DEN HAAG - Tom Beugelsdijk is bezig aan zijn laatste wedstrijden als actief voetballer. Hij heeft besloten te stoppen zodra de nacompetitie met Scheveningen erop zit. Daarmee komt een einde aan een loopbaan die van hem zowel een landelijke bekendheid als een Haagse held maakte. Een portret van, zoals oud-teamgenoot Nasser El Khayati hem beschrijft, 'een harde verdediger, maar eigenlijk een jongen met een hart van goud'.
Het zou de makkelijkste weg zijn om Beugelsdijk een cultheld te noemen, een label dat vaak te pas en te onpas op een voetballer wordt geplakt zodra hij maar enigszins opvalt.
Een stempel zó versleten, dat het nauwelijks nog een duidelijke afdruk achterlaat. Door jarenlang overtallig gebruik is er een vaag containerbegrip overgebleven.
Beugelsdijk verdient het daarnaast niet om in hetzelfde rijtje te worden geplaatst als Diogo Tomas, Hakeem Araba, of Jaap van Duijn. Waar dit trio kleur geeft aan de marge, vertegenwoordigt Beugelsdijk samen met Lex Immers iets groters: een generatie.
Zoals Lex Schoenmaker en Aad Mansveld het gezicht waren van ADO in de jaren zestig en zeventig, zo belichamen Immers en Beugelsdijk de afgelopen vijftien jaar van de club.
De profloopbaan van de jonge verdediger begon niet in het shirt dat hij het vaakst zou dragen. Aan De Krommedijk in Dordrecht zette hij op 13 augustus 2010 zijn eerste stap binnen de witte krijtlijnen, die de vijftien jaar daarop zijn werkterrein afbakenden.
Tien minuten voor tijd mocht hij als twintigjarige invallen bij de plaatselijke FC. De ploeg stond met 0-1 achter tegen SC Cambuur.
De huurling van ADO Den Haag kon niets meer veranderen aan de score. Zijn team, met daarin onder anderen Etienne Shew-Atjon, Bart van Hintum en mede-stadsgenoot Raily Ignacio, verloor die avond.
Opmerkelijk detail: juist die laatste naam, Ignacio, zou aankomend weekend weleens de carrière van Beugelsdijk kunnen afsluiten. De spits van Kozakken Boys is de nacompetitietegenstander van Scheveningen.
Waar de ene Hagenaar uiteindelijk zijn weg vond in het amateurvoetbal en als succesvol spits verdedigers verschalkte met namen als Brayen Bröcker, Kay Blokland en Anthony Bentem, sloeg het pad van 'Tommie', zoals hij al snel genoemd werd, een andere richting in.
Luuk de Jong, Alexander Isak en Klaas-Jan Huntelaar. Dat was het kaliber tegenstanders waarmee hij te maken kreeg.
Na twee seizoenen als huurling in de eerste divisie kreeg ADO-trainer Maurice Steijn in de zomer van 2012 een volwaardige eredivisiespeler terug. Het vertrouwen dat zijn coach in hem had, betaalde Beugelsdijk direct terug.
In zijn eerste wedstrijd als basisspeler scoorde hij, uiteraard met het hoofd, zijn eerste doelpunt voor de club die door zijn aderen stroomt. Uitgerekend tegen Ajax.
Daarmee stapte hij uit de schaduw: Beugelsdijk was geen naam voor ingewijden meer, maar een speler die ineens op het Haagse netvlies stond. Men zag een robuuste, wat houterige verdediger, met een overdosis aan daadkracht.
Voeg daar een onvervalste Haagse tongval aan toe en een voetbalbroekje dat na vijf minuten al thuishoort in een wasmiddelreclame en je hebt een nieuwe publiekslieveling.
Maar achter die façade van een verdediger die meer genoot van een geslaagde sliding dan van een doelpunt, zat meer verstopt. Beugelsdijk zou nooit de sierlijke verdedigingsstijl van Paolo Maldini hebben, noch de techniek van Lionel Messi. En toch, zo nu en dan, liet hij zien dat hij meer in zijn mars had dan alleen ijver en inzet.
Neem AZ-thuis, april 2016. Plotseling haalde hij in de zestien van de tegenstander een paar bewegingen uit die niet zouden misstaan in een trainingsvideo van Wiel Coerver.
Een paar minuten later volgde zijn hoogtepunt: in één beweging passeerde hij twee Alkmaarders met dezelfde alledaagse routine alsof hij zich in een druk winkelpad langs een stelletje moest manoeuvreren dat op zoek was naar de juiste koffiecupjes.
Vervolgens legt hij Ron Vlaar in de luren en dwingt bij de international een overtreding af. Een sliding van 'Ron Beton' maakte een eind aan het intermezzo van de Haagse ballerina. 'Ik was gesloopt, ik kon niet meer, ik liet me maar vallen', luidde zijn droogkomische commentaar na afloop.
Nasser El Khayati:
'Jarenlang zaten we naast elkaar in de kleedkamer, altijd op onze vaste plekken. Dan kwam hij 's ochtends binnen met zijn telefoon in zijn achterzak met daarop een radiozender. ?Dan zong, dacht of praatte hij met de radio mee terwijl hij zijn broek aan de kapstok hing. Daarna begon hij lekker aan een ochtendpraatje.'
'Ik heb natuurlijk heel veel gelachen met hem. Tom is een echte sfeermaker. ?Het is gewoon een jongen met een hart van goud, we hebben echt een geweldige jaren gehad samen.'
Dat er meerdere lagen schuilden in Beugelsdijk kwam vaker naar voren, zowel op als buiten het veld. Hij is mederecordhouder van het aantal gele kaarten in een eredivisieseizoen (12), stond menigmaal met zijn hoofd tegen dat van een tegenstander en als een onverschrokken officier leidde hij zijn team van achteruit.
Of het nu ging om een glorieuze overwinning of slechts het dienen als kanonnenvoer. Beugelsdijk ging voorop.
Tegelijkertijd was er het andere beeld: de rustige, warme en humoristische Beugelsdijk. Toen het FC Utrecht-publiek massaal 'Tommie, je moeder is een hoer' scandeerde, reageerde hij droog:
'Was dat niet positief? Of heb ik het verkeerd verstaan? Zongen ze niet Tommie, Tommie, je moeder is een topper? Want mijn moeder is een kanjer, dat staat vast.'
Dergelijke uitspraken maakten hem landelijk bekend. Vooral het legendarische 'Rustaagh', uitgesproken in augustus 2015, zette hem op de kaart. Tot vervelens toe werd die uitspraak herhaald in Vandaag Inside en in vele berichten over hem werd er een toespeling naar die oneliner gemaakt.
Of hij nu kleren kocht in de Haagse binnenstad of een drankje deed op het Plein. Er was altijd wel een opgeschoten jongen die het hem moest naroepen.
Na twee jaar was hij het spuugzat. Toch bleef het hem achtervolgen. Noem het gebrek aan creativiteit bij media en fans. Alsof je op een familiefeest, tussen de blokjes kaas en plakjes worst, begint over het oeuvre van de Golden Earring en niemand verder komt dan Radar Love.
Hij nam zich daarom weleens voor om een interview te voeren zoals voetballers het wordt geleerd: met wat mediatraining oninteressante quotes de wereld insturen. Maar nadat het gesprek begon, stokte dat voornemen al na drie vragen. Het paste niet bij hem.
Het leek wel of hij wakker was geworden in een Ajax-shirt, in plaats van het tenue waar rugnummer vier op het geelgroen was geplakt. Het restant van het vraaggesprek werd dan vervolgd op zijn eigen, zo kenmerkende weg. Sommigen noemden dat onbevangen, anderen vonden het misschien wat naïef. Bovenal was het oprecht.
Zijn befaamde 'Rustig'-uitspraak deed hij in zijn eerste wedstrijd nadat hij was teruggekeerd na zijn uitstapje naar Duitsland. Eén seizoen lang speelde hij voor FSV Frankfurt in de 2e Bundesliga. Voor het eerst stond de toen 24-jarige op eigen benen.
Bijna 500 kilometer asfalt zat er tussen die mooie stad achter de duinen en zijn nieuwe werkgever. Rijkelijk gaf hij toe dat hij het thuisfront miste.
Toch was ook hier die kenmerkende tweespalt duidelijk zichtbaar. Wie hem bezocht, trof geen jongen aan die bij het denken aan zijn Den Haag tot tranen was geroerd.
In plaats daarvan deed een joviale jongeman de deur open en liet, met openheid en gastvrijheid, zijn nieuwe woonplaats zien. Eerlijk en ontwapenend sprak hij over zijn vaak stille bestaan als prof in Frankfurt. Bij de pakken neerzitten? Dat zat niet in zijn karakter.
Na één seizoen in Duitsland keerde hij terug bij ADO. Heimwee won het van het avontuur. Fans van ADO deden een oproep op Facebook dat hun held moest terugkeren en daar werd op de burelen van het stadion gehoor aangegeven. 'Van die actie krijg ik zo'n warm gevoel', zei hij daarover. 'Voor mij is dit de club.'
Hij beleefd vijf mooie seizoenen in de oksel van het Prins Clausplein, ook al gleed de club steeds verder weg van het succes. ADO voetbalde in de marge van de eredivisie en corona voorkwam dat de ploeg degradeerde. Als klap op de vuurpijl werd de oer-Hagenees door de club geloosd.
Machtsspelletjes aan de top, een trainers- en spelersbeleid waar niemand echt wijs uit werd en een te groot contract voor een club in de malaise brachten hem naar Rotterdam. Sparta werd zijn nieuwe werkgever.
Lex Immers (1):
'Tom is altijd mijn maatje geweest en dat is hij nog steeds. We hebben samen zó veel mooie momenten meegemaakt. Binnen de groep trokken we eigenlijk altijd met elkaar op.
Ik ken Tom al zo ontzettend lang en hij is echt een wereldgozer, een jongen met een hart van goud. We hebben samen veel mooie momenten beleefd en ik weet zeker dat dat in de toekomst niet anders zal zijn. Wat we hebben, blijft gewoon.'
Het bleek het begin van een weg die leidde naar een weerbarstig einde van zijn loopbaan. Op het veld kende hij nog twee goede seizoenen in de Havenstad. Echter, naast het veld namen andere zaken de overhand.
Zo werd hij door het Openbaar Ministerie verdacht van matchfixing. De zaak werd geseponeerd vanwege een gebrek aan bewijs, maar het achtervolgde hem wel. Zeker omdat hij door de KNVB enige wedstrijden werd geschorst voor het gokken op wedstrijden in de competities waarin hij uitkwam. Zaken die door het grote publiek vaak als gelijk werden gezien.
In 2022 ging hij vervolgens naar Helmond Sport waar hij een voor de eerste divisie megacontract tekende. De teller in het Brabantse land bleef steken op dertien optredens. Zijn verbintenis werd verbroken en een roemloos afscheid van het profvoetbal volgde.
Hij bood zijn diensten aan bij ADO, ging met een privétrainer aan de slag, maar het mocht allemaal niet baten. Door de flirt met het gokken en zijn mindere seizoen in Oost-Brabant zagen profclubs hem als een verdediger met een rafelrand.
Pas later bleek dat zijn jaar in Helmond werd overschaduwd door medisch ongemak. Een knobbeltje in zijn teelbal zorgde ervoor dat de toen 33-jarige Beugelsdijk lange tijd in onzekerheid leefde. Had hij kanker of niet?
Tot het moment van de uitslag: 'Wauw, als ik daar aan terugdenk', was zijn reactie. 'Ik krijg er weer kippenvel van. Het bleek een goedaardige cyste te zijn. Ik was zo opgelucht en dankbaar.'
De amateurs lonkten voor hem. Hij trainde mee bij VV Noordwijk en uiteindelijk bood Scheveningen uitkomst. Anderhalf jaar lang speelde hij op Houtrust. In de marge zo ver het kon.
Want ook in de tweede divisie was vaak de aandacht op hem gericht. Tegenstanders en toeschouwers kijken toch altijd eventjes op als de naam Beugelsdijk in de opstelling staat.
Die spotlights die bij het voetbal op niveau horen, dimmen nu. Al staat er alweer een volgend toneel te wachten. Over negen maanden zijn de gemeenteraadsverkiezingen, waar hij zich namens Hart voor Den Haag verkiesbaar voor heeft gesteld.
Verwacht, net als op het voetbalveld, geen alledaagse, harde beroepspoliticus, maar gewoon Tommie uit Den Haag. Een man die na drie serieuze zinnen toch het liefst gewoon zichzelf blijft.
Lex Immers (2):
Een keer kreeg Tom Beugelsdijk een directe rode kaart in zijn loopbaan. Dat was na een overtreding op zijn vriend Lex Immers, die op dat moment voor Feyenoord speelde.
'?Ja, dat vindt hij niet leuk. Dat moment. Het was tijdens een wedstrijd tussen Feyenoord en ADO. We kregen een lange bal in mijn richting en ik probeerde die door te koppen. Ik stond met mijn rug naar de goal en had totaal niet door dat Tom achter me aankwam.
Op het moment dat ik de bal doorkopte, voelde ik ineens een arm, of eigenlijk een elleboog in mijn nek, tegen het achterhoofd. Daardoor viel ik naar voren en kwam op de grond terecht. Tom kreeg direct rood.
Hij stond nog boven me en riep: Lex, ga staan! Ik ben het, ik ben het! Maar ik zei: ja Tom, ik heb niet gezien dat jij het was.
Na de wedstrijd was hij niet blij. Hij stuurde me wat appjes: Je hebt me genaaid, man. Ik zei: Tom, luister, ik heb niemand genaaid. Ik had écht niet door dat jij het was. Ik heb het niet gezien en wist niet wie me raakte.
Achteraf kunnen we er gelukkig om lachen. We maken er nu af en toe een geintje over. Maar op dat moment was het wel bepalend. Het stond gelijk, maar uiteindelijk wonnen wij met Feyenoord die wedstrijd.'
Source: Omroep West Den Haag