Dankzij sociale media leven jonge fans nog intenser dan vroeger mee met hun idolen. En Suzan & Freek weten bij uitstek een gevoel van warmte en nabijheid te creëren. Dan slaat slecht nieuws in als een bom.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Het was een overvolle popweek en er gebeurden prachtige dingen in de grootste concertzalen en de achterafzaaltjes. Maar toch werd het popleven beheerst door het nieuws over de ongeneeslijk zieke Freek Rikkerink. Alsof dat altijd zo lekker luidruchtige popleven even tot stilstand kwam.
Vanaf meerdere podia werd stilgestaan bij het drama dat het zangduo Suzan & Freek had getroffen, midden in een lange concertreeks in de Ziggo Dome. Het had iets moois, iets collegiaals: popartiesten onder elkaar. Popartiesten hebben nu eenmaal geen bedrijfskantine of koffieautomaat waar ze met elkaar van gedachten kunnen wisselen, of stoom af kunnen blazen. Dan maar zo, vanaf de werkplek.
Maar het nieuws trof natuurlijk ook de fans: het publiek dat het duo nog zo vrolijk had zien optreden in die Amsterdamse concertzaal, onder wolken van confetti. Ik was aanwezig bij de eerste show en dacht aan al die blije gezichten van veel heel jonge popfans. En ik begreep daarom ook de onophoudelijke stroom aan steunbetuigingen die loskwam, richting Suzan & Freek. De uitingen van, zo leek het, oprecht verdriet.
Slecht nieuws over sterren en idolen lijkt de laatste jaren extra hard binnen te komen. Bijna als slecht nieuws over iemand uit de directe omgeving, over vrienden of familie. Hoe kan dat eigenlijk? Want de fan ként zijn idool natuurlijk niet echt, en andersom al helemaal niet.
Ik sprak er eens over met een psycholoog en kenner van de jongerencultuur, naar aanleiding van een aantal tragische sterfgevallen in de hiphop. Kort na elkaar overleden de jonge rappers Mac Miller, Lil Peep, XXXTentacion, Juice Wrld, Pop Smoke en Nipsey Hussle, door geweld en drugsellende. De fans waren de wanhoop nabij. Op sociale media werd een soort openbaar rouwregister geopend, en volgers van een hele generatie hiphopsterren deelden er hun verdriet.
De psycholoog, Marcelino Lopez, zei dat sociale media het gevoel van verdriet van vaak erg jonge fans versterken. Omdat die fans door die sociale media, waar ze het wel en wee van artiesten volgen, het idee hebben hun idolen wel degelijk te kennen. En ook omdat ze op sociale media terechtkomen in een bubbel van gelijkgestemden, waar een warm familiegevoel heerst.
Suzan & Freek deelden veel van hun dagelijks leven met hun volgers, of in ieder geval: dat deel van hun dagelijks leven dat ze wilden delen. Ze lieten fans meebeslissen over hun garderobe, bijvoorbeeld. Zoals je met je vrienden praat over je kledingkeuze. Volgens Lopez ontstaan door dit soort intieme uitwisselingen echte gevoelens van verbondenheid. Fans denken dat ze werkelijk een band hebben met de artiest, en dat is volgens hem geen nepgevoel, laat staan aanstellerij.
Maar er is nog iets dat het gedeelde verdriet moet hebben aangewakkerd, en dat had helemaal niets met sociale media te maken. In de Ziggo Dome werd duidelijk dat Suzan & Freek, zo ongeveer de populairste popartiesten van Nederland, opvallend weinig last hadden van hun sterrenstatus. Ze spraken met hun publiek alsof ze in een verjaardagskring op een feestje zaten: lekker huiselijk, gezellig samen.
Het werd nog gekker. Ergens halverwege de show klommen ze links en rechts de tribunes op, om de mensen die daar op een stoel zaten een handje of een high five te geven. Ik had zoiets nog nooit meegemaakt in deze reusachtige, potentieel onpersoonlijke concerthal.
Het was misschien wel typerend voor Suzan & Freek: laagdrempelig en dichtbij, niet op afstand. En dus nog een verklaring voor die opmerkelijke golf aan medeleven die deze dagen door het land spoelt.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns