is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Het werd nieuws dat de overgebleven coalitiepartners lang hebben gekibbeld over de vraag wie de nieuwe Marjolein Faber mag leveren. Dick Schoof, gezagloos en gekweld premier van niemand, stond er weer eens handenwringend naast; hij vond het ‘een hele puzzel’ om het conflictje van niks tussen BBB, NSC en VVD te blussen.
Dat het überhaupt een punt van stroeve onderhandelingen werd wie van de drie een tijdelijke asielminister mag leveren, valt strategisch te verklaren: het is uitstekend verkiezingscampagne voeren met een asielminister die verrast door zich sociaal acceptabel te gedragen, en die de klaarliggende asielnoodmaatregelenwet soepel door beide Kamers loodst. Zeer begrijpelijk dat Van der Plas en Van Vroonhoven weinig zin hebben in een Yesilgöz die in de lange, donkere weken tot aan 29 oktober non-stop triomfalistisch ‘wij leveren wél op asiel’ kwaakt.
Daaronder ligt een dieptreurige veronderstelling: dat verkiezingen zich pas laten winnen als politici de angst voor de vreemdeling de samenleving in pompen. Als ze die weten om te zetten in voornemens die praktisch en neutraal klinken, maar die drijven op ontmenselijking en vernedering en rechteloosheid.
Het verbijsterendste aan de afgelopen week is misschien wel de gretigheid waarmee Wilders’ coalitiepartners verklaarden dat ze weinig geks hadden gelezen in het tienpuntenplan van Wilders, weinig wat ze niet zelf al vonden, weinig wat ze niet wilden bekijken als er een ‘werkbaar’ voorstel voor kwam. Dat ze het gek vonden dat hij zomaar is opgestapt, terwijl ze best hadden willen praten over zijn plan. Dat ze het geen van de pot gerukte, abnormale, fascistische voorstellen vonden, die ze honend van tafel hadden geveegd, maar plannen die je met gebruik van wat nettere bewoordingen en wat praktische aanpassingen ‘werkbaar’ zou kunnen maken, in een motie zou kunnen gieten waar je serieus over zou kunnen debatteren: de grens sluiten, statushouders die bij gebrek aan woonruimte nog in asielzoekerscentra wonen op straat zetten en onder een brug laten slapen als er geen huis voor ze is, mensen die hier al jaren zijn deporteren naar ‘veilig’ verklaarde landen als Syrië.
Omdat asielplannen nooit alleen over asielzoekers gaan, maar over mensen die op asielzoekers lijken, mensen die hier al generaties wonen, hier geboren zijn, Nederlander zijn, had Wilders ook een puntje over het ‘denaturaliseren’ van Nederlanders die een nader te bepalen overtreding hebben begaan. Ook daar geen enkel blijk van afschuw over bij de coalitiepartners. Mensen die op asielzoekers lijken moeten de hele tijd ostentatief afstand nemen van dingen die andere mensen die op asielzoekers lijken doen, maar Van Vroonhoven, Yesilgöz en Van der Plas voelen zich niet geroepen te zeggen dat ze het een beetje gek vinden om te dreigen met het afpakken van paspoorten van Nederlanders.
Hoewel van de feiten lang geleden al afscheid is genomen – Yesilgöz is zelf groot geworden met de nareis-op-nareisleugen – is het toch goed erop te wijzen dat de Rekenkamer deze week een fascinerend onderzoek afleverde waarin de volstrekte nutteloosheid van grenscontroles als middel tegen asielmigratie andermaal werd uitgezocht en onderbouwd. De conclusie dat deze controles uitsluitend symbolisch zijn, zal wel geen enkele rol spelen in de verkiezingscampagnes, net zoals het mooie onderzoek waarin het Sociaal Cultureel Planbureau overtuigend afrekent met de mythe van de ‘kloof’ tussen stad en platteland ook weer snel vergeten zal zijn. Maar het zou mooi zijn als ergens, in één verkiezingsdebat, een vermetele debatleider zou zeggen ‘We gaan het vandaag alleen over feiten hebben.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant