is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Even een liefdesverklaring aan dunne boeken, van honderd pagina’s of minder. Net zoals de meeste mensen heb ik, na jaren telefoongebruik, de concentratiespanne van een peuter, al kunnen peuters nog lang met een schep en een emmer spelen, dus ik denk: minder dan een peuter.
Toch wil ik graag boeken lezen, maar ik raak afgeleid. Niets is onhandiger dan aan een dik boek beginnen, er lekker in raken, maar dan belt er iemand aan of je valt te vroeg in slaap, er gaat een week overheen, nog een, je vindt het belangrijker om zestigduizend uur te scrollen (doom- of gewoon dom), en voor je het weet ben je het plot van dat boek vergeten en zou je opnieuw moeten beginnen, en zo eindigt het boek in de zielige, half-uitgelezen-boekenhoek.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dus toen ik met vrienden een verregend weekend bij Vorden zou gaan doorbrengen, kocht ik een dun boekje waar ik nieuwsgierig naar was: Mammoet, van de Catalaanse auteur Eva Baltasar. Ze won er prijzen mee, ik had er goeie dingen over gelezen, het was 103 bladzijden. Dit moest lukken.
Ik kreeg het uit, dat ten eerste, maar vooral: ik ga het nooit meer uit mijn hoofd krijgen. Mammoet gaat over een lesbische vrouw die zwanger wil worden, zo staat het op de achterflap van mijn Engelse editie (het is ook vertaald in het Nederlands). Maar je zou zo tien compleet andere achterflapteksten kunnen schrijven.
Bijvoorbeeld: het gaat over een vrouw die moederziel alleen in een verwaarloosd huis gaat wonen. Het gaat over een vrouw die een wonderlijke band opbouwt met de schaapsherder van wie ze, gewapend met alleen azijn, de schoonmaakster wordt. Het gaat over een vrouw die nerdy wandelaars versiert. Het gaat over een vrouw die katten vermoordt.
Als deze thema’s je aanspreken, is Eva Baltasar je vriend. Ik las achter in het boek dat ze al tien poëziebundels op haar naam had staan, en hoewel ik niet een grootverslinder van dichtkunst ben, snapte ik wel ineens wat er zo goed was aan dit boek: haar extreem goed afgemeten taal. En natuurlijk dat ontzettend vreemde verhaal, maar in een andere stijl zou dat ook een afschuwelijke exercitie kunnen worden.
In het Nederlands is Mammoet uitgegeven in een bundel met twee andere dunne boeken van Baltasar, die De vrouw op de berg heet. De andere twee boekjes in die bundel heten Boulder en Permafrost en ja, er is een berg- en stenenthema.
Zo’n bundeling van drie boekjes is ineens een dik boek, en ik was blij dat Baltasar in het Engels in losse novellen is uitgegeven, anders had ik Mammoet dus nooit gelezen.
Ik ga die andere twee dunne werkjes nu natuurlijk ook kopen. Honderd pagina’s per keer, zo leest deze snel afgeleide en luie lezer toch nog heel wat af.
Source: Volkskrant