Toen hun affaire dreigde uit te groeien tot een relatie, trok Monica de stekker eruit. Haar plan was om hun liefde later in het leven weer nieuw vuur in te blazen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Monica (51): ‘Toen ik na driekwart jaar merkte dat het iets anders werd dan wat gestolen uren in hotelkamers en stiekem vrijen met een collega, wist ik dat het tijd werd bij te sturen. Dit was geen affaire meer, maar een relatie, vluchtig door de verboden aard, maar intens, met meer dan een zweem van liefde en daarmee te groot om nog de baas te blijven. Ik was van hem gaan houden en als ik nu niet aan de noodrem trok, gebeurden er straks dingen die ik nooit had gewild en die niet alleen voor mij, maar voor mijn hele omgeving gevolgen zouden hebben.
‘Mijn verboden vriend moest grinniken toen ik hem mijn plan ontvouwde: ‘We stoppen nu, op het hoogtepunt. We leggen onze relatie als het ware ‘op de plank’ en halen die er pas weer af als onze kinderen groot zijn. Eerder heeft te desastreuze gevolgen voor onze gezinnen en ik wil niet de moeder zijn die twee kindjes van 3 en 5 in een scheiding stort.’ Waarom zou liefde niet te plannen zijn, betoogde ik. Gewoon cold turkey stoppen met appen, stoppen met de tweewekelijkse ontmoetingen en dan voortaan nog maar eens in het halfjaar afspreken. Dan boeken we een weekend een huisje en aan het einde van zo’n weekend nemen we afscheid zonder drama en zeggen: tot de volgende keer, tot over een halfjaar. Net zo lang tot onze kinderen oud genoeg zijn om een scheiding van hun ouders aan te kunnen, dus zo’n 10 jaar.
‘Mijn minnaar wilde ook best zijn huwelijk nu al opbreken, zei hij, maar zelf kon ik het echt niet. En mijn plan gaf ook troost: de affaire was dan wel voorbij, maar het was geen einde voor altijd. Want ooit zouden we samenkomen en zou de wereld zien dat wij bij elkaar horen. Het verlangen naar een relatie schortten we als twee verstandige mensen gewoon even op en het werkte: onmiddellijk nadat ik mijn besluit had genomen en mijn vriend hiermee had ingestemd, loste een groot deel van mijn drukkende schaamte en schuldgevoel op. Ik was weer in charge. Ik had een oplossing gevonden waarmee zelfs iets potentieel destructiefs als vreemdgaan weer beheersbaar werd.
‘Het eerste weekend van jaar één brak aan. Tot dan toe hadden we nooit langer dan een paar uur samen doorgebracht, een heel weekend voelde als een overvloedig banket. We zaten in een huisje in de natuur, maar het grote geluk zat hem niet in de fantastische wandelingen en fietstochten die we maakten, maar in de huiselijkheden die onze activiteiten afwisselden en omzoomden. We deden samen de afwas, staken waxinelichtjes aan, maakten boterhammen klaar die we in de koelkast legden en er de volgende ochtend uithaalden zodat we vroeg op pad konden.
‘Tussendoor was hij soms even aan het werk, dan keek ik naar hem en had het gevoel dat ik een voorschot nam op de gezamenlijke toekomst die ons te wachten stond. Het hele weekend was een glimp op later, op het stel dat we ooit zouden zijn. Allebei in dezelfde ruimte, maar niet steeds bezig met elkaar, omdat met elkaar zijn niet langer stiekem hoefde te gebeuren maar een vanzelfsprekendheid was geworden. Het koffietafeltje met zijn laptop dat hij naar de bank had getrokken, de vrijetijdskleding waarin ik hem op kantoor vanzelfsprekend nooit had gezien. Wat een knappe man, dacht ik, wat een ongelooflijk mooie man hoe hij daar met gekromde rug gefocust over zijn beeldschermpje hangt.
‘Maar zelfs dat soort momenten waren niet alleen maar mooi, dat was het nooit, dat mocht niet en kon niet. Het thuisfront was altijd maar één appje of één snel gestuurde foto van een van de kinderen weg. De vreugde over het samenzijn duurde nooit langer dan tot het volgende belletje. Altijd die voorwaardelijkheid, altijd opletten. Hand in hand lopen kon alleen tijdens congressen in het buitenland, en nu, in dit laatste weekend. Eens waren we met zijn tweeën naar het Concertgebouw en achteraf bleek dat een collega ons had gezien. Wie had hij gezien? Twee bevriende collega’s of twee minnaars? Dat weekend voelde ik de klok tikken naar de maandagochtend waarop het afscheid voorlopig definitief zou zijn, elk gezamenlijk uur was er een dichter bij het einde. Maar toen het zover was, voelde ik naast al het andere ook opluchting. Ik had voor het eerst in maanden niet langer iets te verbergen voor mijn man en mijn gezin.
‘Ik wilde zo graag dat mijn plan zou slagen. Dat ik de liefde voor bepaalde tijd kon isoleren en bewaren, misschien tussendoor alles nog eens afstoffen en dan weer netjes wegzetten tot later. Maar van een tweede weekend is het nooit gekomen. Met mijn minnaar buiten beeld werden de tekortkomingen van mijn huwelijk alleen maar scherper voelbaar. Toen de affaire die voor mildheid en afleiding had gezorgd, stopte, strandde niet veel later ook mijn huwelijk. Ik nam weer contact op met mijn vriend en stelde voor de start van onze volwaardige relatie dan maar te bespoedigen, mijn scheiding was nu toch een feit. Maar tot mijn verrassing hield hij vast aan ons oorspronkelijke plan en tegen de tijd dat hijzelf uiteindelijk ook ging scheiden, hadden we al geen contact meer.
‘Ik heb veel geleerd van deze vervreemdende periode. Ik weet nog goed die allereerste keer dat ik naar hem toe ging. Ik stond op het perron en dacht: zo moet een overspelige vrouw zich voelen. Opgewonden en schuldig. We waren toen nog gewoon flirtende collega’s. Er was nog geen zoen uitgewisseld, maar ik wist dat de kans daarop bijna honderd procent was als ik in die trein stapte. Wanneer ik nog eens moest kiezen, was ik niet gegaan.
‘Nu ik met meer afstand kan kijken, vraag ik me trouwens af of uit een affaire eigenlijk wel een gezonde relatie kan groeien. Ik heb hem zien liegen tegen zijn vrouw, smoezen horen vertellen terwijl ik naast hem zat. Ook al hielden we echt van elkaar – want dat het echt was, weet ik zeker – dit zal voor altijd een besmette liefde blijven. Toch hebben we elkaar nooit geblokkeerd en bezoeken nog steeds dezelfde zakelijke evenementen waarvan we weten dat de kans groot is dat we elkaar daar tegenkomen: ondanks alles hebben we ‘ons’ nog voor zeker 5 procent op de plank liggen, maar troost ontleen ik daar niet langer aan.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Monica gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant