Het hesje werd me overhandigd en ik trok het aan. Eerst heel onhandig over mijn damestasje heen, daarna schikte ik alles naar tevredenheid. Ik vermoedde dat het neon-oranje van dit kledingstuk niet geweldig stond bij mijn grauwe gelaatskleur.
‘Van vier tot vijf?’, vroeg ik voor de zekerheid. ‘En wat moet ik eigenlijk doen?’
‘Zorgen dat niemand onder de tram komt’, zei de hoofd-verkeersregelaar.
Een paar weken voor het evenement had ik een oproepje gelezen op Facebook (daar kijk ik vanwege mijn leeftijd nog weleens op). Er stond dat de organisatie geen geld had voor professionele verkeersregelaars en of vrijwilligers het wilden doen voor een paar consumptiebonnen. Ik ga graag naar dat evenement en vind het belangrijk voor mijn levensvreugde dat het blijft bestaan, zodoende gaf ik me op. Ik heb weinig geld te vergeven, maar tijd heb ik meer dan de meeste mensen dus daar kan ik gemakkelijk genereus mee zijn. Ik dacht er verder niet meer aan, tot op de dag zelf. Toen leek het me opeens een minder goed idee, want gewoon muziek luisteren en bier drinken is eigenlijk veel leuker.
De tram zou elke tien minuten langskomen en daarvoor moest ik letten op het handgebaar van een andere verkeersregelaar, die de tram eerder kon zien dan ik. Ongeveer een halve minuut lang duwde ik schreeuwend iedereen van de rails af, daarna leunde ik weer tien minuten tegen het hek, met de blik op de rechterhand van de regelaar die op de uitkijk stond. Dit vergt een soort concentratie die ik niet bezit, maar ik deed mijn best om maximaal te focussen want het zou toch onprettig zijn als er juist tussen vier en vijf iemand onder de tram kwam.
Kennissen die me zagen staan maakten foto’s; een oranje hesje is kennelijk lachwekkend.
‘Ik vind dit eigenlijk echt iets voor jou’, zei een vriendin toen er net een tram was gepasseerd. ‘Jij bent de meest morele persoon die ik ken, een beetje te veel zelfs.’
Deze middelmatige recensie van mijn karakter had ik kennelijk verdiend. En voor de duidelijkheid: ik ben niet moralistisch. Ik heb wat onwrikbare leefregels, maar die gelden alleen voor mezelf.
Het is opmerkelijk wat er met iemand gebeurt die een uniform aantrekt, er ontstaat onmiddellijk een gevoel van autoriteit. Ik zag een van de andere vrijwillige verkeersregelaars echt genieten van dat gevoel, hij liet zich niet meer aflossen. Inmiddels was ik al een tijdje aan het regelen en werd ik steeds fanatieker. De mensen werden echter steeds dronkener. Een hippieachtige vrouw danste uitdagend voor de aankomende tram uit. De chauffeur, die ik nu goed kon zien, glimlachte gemoedelijk, maar ik was woedend. Het was goed dat niemand me een stroomstootwapen had gegeven.
‘Tot hoe laat gaat het programma door?’, vroeg een voorbijganger.
‘Geen idee’, zei ik. ‘Ik ben verkeersregelaar.’
Het werd tijd om wat minder autoriteit uit te stralen. Het uur was nog niet voorbij, leerde een blik op mijn telefoon.
Een vrouw met een rood ‘Make Nederland Great Again’-petje kwam op me af.
‘Een Marokkaan in een auto reed net op het fietspad’, zei ze.
‘Wat heb ik daarmee te maken?’, vroeg ik.
‘Je bent toch van de gemeente?’
‘Nee’, zei ik. ‘Ik ben een vrijwillige verkeersregelaar.’
Ze keek me woedend aan. Ik wilde haar graag duwen, maar er kwam geen tram aan.
Schrijver Cindy Hoetmer vervangt Tobi Lakmaker de komende weken.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns