. Al valt er veel over Marcella te vertellen, lang onze beste tennisster, inmiddels alweer jaren de vertrouwde, deskundige stem bij Eurosport. Zelfs persoonlijke verhalen. Marcella en ik gaan lang terug. Ze zal het niet meer weten, maar ik ben een keer met haar meegereden vanuit Den Haag, waar ze een eigen tennistoernooi had, helemaal naar Utrecht. Ik liep stage bij AD Sport. Een uur lang spraken we over tennis. Als gelijken. Het was zo mooi, wat we allemaal uitwisselden. Zo rijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns