Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Christenen voor Israël verzamelen zich in de zaal, zoals ze zich avond aan avond verzamelen in zalen door het land om te luisteren naar rondreizende predikers. Dat geeft soms rellen, maar hier zijn demonstranten noch sympathisanten te bekennen, wel beveiligers die me kort achtervolgen als ik een parkeerplaats zoek.
Jezus staat voor menselijkheid en vrede, waarom geloven deze christenen dan in het omgekeerde – dat is de vraag die ik meenam naar de kerk. Naast me zitten aardige, nette mensen en als ik over bombardementen en uitgehongerde kinderen begin, beginnen zij over de NOS: ‘Wist je dat ze alle beelden uit het gebied overnemen van Al Jazeera? Nou, dan is het wel duidelijk.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Den Helder heeft een ‘reli-boulevard’, een geestelijk bedrijfsterrein met christelijke kerken, een moskee en een hindoetempel. Geloven is in opkomst – de lezing vindt plaats in zo’n moderne groeikerk die Jezus centraal stelt en de orthodoxie opgewekt viert. De pastor vraagt me zijn naam en die van zijn kerk buiten de krant te houden, je weet maar nooit. Spreker Oscar Lohuis nam zijn eigen bewaking mee; elders vielen hem rood besmeurde babypoppen en Israëlvlaggen ten deel. Hij blijft er onverstoorbaar onder, zoals hij me later onverstoorbaar uitlegt waarom tienduizenden oorlogsdoden te rechtvaardigen zijn, ook door degenen die Jezus volgen.
Christenen voor Israël is in 1980 opgericht door de adellijke chemie-ondernemer Karel van Oordt; vanuit Nijkerk organiseert de organisatie reizen en lezingen, verkoopt ze Israëlische producten en ondersteunt ze nederzettingen in bezet gebied. Het ‘Hollanddorp’ leidde dertig jaar terug al tot ophef. ‘Maar even’, de pastor neemt me apart en vertelt dat zijn kerk veel jeugd trekt die niet zo geïnteresseerd is in ‘het Israël-vraagstuk’, ‘dat is heel erg complex’. Wel houden ze om de week een bidstonde voor alle slachtoffers, ‘de gijzelaars en de Palestijnen, iedereen’. Tegelijk begint ook hij over de ‘kwade volken en landen’ die Israël omringen. Oscar kan het goed uitleggen, zegt de pastor, ‘hij heeft zoveel kennis, zelf weet ik er minder van’.
Oscar Lohuis kwam als tiener tot het geloof en op het podium navigeert hij handig door oude en nieuwe taal, persoonlijke inzichten en verre geschiedenis. Daaruit bouwt hij het beeld op van Israël als ‘belangrijkste land ter wereld’, ‘alles waar we rijk mee zijn geworden in ons geloof komt bij Israël vandaan’. Hij ziet het als zijn taak antisemitisme binnen de kerk te bestrijden.
Israël, predikt hij, is het land waar Jezus zal ‘wederkomen’, ‘en dan zal de tijd van vrede aanbreken’, eindelijk, want ‘de wereld bloedt uit vele wonden’, ‘er is haat en bederf en dood’. In die redenering is de huidige gruwelijke oorlog een voorbode van eeuwige wereldvrede, begrijp ik: God heeft overal een bedoeling mee, vandaar dat Israël nu zo in de schijnwerpers staat.
Wat de tienduizenden doden betreft: ‘Het lot van de Gazanen gaat ons ook ter harte’, zegt Lohuis en dan: ‘De Gazanen lijden niet onder Israël maar onder Hamas.’ En hij begint over de ‘volkeren’ rond Israël. ‘Ze vervloeken Israël, ze haten Israël’, terwijl: ‘Ze hebben niks te vrezen van Israël.’ Zo maakt hij van de gruwelijkheden in Gaza een bijna Bijbelse voorstelling, ja, ‘dat is wat de Bijbel zegt’.
Het kwaad, dat is de ander. Een opvatting die breder wordt gedeeld dan alleen in deze kring, bijvoorbeeld door demissionaire vicepremier Mona Keijzer en door de grootste partij van het land, de PVV, die de Palestijnen hardop in de Tweede Kamer een ‘nepvolk’ noemt en de hongersnood in Gaza ontkent.
Oscar Lohuis toont het boekje dat hij schreef met dertig ‘misverstanden’ over Israël, te koop in de zaal, pinnen is mogelijk. Pauze.
Jezus is menselijkheid, is me altijd geleerd. Het is je andere wang toedraaien na een klap. Klopt, zegt Lohuis als ik hem aanspreek, maar even serieus verdedigt hij vervolgens de belegering van Gaza. ‘Ik begrijp je punt, ‘vergeldt niemand kwaad met kwaad’. Maar de overheid is aangesteld om het zwaard te hanteren.’
‘Het internationale recht is ook een vorm van overheid’, zeg ik.
Lohuis: ‘’Wij vinden niet álles goed wat Israël doet.’
Jezus is vrede en medemenselijkheid maar nu even niet – complex inderdaad.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns