is columnist voor de Volkskrant.
Negen dagen voordat de 15-jarige Ahmed Kurd Hassan uit Syrië werd doodgestoken, kreeg hij zijn Nederlandse verblijfsvergunning. Eindelijk is hij veilig, dachten zijn ouders, die waren achtergebleven in hun thuisland. Over deze zoon hoefden ze zich geen zorgen meer te maken.
Ahmed is geboren in de Syrische stad Raqqa, tussen 2014 en 2017 berucht als hoofdstad van het kalifaat van de terreurbeweging Islamitische Staat (IS). Raqqa, dat was synoniem voor onthoofdingen, gruwelijk geweld en later allesverwoestende westerse luchtaanvallen.
Vanuit Raqqa vluchtte de familie naar Aleppo. In die oude handelsstad ging Ahmed naar school. Het was er beter dan in Raqqa, maar toch nog steeds gevaarlijk, zeker voor een opgroeiende jongen. Zijn ouders namen de moeilijke beslissing om hun oudste zoon mee te geven aan een smokkelaar.
Ahmed maakte de gevaarlijke reis naar Europa. En nu leek het dus voorbij. Hij mocht hier blijven. Woonde in het keurige Enschede in een gastgezin. Leerde Nederlands bij de internationale schakelklas. Zijn droom: later studeren, ingenieur worden.
Op de avond van 22 december 2023, vlak voor kerst, is Ahmed in de binnenstad van Enschede met vier andere Syrische jongens. Allemaal minderjarig en net als hij zonder hun ouders naar Nederland gekomen.
Bij een fastfoodrestaurant gaat het mis. De Syrische tieners trekken de aandacht van vijf jongens en mannen uit Twente, net even groter en ouder en bekend bij de politie.
De Syriërs gooien met vuurwerk naar de groep Nederlanders, ‘één vuurwerkje’, menen ze zelf. De tegenpartij schat in: deze ‘kinderen’ kunnen we hebben, tijd om te vechten. Gescheld over en weer. ‘Ik neuk je kankermoeder’, dat werk.
O jee, we kunnen nooit winnen, zien de Syriërs. Ahmed en zijn vrienden rennen weg. Maar die avond treffen beide groepen elkaar opnieuw aan een rafelrand van het Enschedese centrum. Het escaleert bij een parkeergarage. ‘Kom dan, kom dan!’ roepen de Nederlandse jongens. Tot hun schrik zien de Syriërs een mes verschijnen.
Iemand springt bovenop Ahmed, het gaat razendsnel, 43 seconden, schat de politie achteraf, dan valt hij neer met steken in zijn linkerlong en bij het hart. Zijn vriendje Riad, pas 14, wordt ook gestoken, hij overleeft het ternauwernood. ‘Ahmed, Ahmed’, mompelt Riad voordat hij het bewustzijn verliest.
Een Nederlands meisje, ze brengt glas naar de glasbak, ziet de twee Syriërs liggen tegen de pilaren van de parkeergarage. Ze belt 112 en gaat bij Ahmed zitten, ze voelt hoe zijn hartslag wegvalt, overal is bloed. Niet lang daarna krijgen zijn ouders duizenden kilometers verderop een verschrikkelijk bericht: hun zoon die jaren van oorlog overleefde, is omgebracht in het veilige Nederland.
Afgelopen week stond de eerste verdachte in deze zaak voor de rechtbank in Almelo. Daniel, 22 jaar, is in Enschede geboren, maar heet ook wel ‘Colo’, de Colombiaan, naar het geboorteland van zijn vader. De eis is 16 jaar cel vanwege doodslag en poging tot doodslag, in vereniging gepleegd, dus met zijn maten. Zijn DNA werd aangetroffen in een steekopening op een jas. Daniel heeft een strafblad van vele pagina’s. Een deskundige bespeurt een ‘parasitaire’ levenshouding.
De ouders van Ahmed wonen inmiddels in Nederland. Ze zitten in de rechtszaal. Ze willen weten: waarom? Waarom werd hun zoon van 15 zomaar doodgestoken bij een parkeergarage in Enschede? Maar Daniel geeft geen antwoorden. Zelf is hij bewusteloos geslagen, luidt ongeveer zijn verhaal. Verder zwijgt hij.
Het proces zal nog weken duren. Pas in het najaar doen de rechters uitspraak. Ahmeds moeder wijst de rechters erop dat deze verdachten ‘ook een gevaar vormen voor uw kinderen’.
Onverklaarbare geweldsmisdrijven waarbij iemand op straat wordt omgebracht, een minderjarige nog wel, dat is vaak landelijk voorpaginanieuws. Maar in de rechtszaal zitten alleen journalisten van regionale media, de Tubantia en RTV Oost.
U had misschien nog nooit van Ahmed gehoord. Ik ook niet. Het kan bijna niet anders of dat komt omdat hij Syriër is.
a.vanes@volkskrant.nl
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant