is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Soms kijk je naar een sportwedstrijd die met stip binnenkomt in je eeuwige hitlijst van het geheugen. Nederland - Spanje op het WK van 2014 staat hoog. Rooks en Theunisse op hun strooptocht in het hooggebergte van de Tour van 1989. Maradona’s Hand van God in 1986.
De olympische marathon van Sifan Hassan vorig jaar. Opstaan in de nacht om de Verenigde Staten van de Sovjet-Unie te zien winnen in Lake Placid, 1980, ijshockey, terwijl buiten de Koude Oorlog woedt. Nancy Kerrigan - Tonya Harding, olympisch kunstschaatsen in 1994.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gewoon drama, pure klasse, list en bedrog, of rauwe bewondering. Alles kan in deze lijst, die voor iedere sportliefhebber anders is. Carlos Alcaraz - Jannik Sinner is nieuw binnen. Finale Roland Garros 2025. Het gevoel voor zo’n eruptie van topsport is extra bijzonder als nationalisme ontbreekt, als het je geen bal uitmaakt wie wint. Als de sport genoeg heeft aan zichzelf, gedurende 5,5 uur.
Ja, tennis duurt heel lang soms. Je kunt tussendoor best even onkruid wieden, al is een set daarvoor veel te kort. Maar ergens in de wedstrijd komt er een moment dat je vastgespijkerd blijft aan je stoel, het moment dat Alcaraz drie matchpoints van Sinner opruimt in de vierde set, bijvoorbeeld.
De partij had zelfs nog mooier kunnen zijn als de beslissende set was beslist op de ouderwetse manier, met twee games verschil in plaats van een tiebreak tot tien. Wie weet, had je dan in het stadion kunnen zien hoe hooggeplaatsten hun diner bij kaarslicht in Parijs hadden uitgesteld of afgesteld.
Soms pende de camera naar de nok van het stadion, naar de slogan van het toernooi: The victory belongs to the most tenacious, of, aan de andere zijde in het oorspronkelijke Frans, La victoire appartient au plus opiniâtre. De overwinning is voor degene met de meeste volharding, een uitspraak die is toegeschreven aan Napoleon Bonaparte en is geleend door de Franse oorlogsheld Roland Garros, die de spreuk op de vleugels van zijn gevechtsvliegtuigen liet zetten. Degene met de meeste volharding was de jongensachtige Spanjaard Alcaraz.
Voor mij, een man die pakweg vijftig jaar geleden begon met kijken naar sport op tv, kan het tennis niet helemaal op tegen toen, met Jimmy Connors, John McEnroe en Boris Becker als iconen. Ze serveerden en renden zo snel ze konden naar het net om de aanval af te ronden. Dat lukte de ene keer, en de andere keer kregen ze een geweldige passeerslag of een lob om de oren.
Dat type spel is zeldzaam tegenwoordig. Tennis is kracht, ongekend gebeuk vanaf de baseline, met lange en ongelooflijke rally’s, met veelzijdigheid en superieur voetenwerk. Met gemiddeld iets langere mannen dan vroeger, wier opslagen met een snelheid van 200 kilometer of meer de tegenstander bestoken. Het is ook te zien in het voetbal, waar fysieke kracht een deel van de creativiteit heeft gedood. Maar goed, in zijn genre was de vertoning uniek.
Moeder Sinner zat op de tribune te blazen van spanning, voormalig topper Andre Agassi schudde soms uit ongeloof het hoofd. Regisseur Spike Lee was duidelijk voor Alcaraz, die het publiek handig bespeelde. En acteur Dustin Hoffman keek toe met een gelukzalige glimlach, alsof het weer 1967 was en hij zich als de jonge Benjamin liet verleiden door mrs. Robinson, in de film The Graduate. Maar dan zijn we beland in een andere hitlijst.
Hier de tekst
Hier de
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns