Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
‘Prettige kabinetsval’, zeg ik tegen de dokter. Lijkt me neutraal en gepast. Wilders heeft het kabinet omgeduwd, dus stel dat de dokter een fascist is, dan kun je ook hem er het beste mee wensen.
‘Van hetzelfde’, antwoordt de man.
Hmmm, niet zo professioneel, grapjes maken tegen patiënten. Wie weet bewonder ik Dick Schoof. Alles komt voor. Theoretisch zou ik Schoofs van geslacht veranderde, kosmetisch verjongde oma kunnen zijn.
‘Vertelt u maar eens’, komt de dokter terzake, ‘wat mankeert eraan?’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze hamvraag doet me aan dr. Arnie denken, mijn jaarclubg’noot en lijfarts. Vaak vroegen we hem de mevrouw van het koffie-infuus na te doen.
‘Nee jongens, ik heb mijn beroepsgeheim – dat weten jullie best.’
‘Ah toe, Arnie, je hebt het nu toch al een keer of dertig geschonden. Nog één keertje.’
‘Nog een keertje, dan.’
Verrukt schaarden de g’noten zich rondom dr. Arnies luie stoel, een enkeling in kleermakerszit aan zijn molières, anderen gemoedelijk op de leuning zijner zetel, eenieder vol verwachting trekkend aan zijn pijp/sigaar/penis.
‘Zo mevrouwtje’, declameerde de dokter met zware stem, ‘wat mankeert er deze keer aan?’ De g’noten wisselen alvast lachende blikjes en stoten elkaar aan.
‘Dokter!’ vervolgde dr. Arnie, nu met hoge kraakstem en een Utrechts accent. ‘Dokter! ’k heb zo’n laaas. Ik heb zo’n laaas van me klaaachten.’
‘Dat is heel vervelend, mevrouw. En waar doet het pijn?’
Dr. Arnie wijst een willekeurige g’noot aan. Bonkie veert als een fakir omhoog. ‘Dokter’, zegt hij zonder accent, maar met fraai verbogen werkwoorden en substantieven, ‘ik ken nie aafgoan. Het koffie-infuus heb hellegaar niks gehollepe.’
Hierna is de voorstelling tegenwoordig afgelopen, omdat de g’noten de leerzame clou na dertig keer wel hebben gesnopen. Alles draait in de artsenij om helder communiceren, onthou dat maar. Dr. Arnie bedoelde met voornoemd koffie-infuus ‘veel koffie drinken’, een zogenaamd FIGUURLIJKE receptuur, maar zijn Utrechtse patiënt was driemaaldaags ondersteboven tegen de muur gaan liggen, en had zichzelf door gezinsleden danwel buren met een trechter in het rectum koffie laten toedienen, een te letterlijk behandelplan, aldus dr. Arnies finale diagnose.
‘Zitten doet pijn’, zeg ik.
De dokter knikt. Hij wil weten waar hij pijn doet, mijn ‘bips’. Zeg maar gewoon kont en reet, zou ik willen offreren, een hogere vorm van tutoyeren. ‘Rond het stuitje’, zeg ik. ‘Het zijn dus zeker geen aardbeien.’
De dokter lacht niet. ‘U weet dat veel zitten slecht is?’
Ik ga meteen staan. ‘En of ik dat weet’, zeg ik.
Graag had ik Robert Burton geciteerd. ‘Personen die te veel studeren’, schreef deze medicus-filosoof al in 1621, ‘worden in ’t gemeen geplaagd door jichten, catarres, slijmvorming, cachexische zwakte, bradypepsie, slechte ogen, steen en kolieken, cruditeiten, verstoppingen, duizelingen, wind, teringen en al dergelijke ziekten die het gevolg zijn van te veel zitten; zij zijn meestendeels mager, droog, slecht van kleur … en alles ten gevolge van onmatige inspanningen en exceptionele studiën.’
Zozo, zou de dokter gezegd hebben.
‘Indien gij deze waarheid niet wenst aan te nemen’, zou ik met Burton besluiten, ‘zie dan de grote Tostatus en de werken van Thomas van Aquino en zeg mij of deze mannen zich inspanden.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns